Het gevoelsmens Oscar Mulero

De carrière van de welbekende Spaanse offbeat-koning Oscar Mulero lijkt, wanneer je zijn biografie op zijn persoonlijke site nauwgezet doorleest, zeer doordacht en met een bepaalde achterliggende visie te verlopen. In de twintig jaar dat hij nu al rondloopt in het technowereldje heeft hij zich vrijwel alle facetten van het dj- en producersvak eigen gemaakt, heeft hij zijn grote technohit gehad (Anaconda uit 2002), zijn eigen label opgericht (Pole) en is daar nu dan het eerste album onder zijn eigen naam, genaamd ‘Grey Fades To Green’, een nieuwe mijlpaal in de loopbaan van Mulero. Het lijkt alsof hij precies weet wat hij wilt, maar toch is niets minder waar. Oscar Mulero is namelijk een gevoelsmens.

Grey Fades To Green dus, het eerste album dat eindelijk onder Oscar Mulero’s eigen naam uit komt nadat hij eerder al twee LP’s onder de naam Trolley Route had uitgebracht. Bestaande uit twee delen (The Grey en The Green) is het echter ook een album dat toch wel anders klinkt dan we gewend zijn van hem. Melodisch, veel aandacht voor detail, complex, rustig, dromerig; het zijn kernwoorden die zowel ‘The Grey’ als ‘The Green’ in het kort omschrijven, en dat klinkt totaal anders dan de rauwe, harde en ongepolijste techno die Mulero normaliter in de club laat horen.

"Ja, Grey Fades To Green is een album dat voornamelijk draait om emoties en gevoelens", vertelt Mulero. "Het gaat over mezelf, over verhuizen van Madrid (The Grey) naar het veel groenere noordelijke deel van Spanje waar ik nu woon. Ik ben geboren in The Grey en woon nu dus in The Green, het noorden. Het gaat dus over de omgeving waarin ik me begeef en begaf, maar ook over daaraan verbonden gevoelens. The Grey staat in dat opzicht ook meer voor de dagen dat het wat minder gaat. Maar ook dat is altijd tijdelijk, want na verloop van tijd verschuift dat meestal weer richting The Green, naar betere tijden."

"The Grey is in dat opzicht dus meer de donkere kant en The Green is meer verbonden met licht en muzikaal gezien veel melodieuzer. Het zijn dus echt albums die qua gevoel erg met elkaar verbonden zijn en daarom kun je ook wel zeggen dat het complete album echt uit mijn hart komt, en dan zeker de muziek op The Green. De muziek op dat laatste album is dan ook niet echt geschikt voor de club. Ik weet ook dat ik me heel erg vrij voelde bij het maken van The Green, ik ging aan de slag met wat in me opkwam. Ik voelde totaal geen druk om persé iets te maken voor de dansvloer."

Dat blijkt inderdaad bij het beluisteren van The Green. Hoewel niet ontzettend vernieuwend, is het een album met een zeer eigen karakter en is het inderdaad, zoals Mulero het zelf schetst, niet gemaakt voor de dansvloer, dit in tegenstelling tot The Grey, hoewel dat toch ook wel wat anders klinkt dan we gewend zijn van de man.

"Ja klopt, ook The Grey is wel anders dan men van me gewend is in de club. Ik wilde gewoon wat dansbare tracks maken maar heb mezelf daarbij geen grenzen gesteld, mezelf geen druk opgelegd. Maar in zijn totaliteit ben ik gewoon erg tevreden met het resultaat. Ik heb in twintig jaar tijd veel verschillende muziek geluisterd en gemaakt en al die invloeden wilde ik graag laten terugkomen op dit album. En ja, natuurlijk zal The Grey het bij het grote publiek wel wat beter doen dan The Green, maar ik ben juist erg blij met deze muziek omdat ik dat niet vaak maak. Het geeft echt weer hoe ik me voelde in de periode dat ik het maakte. Het is dan ook meer geschikt om naar te luisteren."

