Features + Interviews28 juni 2008
De zwarte humor van Kenny Larkin
Kenny Larkin is ongetwijfeld geen onbekende voor het Awakenings-publiek, aangezien hij de afgelopen jaren met regelmaat op de feesten danwel festivals te vinden was. De beste man heeft echter nog een donkere kant waar niet iedereen van op de hoogte is...
En dan hebben we het natuurlijk over dark comedy. Dit is namelijk niet alleen de noemer waaronder hij al vanaf begin jaren 90 platen uitbrengt (waarbij de nadruk tegenwoordig op elektronische blues, soul en jazz ligt), maar het is ook zijn andere beroepsvlak. Zo verhuisde hij in 2001 van Detroit naar Los Angeles om zich volledig op een comedy carrière te storten.
Comedy is voor mij veel persoonlijker dan djen. Je hebt een directe connectie met het publiek op een persoonlijker niveau, aldus Larkin. Als ze niet lachen, voel je je echt wel beroerd van binnen, maar dan moet je je hoofd koel houden en verder gaan naar de volgende grap. Aan de andere kant is het een onbeschrijfelijk gevoel als een zaal van driehonderd man lacht, omdat jij wilt dat ze dat doen.
Een zaal naar zijn hand zetten en plezieren, dat doet hij als dj ook, zou je zeggen... Als ik draai is het natuurlijk mijn intentie het publiek te plezieren, maar ik draai niet alleen maar knallers, dat heb ik nooit gedaan. Alles wat ik draai in mijn sets zit er in omdat ik de track vet vind en niet omdat ik weet dat ik ze kan laten dansen als ik BANG! BANG! BANG! doe. Veel djs maken die fout. Je moet een beetje op en neer gaan in je set, beetje yin en een beetje yang.
Recentelijk ging Larkin terug naar Detroit om in de studio van Carl Craig een nieuwe plaat op te nemen. Carls studio is fantastisch, met voortreffelijke apparatuur en huge fucking speakers! Het was net als opnemen in begin jaren 90! Carls studio is midden in de stad, in een soort verlaten gebied met pakhuizen en leegstaande gebouwen overal. Het was echt cool om weer in zon omgeving te zijn, om inspiratie uit te halen. Het zorgde er ook voor dat ik me echt richtte op de muziek, vertelt de Amerikaan. Ik ben namelijk erg snel afgeleid, helemaal in Los Angeles, waar het altijd lekker weer is. In LA wil ik buiten wandelen, shoppen of gewoon ergens chillen, Detroit is precies het tegenovergestelde. Omdat er niet zoveel te doen is, wilde ik alleen maar werken!
De plaat, die Keys, Strings and Tambourines gaat heten, wordt ook uitgebracht op Carls label, Planet E. Probeert hij zich na het verhuizen en een aantal Europese releases dan toch weer te verbinden met Detroit? Het was niet een doel om op een Detroits label uit te komen, maar ik ken Carl al zo lang en dat ik nog nooit iets op zijn label heb uitgebracht is bijna shockerend. Ik heb een intens respect voor Planet E en het is echt een label waar je als artiest mee wilt samenwerken.
Keys, Strings and Tambourines ligt vanaf 1 juli in de winkels.
txt Daniël Nagelkerke
En dan hebben we het natuurlijk over dark comedy. Dit is namelijk niet alleen de noemer waaronder hij al vanaf begin jaren 90 platen uitbrengt (waarbij de nadruk tegenwoordig op elektronische blues, soul en jazz ligt), maar het is ook zijn andere beroepsvlak. Zo verhuisde hij in 2001 van Detroit naar Los Angeles om zich volledig op een comedy carrière te storten.
Comedy is voor mij veel persoonlijker dan djen. Je hebt een directe connectie met het publiek op een persoonlijker niveau, aldus Larkin. Als ze niet lachen, voel je je echt wel beroerd van binnen, maar dan moet je je hoofd koel houden en verder gaan naar de volgende grap. Aan de andere kant is het een onbeschrijfelijk gevoel als een zaal van driehonderd man lacht, omdat jij wilt dat ze dat doen.
Een zaal naar zijn hand zetten en plezieren, dat doet hij als dj ook, zou je zeggen... Als ik draai is het natuurlijk mijn intentie het publiek te plezieren, maar ik draai niet alleen maar knallers, dat heb ik nooit gedaan. Alles wat ik draai in mijn sets zit er in omdat ik de track vet vind en niet omdat ik weet dat ik ze kan laten dansen als ik BANG! BANG! BANG! doe. Veel djs maken die fout. Je moet een beetje op en neer gaan in je set, beetje yin en een beetje yang.
Recentelijk ging Larkin terug naar Detroit om in de studio van Carl Craig een nieuwe plaat op te nemen. Carls studio is fantastisch, met voortreffelijke apparatuur en huge fucking speakers! Het was net als opnemen in begin jaren 90! Carls studio is midden in de stad, in een soort verlaten gebied met pakhuizen en leegstaande gebouwen overal. Het was echt cool om weer in zon omgeving te zijn, om inspiratie uit te halen. Het zorgde er ook voor dat ik me echt richtte op de muziek, vertelt de Amerikaan. Ik ben namelijk erg snel afgeleid, helemaal in Los Angeles, waar het altijd lekker weer is. In LA wil ik buiten wandelen, shoppen of gewoon ergens chillen, Detroit is precies het tegenovergestelde. Omdat er niet zoveel te doen is, wilde ik alleen maar werken!
De plaat, die Keys, Strings and Tambourines gaat heten, wordt ook uitgebracht op Carls label, Planet E. Probeert hij zich na het verhuizen en een aantal Europese releases dan toch weer te verbinden met Detroit? Het was niet een doel om op een Detroits label uit te komen, maar ik ken Carl al zo lang en dat ik nog nooit iets op zijn label heb uitgebracht is bijna shockerend. Ik heb een intens respect voor Planet E en het is echt een label waar je als artiest mee wilt samenwerken.
Keys, Strings and Tambourines ligt vanaf 1 juli in de winkels.
txt Daniël Nagelkerke
Advertentie
