ExtravaganzaIk krijg zojuist het bericht dat Club Extravaganza (Varazdin – Kroatië) verkocht is en het gerucht gaat dat ze er een magazijn van gaan maken voor een of ander bedrijf. “Nou en?”, zou je denken bij het lezen van dit bericht, maar voor mij heeft deze club een diepe betekenis, het is een deel van mijn geschiedenis..
Terug naar het jaar 2001, ik had net mijn eerste twee buitenlandse boekingen achter de rug. Een weekendje Zweden, een land wat nou niet bepaald bekend staat om zijn enerverende uitgaanscultuur op het gebied van house/techno. Vreemd eigenlijk, dat een land dat zo ontzettend veel grote producers en dj’s heeft voortgebracht een house cultuur heeft die dicht in de buurt komt van nul komma nul. Ondanks dat de gigs in Zweden achteraf gezien niet al te veel voorstelde, smaakte het wel naar meer. Wat wil je, ik was net 19 jaar, helemaal gek van muziek en ik kon ergens op de kosten van iemand anders heen vliegen, m'n hotel, eten en drinken werden ook nog eens betaald en ik kreeg nog wat geld voor het draaien van m'n favoriete plaatjes ook!
Bij terugkomst uit Zweden ging ik direct aan de slag, het internet op (lang leve de inbelverbinding via Nok Nok destijds – zo traag als dikke stront door een trechter, maar je kon wel internetten!) en op zoek naar clubs in het buitenland die ik kon gaan stalken met de vraag of ze ALST-U-BLIEFT mijn mixdemo wilden beluisteren. Zoals gewoonlijk reageerde 99% van de clubs niet op mijn smeekbede, maar ik kreeg wel een mailtje terug van ene Boro Zmegac, promotor van Club Extravaganza in het pittoreske plaatsje Varazdin, anderhalf uur rijden van Zagreb. “Kom maar op met die demo!” waren zijn woorden (maar dan in gebrekkig Engels zoals alleen mensen uit dat deel van Europa dat kunnen). Anyways, demo’s opgestuurd en nu afwachten..
Een flinke tijd later, midden in de zomer van 2001 was daar ineens het mailtje waar ik op had gehoopt, maar inmiddels niet meer had verwacht. “I realy laik your demo mix and want to question if you can be playing at Extravaganza in october 13?”. En zo geschiedde. Wat ik daar mee maakte op die 13e van oktober in 2001 was onvergetelijk! Extravaganza was toendertijd een goed lopende club en was tot het laatste kaartje uitverkocht. Vanaf de eerste plaat, met iedere mix, iedere break, tot aan de allerlaatste plaat toe, was het feest. Ik zou die nacht een set van vijf uur draaien en zou in de jaren die volgden nog meerdere malen terugkomen, soms wel drie keer per jaar. Legendarisch was het Oud&Nieuw feest van 2001/2002 waar ik de eer had in m'n beste Engels van ‘ten’ naar ‘happy new year’ af te tellen, een fles champagne meester te maken, en een set te draaien die uiteindelijk (buiten weten van de politie om) doorging in de kelder van de club tot half negen ‘s ochtends.
Ik heb er vele vrienden gemaakt, ontzettend veel leuke mensen ontmoet en weet inmiddels zelfs redelijk m'n weg in Varazdin, een plaats met zo’n vijftigduizend inwoners. Bovendien is het het begin geweest van vele gigs die ik in die regio heb gehad (en nog met regelmaat heb). De laatste keer dat ik in Extravaganza draaide was het al niet meer wat het geweest was. De club was kleiner gemaakt en ze probeerden ipv wekelijks nu maandelijks feesten te geven met wat grotere namen, hopende dat het de club vol zou trekken. Ik draaide die avond samen met Deetron, en de opkomst was matig, de sfeer was omgeslagen van uitbundig naar overwegend agressief.
De populariteit van folk muziek (dat meen je niet!) en de snelweg die nog niet al te lang geleden aangelegd is tussen Varazdin en (uitgaans) hoofdstad Zagreb (wat de reistijd verkortte van anderhalf uur naar drie kwartier), plus de nieuwe zero tolerance policy op het gebied van alcoholgebruik in het verkeer (de club lag net een paar kilometer buiten de bewoonde wereld) zijn de doodsteek geweest voor Club Extravaganza. Het bericht dat de nu al bijna anderhalf jaar leegstaande club niet de kans krijgt om ooit nog een doorstart te maken komt niet als een verassing, maar toch doet het pijn. Club Extravaganza: vaarwel!
Paul Hazendonk
img Tijmen Kielen
