Features + Interviews01 november 2007
De leerzame lessen van Collabs Session
Ze hebben veel van elkaar geleerd, de heren Jochem Paap en Chris Liebing. Hun gezamenlijke project Collabs Session leverde twee jaar geleden al het goed ontvangen Collabs 3000; Metalism-album op, maar ook nu kan er nog altijd worden gesproken van een vruchtbare samenwerking. Zo zijn hun live-shows gewild op de grootste feesten en staan er ook nieuwe releases in de planning, een vervolg op die eerste succesplaat ligt in het verschiet, zo laat de Rotterdamse helft van het duo weten.
Terwijl de collaboratie voor Jochem Paap (aka Speedy J) aanvankelijk iets tijdelijks was. Ik deed onder de naam Collabs verschillende samenwerkingen met producers. De eerste plaat die uitkwam was met Adam Beyer onder de naam Collabs 100, daarna volgde er eentje met Literon, Collabs 200. Bij Chris Liebing verliep het werk echter zo snel, dat we meer dingen zijn gaan maken, totdat we beseften dat we net zo goed een album konden uitbrengen, dat werd Collabs 3000.
Al snel brachten de heren hun muziek naar het publiek. Gevolg was een enorme hoeveelheid laptops, mixers, 303s en andere apparatuur op het podium, een ideale setting voor beide studiofreaks. We konden nu nog meer doen dan normaal, zegt Paap. We hadden ineens vier handen om apparatuur te besturen, we vormden samen een soort band. Vooral in het begin resulteerde dat in complete jamsessies, waarin we elkaar verrasten met gekke geluiden, je kon met al die spullen tenslotte blijven stapelen.
Ondertussen is die fase voorbij, aldus de Rotterdammer. We spelen nu al drie jaar samen, doen zon tien tot vijftien sets per jaar, waardoor de optredens wel wat strakker zijn geworden. Natuurlijk is dat bandgevoel er nog wel, die spontaniteit, maar de organisatie van onze sets staat veel beter. Het belangrijkste is dat we dankzij alle apparatuur die we samen bedienen nog steeds dingen doen die we niet bij onze eigen optredens kunnen doen.
En dat heeft ons veel geleerd. Chris is bijvoorbeeld een geboren performer, hij kan heel goed een publiek meekrijgen. Ik heb dat in mindere mate, omdat ik altijd live heb opgetreden en daardoor veel bezig was met de apparatuur. Omdat we nu samen optreden, heb ik ook wat meer ruimte om te communiceren met de dansvloer; ik heb geleerd iets meer te ontspannen bij optredens.
De les voor Liebing lag volgens Paap vooral in de studio. Ik denk dat hij bij mij wel wat dingen heeft opgepikt, ja. Hij heeft ook zijn eigen manier van spelen aangepast; draaide hij vroeger full on technosets, tegenwoordig durft hij ook wat experimenteler te draaien. Dat zal vast iets met mijn live-optredens te maken hebben. Feit blijft dat we samen veel gevarieerder zijn geworden; dat sijpelt nu ook door in onze eigen sets.
Dat er een album zit aan te komen, kan Paap ook niet ontkennen. We zijn wel bezig wat ideetjes uit te werken. Maar het is moeilijk; Chris heeft deze zomer veel op Ibiza gezeten, ik was druk met mijn nieuwe dvd. Toch blijven we dingen doen als Collabs Session. Ook op het podium, dat werkt nog zo goed. Het maakt ook niet uit wat voor basismateriaal we hebben, tijdens een optreden ontstaat er altijd iets nieuws. Dat is ook de kracht van deze act; waar we ook staan, we kunnen de muziek elke kant op sturen die we willen. Ja, altijd en overal wordt het feest.
Nico van der Plas
Terwijl de collaboratie voor Jochem Paap (aka Speedy J) aanvankelijk iets tijdelijks was. Ik deed onder de naam Collabs verschillende samenwerkingen met producers. De eerste plaat die uitkwam was met Adam Beyer onder de naam Collabs 100, daarna volgde er eentje met Literon, Collabs 200. Bij Chris Liebing verliep het werk echter zo snel, dat we meer dingen zijn gaan maken, totdat we beseften dat we net zo goed een album konden uitbrengen, dat werd Collabs 3000.
Al snel brachten de heren hun muziek naar het publiek. Gevolg was een enorme hoeveelheid laptops, mixers, 303s en andere apparatuur op het podium, een ideale setting voor beide studiofreaks. We konden nu nog meer doen dan normaal, zegt Paap. We hadden ineens vier handen om apparatuur te besturen, we vormden samen een soort band. Vooral in het begin resulteerde dat in complete jamsessies, waarin we elkaar verrasten met gekke geluiden, je kon met al die spullen tenslotte blijven stapelen.
Ondertussen is die fase voorbij, aldus de Rotterdammer. We spelen nu al drie jaar samen, doen zon tien tot vijftien sets per jaar, waardoor de optredens wel wat strakker zijn geworden. Natuurlijk is dat bandgevoel er nog wel, die spontaniteit, maar de organisatie van onze sets staat veel beter. Het belangrijkste is dat we dankzij alle apparatuur die we samen bedienen nog steeds dingen doen die we niet bij onze eigen optredens kunnen doen.
En dat heeft ons veel geleerd. Chris is bijvoorbeeld een geboren performer, hij kan heel goed een publiek meekrijgen. Ik heb dat in mindere mate, omdat ik altijd live heb opgetreden en daardoor veel bezig was met de apparatuur. Omdat we nu samen optreden, heb ik ook wat meer ruimte om te communiceren met de dansvloer; ik heb geleerd iets meer te ontspannen bij optredens.
De les voor Liebing lag volgens Paap vooral in de studio. Ik denk dat hij bij mij wel wat dingen heeft opgepikt, ja. Hij heeft ook zijn eigen manier van spelen aangepast; draaide hij vroeger full on technosets, tegenwoordig durft hij ook wat experimenteler te draaien. Dat zal vast iets met mijn live-optredens te maken hebben. Feit blijft dat we samen veel gevarieerder zijn geworden; dat sijpelt nu ook door in onze eigen sets.
Dat er een album zit aan te komen, kan Paap ook niet ontkennen. We zijn wel bezig wat ideetjes uit te werken. Maar het is moeilijk; Chris heeft deze zomer veel op Ibiza gezeten, ik was druk met mijn nieuwe dvd. Toch blijven we dingen doen als Collabs Session. Ook op het podium, dat werkt nog zo goed. Het maakt ook niet uit wat voor basismateriaal we hebben, tijdens een optreden ontstaat er altijd iets nieuws. Dat is ook de kracht van deze act; waar we ook staan, we kunnen de muziek elke kant op sturen die we willen. Ja, altijd en overal wordt het feest.
Nico van der Plas











