Het succesverhaal van Bob Sinclar

Sinds het enorme succes van Love Generation is Bob Sinclar de status van sterfelijke dj voorbij en behoort hij tot een select groepje popsterren van wereldformaat. Met het succes is ook zijn muziek veranderd, voor Bob Sinclar geen Franse filterhouse meer, maar catchy popliedjes die na één keer luisteren tot vervelens toe in je hoofd blijven zitten. Zijn nieuwste album Born in 69 bestaat volledig uit dit soort nummers, van het album dendert de eerste single Lala Song op dit moment de hitlijsten binnen en het heeft alles in zich om de zomerhit van dit jaar te worden.

De housepuristen voor wie Bob Sinclar (echte naam Christophe Le Friant) na zijn vorige album Western Dream al heeft afgedaan, zullen ook Born in 69 waarschijnlijk niet kunnen waarderen en bestempelen als commercieel. Aan de essentie van de muziek van Bob Sinclar is echter niets veranderd. De basis blijft het samplen, al ligt dat er op zijn nieuwe album wel erg dik bovenop; vele gebruikte samples zullen zelfs de grootste muzikale leek bekend voorkomen. Zo horen we op Born in 69 onder meer Manu Chao, Bob Dylan en zelfs de lambada voorbij komen. Zelf ziet Bob Sinclar het vele samplen als het recyclen van (goede) muziek, iets waarvan hij hoopt dat over een aantal jaar ook met zijn muziek gedaan wordt.
Als we de Franse ster vragen naar zijn nieuwe album en de totstandkoming daarvan vertelt hij dat hij nog nooit eerder zoveel tijd, geld en vooral moeite in een album gestoken heeft. “Voor het album ben ik de halve wereld over gereisd. Parijs was zo gezellig geworden dat ik niet aan werken toekwam, en dus nam ik een pauze en vertrok naar Los Angeles. Die stad heeft helemaal niets: geen geschiedenis, geen architectuur en boven alles geen sfeer. Ik vond er echter wel rust en tijd om nieuwe samples te zoeken. De muziekcultuur in de Verenigde Staten is heel anders dan in Europa. Ze werken er bijvoorbeeld veel met akoestische gitaren en ik ontdekte er folkrock, van die typisch Amerikaanse muziek.”

Na LA heeft Bob ook in Kingston (Jamaica), New York en zijn thuisbasis Parijs aan Born in 69 gewerkt. Amerikaanse en Jamaicaanse invloeden, gekoppeld aan Europese beats overheersen dan ook op het album. Een andere opvallendheid is dat er geen enkele instrumentale track op het album staat. Vocalen vormen volgens Sinclar dan ook een essentieel onderdeel van een succesvol nummer. “Voor een grote hit heb ik vier elementen nodig: emotie, muzikale gimmick en goede lyrics en vocals. Als één van die elementen ontbreekt wordt een nummer geen hit. Op mijn nieuwe album heb ik dan ook alleen samengewerkt met goede vocalisten, zoals Tony Rebel op Jamaïca Avenue. Werken met Tony was echt een droom van me. Zoek maar eens op Youtube naar de officiële clip van Bob Marley’s Redemption Song, daar zie je Tony naast de reggae legende zelf staan!”
Naast Tony Rebel komen ook andere grote vocalisten zoals Kevin Lyttle en Ron Carroll terug op het album. Daarnaast horen we nog de legendarische rap-act Sugarhill Gang op hit-in-wording Lala Song en zingt ragga-held Shabba Banks op Love You No More, een letterlijke vertaling van de gebruikte sample van Manu Chao: ‘je ne t’aime plus’.

Samples, samples, samples…het album van Bob Sinclar lijkt nergens anders uit te bestaan, maar is het niet juist Love Generation, zijn grootste succes ooit, dat geen enkele sample bevat? “Love Generation is één van de weinige nummers van mij waar geen enkele sample in voorkomt, maar het nummer vormde uiteindelijk wel mijn sleutel naar de wereld. Het grappige is dat ik die track al een tijdje had liggen, maar er eigenlijk niet erg enthousiast over was, zonder vocal vond ik het zelfs voor mijn doen te catchy. Toen op een dag de Jamaicaan Gary Pine toevallig langskwam in de studio veranderde de zaak echter volledig. Hij plakte een vocal op het nummer en ik voelde meteen dat het een wereldhit ging worden. In Frankrijk is het nummer zelfs gebruikt als themanummer voor de eerste editie van Idols -dat markeerde de overgang van mijn status als gewone dj naar popartiest. Het succes van Love Generation is het absolute hoogtepunt in mijn carrière, maar eigenlijk gaat het al sinds ik Bob Sinclar gecreëerd heb crescendo.”
Achteraf gezien kan geconcludeerd worden dat het concept Bob Sinclar precies op het juiste moment op de wereld is gezet, namelijk aan de vooravond van de Europese zegetocht van Franse filterhouse, eind jaren negentig. De 'French Touch' van onder andere Bob Sinclar, Dimitri de Paris, Air en Daft Punk was een groot succes in de housescene. Een scene waar Bob Sinclar zich tegenwoordig niet expliciet deelgenoot meer van voelt: “Ik zie mijn muziek niet als housemuziek, maar als dansmuziek. Ik geloof overigens ook niet dat ik mezelf tegenwoordig nog kan omschrijven als een underground artiest.”

Het idee van Bob Sinclar voor Born in 69 was dan ook niet om een complex album te maken, maar juist een vrolijk en eclectisch album rond de thema’s flower power en peace & love. “Na het voorbereiden en opnemen van de tracks heeft het een hele tijd geduurd voordat alles op zijn plaats viel. Pas toen ik weer terug in Parijs was, kwam ik uit bij het jaar 1969. Het viel me op dat Bob Dylan, van wie ik Tambourine Man gecoverd heb, dat jaar op het legendarische Woodstock-festival stond. Dat bewuste festival komt vervolgens ook nog eens terug in het nummer Peace Song én 1969 is natuurlijk mijn geboortejaar. Dit jaar ben ik alweer 40 geworden en het album is één dag na mijn verjaardag uitgekomen, het beste verjaardagscadeau dat ik ooit gekregen heb!”

Bob Sinclar staat op 17 juli in de Maassilo op Mesmarise.
Born in 69 ligt nu in de winkels, waar je bij aankoop in Free Record Shop tevens een exemplaar ontvangt van de éénmalige glossy Playbob, een speciale editie van de Playboy over Bob Sinclar (op = op). Meer info over Bob Sinclar op www.bobsinclar.com.

txt Rob de Bruyn