Ronald Molendijk -

Turn Up The Bass

In mijn studio hangt sinds twee weken een ingelijste CD. Wit, plexiglas, silhouet van twee dansers waarvan er één duidelijk een man is. ‘Aangeboden aan Ronald Molendijk voor de verkoop van 200.000 exemplaren ‘HOUSE PARTY III’ in Europa’, staat erop en helemaal bovenaan staat: ‘Turn up the Bass’. Er zit ook een kras op en onder de plexiglas plaat is wat vuil gekomen, het ‘ding’ heeft historie. Deze, euh.... ja, wat is het eigenlijk, onderscheiding, mijlpaal, aanbetaling op mijn auto, heeft jaren lang in mijn kelder opgeslagen gelegen, maar ziet nu weer daglicht en af en toe kijk ik er naar. Het is best een cool ding. Lelijk als de nacht, maar dat zijn dat soort gouden, platina platen altijd. Maar in zijn soort is dit een cool ding.

Wat is dat toch met house uit de begin jaren 90 dat er voor zorgt dat je bij de eerste tonen direct weet welke track het is, hoe de break gaat, in welke club je stond en waar je de ochtend erna wakker werd... en met wie? Can You feel it!, Something for the mind!, Mayday Anthem!, het zijn maar drie van de titels die ik heb gebruikt op deze mix CD en ik weet zeker dat iedereen die ze leest precies weet hoe de muziek erbij klinkt. Ik heb niets, helemaal niets met vroeger. Ik haat het als mensen tegen me zeggen dat de muziek van vroeger, toen de iT, de RoXY, De Waakzaamheid en Nighttown nog bestonden, veel beter was. Echt, dat was het niet, het was anders. Net zoals dat je met je vriendin ontdekt dat er nog een mogelijkheid bestaat om intiem te zijn, strak, vreemd, opwindend, ronduit geil en vast ergens op de wereld verboden. Niet beter, maar het is wel anders. Vroeger was leuk, soms te gek, maar morgen is altijd leuker. Dat is het motto in de muziek dat boven alles voorrang behoort te krijgen, want anders luisteren we nog steeds de hele dag naar Buddy Holly en Elvis Presley. Ook leuk, maar niet mijn ding.

Afgelopen jaar is het Turn Up The Bass virus nieuw leven ingeblazen. De cd’s zijn er weer, de feesten vinden weer plaats en de vormgeving is er ook weer. Posters met blaartrekkende kleurencombi’s zorgen ervoor dat iedereen op de hoogte is van dit feit. Op 21 november werd er in de Heineken Music Hall een Turn Up The Bass georganiseerd en ik mocht ook komen draaien. Het was vet, warm, we waren weer met z’n allen, er waren danseressen in sexy pakjes, er was rook en ik heb een uur lang naar omhooggaande armen gekeken. Het was een verademing om de gehele avond geen ringtone house te horen en om iedereen, bezoekers, DJ’s, organisator, groupies te zien dansen en lachen. Mijn platina plaat hangt goed aan mijn muur en één tot maximaal twee keer per jaar geef ik het toe: de muziek en de bijpassende sfeer van Turn Up The Bass en de jaren 90 waren goed, niet beter, maar minimaal zo goed als de muziek en de sfeer van morgen.

[email]Ronald@RonaldMolendijk.com[/email]