Grote Bekken, Kleine Harten!

O ja joh? Onrust, roering, opstandigheid! Allemaal woorden die passen bij het gevoel in de organisatorische achterkant van dansland! Bij de smaakmakers, de creatieven, ja, bij diegenen die verantwoordelijk gehouden mogen worden voor waar jij op danst op jouw dansvloer. O ja joh? Dat is trouwens echt een Rotterdams reflex antwoord. En dan eentje waarbij jij of je opponent niet helemaal voor 100 % aanneemt, of in een erger geval je aan de klemtoon al afleest, dat deze “o ja joh” afstevent op een handgemeen. Wellicht is het de eerder genoemde onrust in de Nederlandse dancescene of misschien heb ik zelf wel te veel, ofwel gele ofwel rode E330 of E220 kleurstof snoepjes gegeten met een veelvoud aan suikers. Pfff, laat ik mezelf maar inhouden want anders kunnen de wat rustigere zieltjes mijn hypere persoonlijkheidje niet aan!

Maar het zal zelfs de meest ver verwijderde dansfan niet zijn ontgaan dat er een wisseling van de wacht plaatsvindt. Hoe komt dat dan, hoor ik je denken? Ligt dat aan dat verwend dansland nu toch echt eens pas op de plek moet maken? Niet weer een Sanchez of Morillo die voor veel geld een al dure line-up met iedere Hollandse dj die je maar kunt bedenken komt versterken? Of zijn de vroegere eerste divisie voetbal amateurs (lees de nieuwe talenten van 4 jaar geleden) inmiddels sterren van de champions league geworden en hebben de desbetreffende verantwoordelijken te laat geanticipeerd? Tja, met groei komt nou eenmaal een grotere verantwoordelijk. Les 1 in gelijk welke goedkope management cursus zou je denken. Ik mag het toch wel grappig vinden dat er in ieder geval weer wat actie in de taxi is.

Ik hoor het steen en been geklaag en proef het gal van promotors dat artiesten te duur zijn, van locaties dat de promotors te weinig doen om een feest goed te promoten, van boekingskantoren dat dj’s te hoge eisen hebben en van dj’s dat de boekingskantoren niet afdoende inzicht hebben in wat de dj wil met zijn carriere en hoor anti muzikale excuses van ‘joh, je moet eerst draai-uren maken en dan pas kun je eens gaan denken aan wat jij het publiek wil geven”. Allemaal bullshit in mijn optiek want, crisis of niet, er zijn meer feesten dan vorig jaar. Er zijn zeker meer creatieve benaderingen gegroeid binnen wat de mogelijkheden bieden.

Het dode hout wordt weggespoeld en zal ongetwijfeld zorgen voor hernieuwde vruchtbare grond waarop creativiteit weer mag groeien en multi talenten zichzelf vrijelijk kunnen ontwikkelen! Die Vieze Hollandse housescene is namelijk zo gezond als wat. Tenminste, als ik de Atlantic Records (Missy Elliot o.a.) de Sony’s (Lady Gaga’s) etc hoor smeken omdat Vieze Hollandse Huis Geluid. Ik ben erg geïnspireerd door al deze veranderingen. Het betekent dat er nieuwe creatieve muziekvormen ontstaan. Het betekent dat de industrie op zoek gaat naar de volgende crossover. En voor wie nog niet wakker was… Wat dacht je dan dat Barack Obama bedoelde met “Change”. Dacht je dat ie het over statiegeld had?

Al dit gezegd hebbende… We klagen altijd graag in Holland. Dat maakt ons wie we zijn en wat we doen. En soms doet het pijn, maar goed, pijn zorgt ervoor dat je in ieder geval voelt dat je nog niet dood bent. Grote bekken, een klein hartje maar wel vette dominerende dansmuziek! We rule!

Lucien Foort