Toch is het frappant dat een artiest als Oscar Mulero, met zijn twintig jaar ervaring toch een behoorlijke veteraan in de technoscene, nu pas een album onder zijn eigen naam uitbrengt.
"Ik heb natuurlijk wel eerder wat albums gemaakt onder andere namen. Het Trolley Route-abum met Mark Broom uit 2002 was eigenlijk mijn eerste album. Dat was meer melodieuze Detroit techno. En mijn tweede album heb ik twee jaar geleden uitgebracht, ook onder een andere naam. Maar blijkbaar was ik er nu toch echt klaar voor om onder mijn eigen naam iets uit te brengen.’

Vernieuwing
Zoals al eerder gezegd lijkt het alsof het uitbrengen van Grey Fades To Green op dit moment een meer dan bewuste keuze lijkt. De carrière van Mulero lijkt namelijk niet van toevalligheden aan elkaar te hangen maar met visie en beleid te verlopen. Je kunt je dan ook afvragen wat de volgende stap is in de carrière van deze sympathieke Spanjaard omdat hij eigenlijk alles al gedaan heeft wat je maar kunt doen op het gebied van techno. Echter, dit lijkt toch anders te liggen.

"Nou mijn carrière is echt niet zo van tevoren door mij uitgestippeld hoor haha, dat valt wel mee. Ik heb nu gewoon een album uitgebracht, en wat de komende tien jaar me brengen weet ik niet. Ik bekijk het wel van moment tot moment. Ik weet ook niet hoe ik mezelf muzikaal zal ontwikkelen in de toekomst, dat zie ik dan wel, de tijd zal het leren. Op dit moment doe ik gewoon veel samenwerkingen met andere Spaanse artiesten en ben daarin ook vernieuwend bezig. We hebben daarvoor net een platform gecreëerd, genaamd Pole. En ik vind ook dat je vernieuwend bezig moet blijven, want als je jarenlang hetzelfde hebt gedaan wil je toch een keer iets anders gaan doen? Ik tenminste wel, zo zit ik dan in elkaar."

Vernieuwend of niet, het heeft in het geval van Oscar Mulero een andere betekenis dan voor de meeste artiesten. Waar velen altijd op zoek zijn naar vernieuwing in de diepste zin van het woord, betekent het voor Mulero meer bezig zijn met dingen die je normaliter niet zo snel doet. Hij is namelijk vrij sterk overtuigd van het feit dat in de wereld van clubmuziek alles al zo’n beetje wel gedaan is en heeft zich in eerdere interviews al eens laten ontvallen dat de opkomst van een stroming als minimal techno misschien heel vernieuwend aandeed en ook op die wijze werd gepresenteerd, maar dat in feite helemaal niet was.

"In mijn wereldje is alles al zo’n beetje wel gedaan. Het is echt heel heel moeilijk om iets nieuws te doen of te ontwikkelen. De opkomst van minimal techno aan het begin van de 21e eeuw zie ik dan ook niet als iets vernieuwends. De labels Chain Reaction en Basic Channel brachten bijvoorbeeld al minimal techno uit voordat het groot werd. Ik bedoel, het kwam een jaar of negen geleden als een heel nieuw discoding, maar het was daarvoor al gedaan, het was niet nieuw. En ik heb verder niks tegen die scene, maar het werd toentertijd gebracht als iets totaal nieuws, maar dat was het niet."

"Het concept bestond namelijk al", vervolgt Mulero, "alleen werden er nu andere technieken ingezet waardoor het wellicht een vernieuwend tintje kreeg. Maar in feite was het allemaal al gedaan. Het is ook wel grappig, want ik kan me herinneren dat ik voor die tijd speelde in Detroit op het DEMF (Detroit Electronic Music Festival), waar Daniel Bell toen al live minimal draaide. Maar niemand lette er toen op of gaf er ook maar enigszins aandacht aan. Echter, toen Minus en dergelijke er later mee aan de haal gingen werd iedereen helemaal gek en werd het gepresenteerd als iets totaal nieuws. Terwijl iemand als Daniel Bell er daarvoor eigenlijk al mee kwam in zijn live sets, maar niemand zal zich dat nog herinneren. Daarom, het is niet echt iets nieuws."

Grey Fades To Green is vanaf vandaag te koop. Luister naar delen ervan op Oscar Mulero's Soundcloud.

txt Colin Kraan
imgs Joost van Bockel & Oscar Mulero archief