Don Diablo gooit het roer om

Don Diablo kan alleen maar beamen dat het een mooi jaar was, 2009. Het roer ging om en de te varen koers bleek de juiste. “Ik heb me voornamelijk gefocust op een hele andere tactiek”, zegt hij, zittend in zijn eigen studio in Amsterdam. Wat die tactiek is? Het inzetten van digitale kanalen, in plaats van de ouderwetse televisie- en radiostations. Waarom? Omdat Don Diablo het wachten zat was. “Hiervoor was het altijd een single uitbrengen met video, plannen, heel veel plannen en wachten. Volgens het stramien. Maar ik wilde veel meer doen, ik ben heel productief.”

“Als ik hier zit te werken”, zegt hij terwijl hij zijn bureaustoel richting drie grote beeldschermen draait. “En ik kijk bijvoorbeeld op Elbows, dat is een grote Amerikaanse website, een soort van Google voor muziek, waar je eigenlijk gewoon de nieuwste muziek kan horen. Daar staat ook de top 50 van de artiesten over wie het meest geschreven en wie het meest illegaal gedownload wordt. Dus ik had echt zoiets van ‘ik wil gewoon in die lijst komen’. Ik was al niet meer bezig met radio, of met televisie. Ik had zoiets van ‘hier haal ik mijn muziek vandaan’. Deze site en een andere grote Amerikaanse site The Hype Machine, wat ook letterlijk voor mensen een hype machine is. Dit is wat echt leeft, dit geeft me de vrijheid zonder dat ik moet denken van ‘oeh, kan dat wel op de radio’, ‘krijg ik airplay’ of ‘wat gaan mensen daarvan denken?’. Als ze het niet cool vinden dan laten ze het links liggen en kan ik gewoon weer door. En als ze het wel cool vinden zie je dat direct onder de resultaten.”

Dat klinkt allemaal logisch, maar hoe kom je in die lijst terecht? “Wat we hebben gedaan is eigenlijk gewoon een aantal tracks laten lekken, kijken wat er zou gebeuren”, vertelt hij. Maar dat het zo goed zou worden opgepikt, dat had hij ook weer niet verwacht. “Ik heb bijvoorbeeld een bootleg online gezet van een band die ik helemaal te gek vind, Phoenix, en echt binnen no-time stond die op nummer één op de Hype Machine en Elbows. De volgende dag kreeg ik een berichtje van de manager van de band, dus ik dacht ‘oh oh, nu zullen we het gaan krijgen’. Maar hij was helemaal lyrisch en hartstikke blij met dat ik dat had gedaan. Hij nodigde me ook uit voor een etentje en wilde heel graag gaan praten over mogelijkheden, ook om producties te doen voor zijn bands. Dat was voor mij echt iets van ‘wow, ik heb dit in een paar uur in mekaar geschoven en daar krijg ik zoveel goeie reacties op, dat is helemaal de shit’.”

Dat deze zet niet zijn inkomstenbron totaal overhoop gooit, maar slechts het begin vormt van iets veel groters, merkt hij ook iedere keer dat hij in het buitenland staat te draaien voor een publiek dat daar staat dankzij de nummers die ze van hem kennen. “Dit weekend stond ik in Madrid en dan staan mensen je nummers gewoon mee te zingen. Dat is wel grappig, want die nummers zijn nog niet uit. Ze komen ze echt aanvragen en staan ze mee te zingen van a tot z.” Wat populariteit is, is volgens Don Diablo dan ook niet meer aan de hand van airplay af te leiden “Wat is dan feitelijke populariteit? Ik denk het feit dat ik straks gewoon in El Paso sta en daar een club ga uitverkopen met tweeduizend man, terwijl ik nog nooit daar een cd heb uitgebracht.”

txt Edwin van Dalen
imgs Bob Mulder & Riel