Dixon
Eindelijk op zijn plek

Dixon kan zichzelf gerust een specialist noemen als het gaat om diep gelaagde house. Of hij nou poppy draait, of meer technominded, de Duitser is een smaakmaker als het gaat om warmbloedige dansmuziek. De vergelijking met Âme en Henrik Schwarz ligt dan op de loer, toch heeft Dixon het in het trendgevoelige Berlijn altijd moeilijker gehad dan zijn Innervisions-collega's -vasthouden aan je geluid is voor hem waarschijnlijk een sterkere term geweest dan voor wie dan ook. Tegenwoordig is Dixon echter volop in de mode, of hij nu hard of diep draait.

“Eigenlijk heb ik altijd net overal tussen gezeten”, grinnikt hij, terugdenkend aan al zijn jaren in Berlijn. “Lang geleden zat ik in de breakbeats, daar was toen nog helemaal geen scene voor. Toen die eindelijk opkwam, had ik net de house ontdekt. Maar ik had zo'n typische smaak, dat ik net tussen de gayscene en de drum 'n bass-scene inviel. Daarna brak mijn tijd bij Sonar Kollektiv (het label rondom Jazzanova) aan, toen zat ik een beetje tussen de techno en de meer nerdy breaks-feesten die je in Berlijn had. En nu zit ik bij Innervisions, een label dat bij aanvang een beetje tussen de minimal en de house inzat. Maar het moment begint te komen dat ik volledig mijn eigen ding kan doen, zonder ergens tussenin te vallen.”
Zo ver is het nog niet, vertelt hij. “Op festivals heb ik nog vaak het gevoel dat ik het hardste van mezelf moet laten horen. Ik weet nog dat ik vorig jaar zo'n set draaide op een festival waar veel techno te horen was. Kwam er daarna iemand naar me toe die zei, 'helemaal te gek, het was zo'n diepe set!'. Terwijl ik het idee had dat ik juist mijn meest harde dingen had gedraaid! Wat dat betreft denk ik nog veel kanten van mezelf te kunnen laten horen.”
En daar is ook ruimte voor, met name nu veel mensen in de techno ook naar diepere house zijn gaan luisteren. “Ik had dat niet verwacht”, zegt Dixon, om zich onmiddellijk te bedenken. “Of misschien ook wel. Alles gaat namelijk in golven, elke sound komt steeds weer terug. Een label als Cécile is momenteel zeer populair, maar het geluid dat zij laten horen werd tien jaar geleden al door Kings of Tomorrow gedaan. Niks mis mee, trouwens, er is wellicht nergens meer een gloednieuw geluid, maar oude geluiden in een nieuw jasje kunnen ook prima klinken.”
Zoals ook Innervisions heeft gedaan. Ook met dit label wil Dixon echter niet teveel trends volgen. “Dat loopy house-geluid deden wij twee jaar geleden al. Eind vorig jaar hebben we bedacht dat we vooral voorop willen blijven lopen, nieuwe geluiden ontwikkelen. Daarom brengen we momenteel niet teveel platen uit, zodat elke release echt iets bijzonders is. Met dat idee zijn we ook begonnen met A Critical Mass (de live-band van Dixon, Âme en Henrik Schwarz), een samenwerking waarbij we elkaar steeds weer inspireren tot nieuwe dingen. Want normaal zit er in de studio één persoon achter de computer, de rest moet wachten tot er input nodig is. Nu hebben we gewoon al onze laptops aan elkaar geklikt, zodat iedereen zijn gang kan gaan. Dat leidt vaak tot botsingen, maar net zo vaak ook tot nieuwe muziek. En daar gaat het ons om; mooie muziek ontdekken. En dat kan zowel hard of diep zijn, ik laat het in ieder geval allemaal horen.”

txt Nico van der Plas