Hij stond aan de wieg van de elektronische revolutie in Nederland en zijn eigen ambities die hem tot een van de meest intrigerende personages uit de scene maakten. Joost van Bellen is onlosmakelijk verbonden met Club RoXY, één van de meest belangrijke en roemruchte clubs uit het begin van de jaren ’90, maar ook aan Meubel Stukken, het brutale organisatiebureau waarmee hij al meer dan tien jaar feesten organiseert met klinkende namen als Rauw, Valtifest en het Oud Hollandsch Acid Feest.

Als je al ruim twintig jaar in de dancescene zit, heb je alles wel gezien en gehoord. Toch kent de eigenzinnige van Bellen geen verveling. “Dat sta ik niet toe”, zegt van Bellen. “Ik ben een allrounder die veel muzikale vrijheid neemt door met elektronische muziek de link te leggen naar pop en dance. Ik ben nieuwsgierig naar alles wat nieuw en uitdagend is in de wereld. Daardoor ben ik serieus verslaafd geraakt aan MySpace en YouTube”, vervolgt hij lachend. “Verder volg ik blogs en de programmering van buitenlandse clubs en festivals. Ik wil de trends die ik oppik vertalen naar mijn eigen feesten.” Zo lijkt alles wat van Bellen aanraakt in goud te veranderen. Dat is wel eens anders geweest.
Halverwege de jaren tachtig begon Joost van Bellen aan de hobby die zijn richting voorgoed zou bepalen. “Elke avond ging ik met een groep vrienden uit in de Mazzo, maar we misten iets”, legt hij uit. “In een kraakkelder in de Rozenstraat begonnen we als reactie daarop een paar avonden in de week onze eigen muziek te draaien, muziek die wij leuk vonden. Gek genoeg kreeg dat ineens heel veel aandacht en stonden de mensen rijendik voor de deur te wachten. We moesten stoppen omdat de feestjes teveel lawaai op straat veroorzaakten. De buren waren niet blij en sloegen de deur in met een hakbijl. Ook op de tweede locatie op de Jodenbreestraat werden we verjaagd. Dit keer was het de kraakbeweging die door een onterechte gevolgtrekking met honkbalknuppels naar binnen kwam. Heel eng allemaal.”

De rebelse opstart heeft de carrière van van Bellen geen windeieren gelegd, al kende die naast hoge bergen ook diepe dalen. “Ik heb in die jaren moeilijke tijden gekend door mijn eigenwijsheid. Als ik switchte naar andere genres werd me dat niet altijd in dank afgenomen door mijn publiek en boeker, maar ik moet zeggen dat ik de laatste vijf jaar vrij standvastig ben in mijn muziekkeuze. Ik heb mijn plek gevonden. De grootste downer was de dood van Peter Giele en het afbranden van de RoXY (Giele was medeoprichter van club RoXY red.). Dat was een afschuwelijke periode en sindsdien ben ik altijd op mijn hoede geweest. Ik kan daar in de aanloop naar een groot evenement nog steeds angstig van wakker liggen. De hoogtepunten daarentegen zijn de acid house tijd in diezelfde RoXY eind jaren tachtig, Speedfreax in Now & Wow, de modeshows voor Diesel in Wenen en New York en het succes van Rauw.”

Waar je in de 90’s moest vechten om binnen te komen in de RoXY en op een Speedfreax feest, vertegenwoordigt Rauw volgens van Bellen de tijdgeest met een concept waarbij juist alle geliktheid overboord gegooid wordt en iedereen welkom is. “We begonnen in 2004 in een klein clubje en kwamen uiteindelijk terecht in club 11, waar we dat rauwe Berlijnse gevoel wisten te vertalen naar een Amsterdamse setup”, vertelt hij. “Rauw is een geweldig avontuur geworden door de vele ontdekkingen. We hebben bepaalde dj’s een eerste kans gegeven die uiteindelijk heel groot zijn geworden in Nederland. Sommige artiesten hebben we gewoon van het net geplukt. Je helpt mee aan het opbouwen van iemands carrière en krijgt daar veel loyaliteit voor terug. De artiesten kiezen er vaak zelf voor om eerst bij ons te staan en zijn zo anders dan andere artiesten in de dancescene met die arrogantie en poeha waar je zo vaak tegenaan loopt.”
Ook het Oud Hollandsch Acid Feest (OHAF) is onderdeel van Meubel Stukken en niet te verwarren met Original Warehouse Acid Party (OWAP). Het OHAF vindt één keer per jaar plaats in Paradiso. “Ik denk dat we met OHAF in de RoXY in ‘91 één van de eerste house classics parties gaven”, klinkt het enthousiast. “We mengden oude hits met toeristengekte als delfts blauw en bijvoorbeeld een paal in de zaal waar iemand met een zuidwester op de hele avond aan hing. Nadat de RoXY afbrandde hebben we het feest doorgezet in Paradiso. Het feest vindt zijn roots in waar de muziek echt vandaan komt en de creativiteit en opstandigheid waar Meubel Stukken voor staat. OHAF is overigens een belachelijke titel”, vindt van Bellen. “Maar hij is zo ingeburgerd dat we het maar zo laten.”
De meeste mensen doen een stapje terug als ze zesenveertig zijn, maar van Bellen weet niet van ophouden. Zijn vooruitstrevende ideeën en kleurrijke persoonlijkheid hebben de tand des tijds doorstaan. “Veel mensen in het publiek zouden mijn kinderen kunnen zijn”, lacht hij. “Maar of het tijd is om te stoppen? Zolang mijn gezondheid het toelaat en al die kids nog uit hun dak gaan denk ik van niet. Ik ben geen achttien meer en ook nooit iemand geweest die het bij één biertje kan houden. Daarom ben ik selectiever geworden en pas ik ervoor om heel veel gigs achter elkaar te draaien. Voor mij moet het feest zijn en ik wil me nog steeds voor iedere gig helemaal geven. Als ik er geen goed gevoel bij heb kan ik het niet. Mijn standaard ligt heel hoog. In de toekomst wil ik me nog meer gaan richten op het produceren van muziek voor modeshows, dat kan ik voor de rest van mijn leven blijven doen. Ik moet ook gaan leren meer te delegeren”, besluit van Bellen. “Ik zou me eigenlijk niet meer druk moeten maken om iedere prullenbak op het festivalterrein, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.”

Joost van Bellen staat op zaterdag 1 november op het O.W.A.P. in de Powerzone in Amsterdam.

txt Leontine de Reede