Goldfrapp
Voormalig electrovamp zoekt de warmte

Met Goldfrapp kreeg elektronische muziek een geheel nieuwe lading. Het Britse duo, bestaande uit zangeres Alison Goldfrapp en muzikant Will Gregory, verkent al sinds debuutalbum Felt Mountain uit 2000 verschillende hoeken van de muziek, vaak geleid door de emotionele uitspattingen van Goldfrapp zelf. Het maakte de zangeres een ongrijpbaar fenomeen, zeker toen ze zich op albums Black Cherry en Supernature presenteerde als vervaarlijke electrovamp. Op hun nieuwste plaat Seventh Tree is de elektronica echter verdwenen, Goldfrapp zoekt naar warmte.

Naast haar reputatie als onvoorspelbaar podiumdier staat Alison Goldfrapp ook bekend als moeilijke tante bij interviews en andere formaliteiten. Opgepast dus, zeker wanneer we haar met vermoeide blik, verscholen achter een grote zonnebril, tegenover ons zien plaatsnemen. Voorzichtig de eerste vraag dan maar, was het een bewuste keuze om op dit album meer akoestische dan elektronische geluiden te laten horen? “Ja. Iedereen denkt nu dat we het ineens hebben gehad met elektronica, maar we hebben altijd sounds gemaakt die precies pasten bij de gevoelens die we wilden uitdrukken. Op deze plaat wilden we meer warme geluiden laten horen, die krijg je met akoestische instrumenten.”
Terugkijkend op voorganger Supernature, met daarop de grote electropop-hit ‘Ooh La La’, werd Goldfrapp omarmd door de clubscene. In hoeverre werd het duo zelf geïnspireerd door het nachtleven, en waar kwam de inspiratie nu vandaan? “Ik heb niet de flauwste interesse in de clubscene”, antwoordt Goldfrapp in ferme taal. “Ik ga niet naar clubs, ben er nooit geweest en houd ook niet van de muziek die er wordt gedraaid. Ik weet ook niet echt wat dat is, clubmuziek, voor mij is er gewoon muziek. Elektronische muziek wordt tegenwoordig overal gebruikt, dat hoeft geen band te hebben met het nachtleven.”
Los van alle stromingen wil Goldfrapp vooral intieme, autobiografisch getinte nummers maken. “Dat gaat van sprookjesachtig tot realistisch, van rauw tot zwoel en meeslepend. We proberen die verschillende emoties te krijgen door lange jamsessies te doen. Vaak krijg je dan iets anders dan je van plan was, op deze plaat wilde ik die kleine ongelukjes graag intact houden. Je kunt wel van tevoren bepalen dat je een opwindende track wilt maken, als je ineens in een heel andere sfeer terecht komt, moet je openminded genoeg kunnen zijn om daarin mee te gaan.”
Zelfs na het commerciële succes van Black Cherry en Supernature durfde Goldfrapp het aan om ditmaal iets totaal anders te doen. “Ach, het was nooit een doel van ons om in de hitlijsten te komen. Ik vind roem ook niet echt interessant, simpelweg kunnen leven van de muziek is belangrijker. En dan nog, zelfs al hadden we geen platendeal, zouden we dit nog doen. Grote optredens zijn natuurlijk geweldig, maar meer voor de adrenaline en je ego, het is niet het ultieme doel waarvoor wij muziek maken.”
“Toch had ik wel die vorige platen in mijn achterhoofd. Ik verwachtte eerlijk gezegd niet dat mensen dit album leuk zouden vinden, het klonk zó anders, maar vond het belangrijk dat we ons gevoel bleven volgen. Als niemand deze plaat koopt, jammer dan, we moeten ons niet laten leiden door verkoopcijfers. Veel artiesten doen dat; die vinden een bepaalde formule en blijven daarbij omdat ze weten dat het werkt. Daar kan ik echt niet tegen, het lijkt wel alsof ze bang zijn iets nieuws te proberen, bang om zonder geld komen te zitten…”
Goldfrapp is echter trouw gebleven aan zichzelf, de toekomst ziet ze dan ook positief. “Zolang je maar enthousiast blijft over wat je doet, dan is er genoeg om naar uit te kijken. Met dit album is dat wel gelukt, het voelt alsof we opnieuw zijn begonnen, een nieuwe start. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil doen en uitproberen. Ik zou bijvoorbeeld ook eens voor anderen willen schrijven, misschien wat filmmuziek of iets voor een koor, lijkt me ook geweldig. Nog zoveel dingen te bedenken, aan creativiteit niets te klagen.”

Seventh Tree ligt nu in de winkels.

txt Nico van der Plas