De nieuwe experimenten van Jamie Lidell

In 2005 maakte Jamie Lidell al zijn debuut op Lowlands, maar deze zomer zal hij op het festival ongetwijfeld eenzelfde gevoel krijgen. De Brit heeft in de tussentijd namelijk een behoorlijke transformatie doorgemaakt, van vreemdsoortige electronicafreak naar een opvallend consistente soulzanger. En dat heeft hem geen windeieren gelegd, ineens bestaat zijn fanschare uit meer dan een groep obscure Warp-fanaten, Jamie Lidell is een top 40-artiest! Maar dan wel eentje met het hart op de goede plaats, zo blijkt wel uit zijn nieuwste album Jim.

Eigenlijk zagen we het al aankomen op zijn vorige plaat, Multiply, waarop de in Berlijn woonachtige Lidell maffe elektronische foefjes combineerde met een dijk van een soulstem. De gelijknamige single kwam op de radio terecht, en ineens had hij een publiek in de breedste lagen van de bevolking. Zijn optredens deed hij echter nog steeds alleen, zoals hij dat al jaren deed, met hardware op het podium, zijn stem samplend en meezingend op de live gecreëerde muziek. Dat begon vervelend te worden, vertelt hij nu.
“Nou ja, vervelend, ik heb er altijd van genoten. Niets kan het gevoel evenaren dat je alle geluiden op dat moment zelf maakt. Met Multiply had ik echter zulke goede songs, het voelde steeds meer alsof ik een soort karaoke stond te doen, ik besefte dat dat materiaal veel beter tot zijn recht zou komen met een volledige band. Daarom doe ik dat nu, al zitten er ook wat solo-momenten in mijn show, ik wilde dat gevoel niet helemaal kwijtraken.”
Zijn onlangs uitgekomen album Jim past volledig in die nieuwe stijl. De elektronica is grotendeels op de achtergrond, wat overblijft is een soulplaat in de beste Motown-traditie. Was Lidell uitgekeken op experimenteren? “Ik ben nog steeds experimenteel!”, reageert hij fel. “Deze plaat is gewoon mijn popexperiment. Ik heb in de jaren ’90, toen ik nog in Brighton woonde, al zoveel muziek gemaakt in deze stijl, dat is alleen nooit uitgebracht. Het was gewoon een manier voor mij als tiener om me te ontwikkelen, om te kunnen ontsnappen uit een saaie plek. Daarna werd alles elektronischer, al bleven de invloeden uit de soul altijd aanwezig.”
Vooral Prince is Lidell’s grote voorbeeld, zegt hij. “‘He’s the one who did it’”, lacht hij. “Ik vond hem altijd interessant; zijn karakter, de muziek die telkens weer anders klonk. Ik zie hem echt als een levende legende en zou met alle liefde die mate van innovatie en veelzijdigheid bereiken.”
Maar als je in de jaren ’90 tot wasdom komt als artiest, moet de destijds opkomende elektronica zijn invloed hebben gehad. Zodoende kwam Lidell terecht bij kwaliteitslabel Warp, thuishaven voor vele producers van experimentele elektronische muziek. Rond diezelfde tijd verhuisde hij naar Berlijn, waar hij pas echt een eigen geluid ontwikkelde. “Ik zat er in een geweldig pand met allerlei artiesten, onder andere goede vriend Mocky. Een mooie tijd, mensen in Berlijn zijn zo los en open minded, ik kon er precies doen wat ik wilde.”
Toch werd Jim geproduceerd in Los Angeles en verhuisde Lidell onlangs naar Parijs. “Tja, je hebt soms wat discipline nodig, ik ontdekte dat de Amerikaanse mentaliteit van ‘doelgericht werken’ goed werkte voor dit album. Ik wilde namelijk de spirit pakken, niet te lang bezig zijn met een nummer, maar zo snel mogelijk een idee uitwerken. Dat ik ondertussen naar Parijs ben verhuisd komt deels omdat het me te druk werd in Berlijn, teveel mensen gaan er nu heen en na acht jaar vond ik het wel mooi geweest. Daarbij, ik wilde gewoon bij mijn vriendin zijn, dat is misschien nog wel het belangrijkste. Al moet ik zeggen dat ik Berlijn soms wel mis, de atmosfeer in zo’n pand waar iedereen bezig is met muziek, zoiets heb je niet in Parijs. Ach, misschien word ik wel tuinier, ook leuk.”

Jamie Lidell staat deze zomer op Lowlands, vrijdag 15 tot en met zondag 18 augustus bij Walibi World, Biddinghuizen.

txt Nico van der Plas