Het ongebreidelde optimisme van Barem

De Y-generatie wordt gekarakteriseerd door optimisme en ambitie. Het is een generatie die vertroeteld is, opgegroeid in een fase van voorspoed. De ooievaar had het druk tussen 1976 en 1994. En Sinterklaas trouwens ook. Technologische vooruitgang maakte de kinderen vatbaar voor zelfontplooiing. Technologie werd gewild, dj gear kwam op de markt, de computer als aansturingsbron. Ook in Argentinië bleven deze ontwikkelingen niet onopgemerkt, waar Mauricio Barembuem aan de benodigde apparatuur wist te komen. Het ritme dat zijn gedachten liet dansen werd elektronisch vertaald. Als een van de Argentijnse vertegenwoordigers van de Y-generatie is Barem een lichtend voorbeeld voor iedere dj. Barem vertelt over zijn jeugd in Buenos Aires, de eerste ontmoeting met Richie Hawtin en minimalistische insteken.

Blues en rock waren aanvankelijk de elementen die Barem aantrokken. De overstap naar elektronische muziek had alles te maken met zijn Zuid Amerikaanse temperament.
“Noem me een control freak, ik wil graag onafhankelijk zijn om mezelf optimaal te ontwikkelen. Elektronische muziek spreekt mij onder andere aan omdat ik alles zelf kan doen”. Alles zelf doen klinkt niet vanzelfsprekend voor een jonge twintiger. De beslissing om toch volledig voor de muziek te gaan, werd echter door vrienden en familie aangemoedigd. “Vooral toen ze begrepen dat ik er mijn biefstuk mee kon verdienen!”, grapt Mauricio.
Voor wie het niet weet, Argentinië is naast het land van biefstukken die per 250 gram gaan, ook de herberger van Buenos Aires, muzikale hoofdstad van Zuid Amerika. “Mega raves als Creamfields en South American Music Conference trekken ieder jaar grote namen”, aldus Barem, die in 2005 ‘the Conference’ bezocht en daar Richie Hawtin achter de draaitafels trof. Al snel volgde een bijzonder moment. “Richie speelde een plaat van mij terwijl hij niet eens wist wie ik was!” Mauricio had zojuist zijn Kleine EP uitgebracht op het ‘free net label’ Unfoundsound en wist eigenlijk niet echt wat ervan te verwachten. De verbazing was enorm. “Ik rende naar huis om een cd te branden met nieuwere tracks en overhandigde deze aan Richie tijdens de officiële afterparty. Hij knikte, glimlachte en draaide een van mijn nummers. Mijn held draaide mijn muziek, kun je je mijn situatie voostellen?!”
Het lijkt een sprookje en zo is het ook. Toen ging het snel. “Richie had mijn naam op de cd hoes gelezen en mailde me of ik wellicht geïnteresseerd was om platen voor Minus in te dienen.” Een mail waar wij Richie allen dankbaar voor zijn...

'Never Better than Late' werd zijn eerste plaat op het Minus-label. De droge minimalistische techno uit 2005 bleef droog, maar werd gaandeweg dieper met meer gevoel. “De nadruk ligt op de baslijnen, de melodieuze achtergrond zorgt voor de contouren. Zo is het voor nu, ik begin te veranderen als persoon en mijn emotie vraagt om melodie. Wie weet zal de melodie mijn volgende producties bepalen.”
In die woorden ligt Barem’s minimalistische blikveld: “Minimal is niet echt een sound. Het is een manier van muziek maken. Het representeert goede smaak, stijlvolle geluiden, ‘the undergrond, afterhours’. Welke roots je ook met je draagt, welke muzieksmaak je ook hebt of hebt gehad, alles past in minimal, minimal leeft. Minimal heeft een punt bereikt waarbij we herontdekken hoe vrij en subliem het concept en de gedachtengangen erachter zijn!”

Geleid door zijn verleden als surfer, de spirituele rituelen die daaraan verwant zijn, denkt Barem terug aan de afgelopen jaren. Er zijn er slechts vier van verstreken sinds Richie zijn cd aannam. Vier jaren van aaneengeschakelde hoogtepunten. “Op dit moment relativeer ik mijn verleden en denk ik vooruit. Ik blijf mezelf ontwikkelen, nu door mijn lat naar een hoger niveau te tillen.”
Optimisme kenmerkt de Y-generatie. Mauricio Barembuem vertegenwoordigt dat optimisme op muzikaal en persoonlijk vlak. Barem maakt de Z-generatie haast overbodig.

Barem staat woensdag 20 mei op Rekorder in de Westerunie, Amsterdam.

txt Jan van Hövell tot Westerflier
imgs M-NUS archief