WintergevoelDe koffer staat inmiddels weer stof te verzamelen op de zolder, soa's zijn bijna allemaal behandeld, starend naar een beeldscherm kom je tot de schokkende conclusie dat het maandagochtend is. Dat op zich is al vermoeiend zat, maar het feit dat het de beruchte 'maandag-na-de-vakantie' is, maakt het er niet beter op.
Alsof je aura lekt en karma een dagje vrij heeft, is het feitelijk zelfs nog een stukje rampzaliger. Het is ook nog eens het eind van de zomer en zijn je snipperdagen zo schaars als strooizout in Amsterdam. Hier in het land met de meeste culturen per vierkante meter, betekent dat dus weer fijn rookworst met roti. Het zogenaamde 'wintergevoel'.
Nu kan ik me nachtelijke escapades herinneren in een jas waarin je dikker lijkt dan Eric Cartman, maar dat had verdomd weinig te maken met ‘gevoel’ in mijn ledematen. Maar goed, er is schijnbaar een gevoel. Is dat schaamteloos rondlopen in een eskimo jas, een goed excuus om eindelijk een wollen muts te dragen en elke ochtend weer koortsig afvragen waar je handschoenen zijn? Of bij thuiskomst met een lekkere kop warme chocolademelk je vingers ontdooien tot de blaren er op staan?
Van achter glas met de verwarming op extra krokant heb ik het ‘gevoel’ bestudeerd. Net zoals een hoop zaken bleek er een verschil tussen mannen en vrouwen te zitten. Op mannen heeft de winter een soort historische uitwerking, de oerpyromaan in ons speelt dan weer op. Op zich gebeurt dat ook ‘s zomers wel tijdens de BierBQ, maar op een haardvuur kun je pas echt je pyromane lusten botvieren. Gewoon gezellig je sokken schroeien met een trotse glimlach, nadat je een buurtcrematorium bent begonnen met alle spullen uit je broertje zijn kamer en de ontsnapte cavia van de buren. I LOVE IT!
Maar niet alleen op mannen heeft de winter een aparte uitwerking, ook op onze verschrompelde senioren. Ik heb die hele ‘heup breek’ hype nooit zo begrepen. Wat is dat toch eigenlijk met altijd maar hun heup breken? Je arm breken, ok. Je been breken is tricky, maar het moet kunnen. Maar je heup? Is er een soort regel, dat zodra je gerimpelder bent als een mopshondje en je derde jeugd al overgaat in je 2e midlifecrisis dat je alleen nog op rare plaatsen je botten breekt? Natuurlijk ruimt het wel lekker op, zeker met de komende vergrijzing, maar het zet meer zoden aan de dijk als ze meteen hun nek breken.
Vrouwen daarentegen hebben kort samengevat: ‘gevoelens in het algemeen’. Ja, nog meer. Als man zie je een eeuwen durende hobbelige kloterit in de vrieskou achter een schijtende knol. Als vrouw zie je een romantische rit met paard en wagen door het prachtige winterlandschap. In dit subtiele doch niet te missen verschil in interpretatie zit hem de clou. Terwijl mannen altijd positief zijn over de zomer vol bier, zon & strand, zijn vrouwen juist schijnbaar hopeloos positief over de winter. Jazeker, natuurlijk is het koud maar ze vinden het zo gezellig, dat knuffelen bij een haardvuurtje. Zo romantisch die kaarsjes als de avond al vroeg valt. Maar buiten het feit dat het maatschappelijk gedoogd is om de woonkamer om te toveren tot de Efteling, is er ook een dieper liggende reden. Ze houden vooral van de winter omdat je vetrandjes compleet wegvallen bij het dragen van een romantische slobbertrui en bijbehorende konijnenpantoffels.
Tja, winter en Nederland; het heeft op iedereen zo zijn eigen effect. Daarbij komt ook nog eens dat deze tijd van het jaar het meest Nederlandse in ons te boven haalt. Niet alleen de couscous met rookworst, de erwtensoep met een pita kaas, maar een echt oerHollands ouderwets potje zeiken. De winter is weer te koud en de zomer weer te warm, de kachel te droog en je sokken te nat. Die Elfstedentocht zit er weer niet in dit jaar en als die er komt zal hij wel weer niet zo als vroeger zijn. Ik ben niet beter dan dat, dus als het aan mij ligt dan mag onze natuurhippie Al Gore gelijk hebben met zijn global warming sprookje.
Weet je wat, ik ga mijn klok gewoon op zomertijd houden dit jaar, misschien verzacht dat mijn aankomende winterdepressie.
Vato Gonzalez
