Features + Reizen25 oktober 2010
IJsland Imagine Peace
Zaterdag 9 oktober werden voor de vijfde keer de LennonOno Grant for Peace awards uitgereikt door Yoko Ono. Dit evenement vindt tweejaarlijks plaats op de verjaardag van de in 1980 vermoorde John Lennon en gaat gepaard met de verlichting van de Peace Tower. Dance.nl is een weekend lang uitgenodigd in Reykjavik, voor het bijwonen van diverse activiteiten, met en rond de inmiddels 77-jarige Yoko Ono. En om tussendoor te genieten van de IJslandse cultuur en natuur.
Zowel de LennonOno awards als de verlichting van de Peace Tower zijn geïnitieerd door Yoko Ono; kunstenares, muzikante, (groot)moeder en vredesambassadrice. Lennon was uiteraard bekend als één van de vier Beatles, maar ook als hippie en vredesambassadeur. Yoko Ono was de vrouw die het hart van de meest begeerde vrijgezel uit de jaren zestig en zeventig had veroverd. Zij is onterecht verguisd als de vrouw die de Beatles uit elkaar heeft gedreven. Maar hopelijk zal zij uiteindelijk te boek worden gesteld als een vrouw die het hart van veel mensen op aarde heeft geraakt, door haar inzet voor vrede. En haar kunst en muziek.
Een beetje vreemd misschien, om als dance medium hiervoor uitgenodigd te worden. Echter, Reykjavik is een erg ‘jonge’ stad, met een veelvoud van cafés en een handvol clubs waar het goed toeven is voor de IJslandse jeugd en de nodige toeristen. Daarnaast is het volop genieten in IJsland van de rauwe natuur, spa’s en vele sportieve activiteiten. Bovendien blijkt het concert van de Yoko Ono Plastic Ono Band wat ik bij mag wonen onverwacht dance georiënteerd te zijn.
Vanaf het vliegveld, op weg naar de hoofdstad valt meteen het saaie, maan-achtige landschap op. Er is geen boom of struik te bekennen, alleen een hoop mos. De buitenring van IJsland, langs de kustlijn, laat nog niet echt zien welke vreemde natuur er in de binnenlanden te vinden is.
Vrijdagavond krijgen we de documentaire te zien die rond de Peace Tower en Yoko Ono zijn gemaakt. Ono zelf is daarbij ook aanwezig, inclusief entourage. Ono zelf is een klein vrouwtje die met bedeesde stem haar dank uitspreekt na de film. Altijd met hoed op en haar zonnebril kenmerkend steels op het puntje van haar neus bungelend. Haar aanwezigheid voelt als een kunstzinnige bron van inspiratie.
Zaterdag bezoeken we het geothermische Blue Lagoon complex, welke wordt opgewarmd door geisers. Deze natuurlijke spa bevat mineralen en algen met een reinigende en genezende werking voor je huid en gestel. Wereldwijd wordt dit complex dan ook erkent als de beste medicinale spa. We laten ons benevelen in de blauwachtige, mistige en mystieke lagune die licht walmt naar zwavel. De rotsen rondom de Blue Lagoon zijn wit en spiegelglad gepolijst door de zwavel. Mooi en surrealistisch tegelijkertijd.
Zaterdagmiddag worden de grant’s uitgereikt op een historische plek. In het oude bootshuis Höfði. Hier hebben in 1986 Reagan en Gorbatsjov de start gemaakt met hun ontwapeningsproces. Vier ‘normale’ mensen ontvangen de grant uit handen van Yoko Ono. Ze doen alle vier hun verhaal en dat ontroert en laat je realiseren dat er nog zoveel werk te doen is in de wereld.
Barbara Kowalcyk; een vrouw die haar zoontje verloor aan besmet eten en misinformatie en zich daarna inzet voor het beter informeren van ouders in voedselkwesties. Josh Fox; die de documentaire Gasland maakte, handelend over de wanpraktijken van gasbedrijven die de grond overal wereldwijd bevuilen met giftige stoffen. Michael Pollan; auteur van verschillende wetenschappelijke boeken en artikelen over de intersectie van natuur en cultuur en de gevolgen hiervan. Alice Walker; auteur en activiste met een focus op mensenrechten en racisme. Haar laatste actie betrof een vredesmars met 60 vrouwen van de anti-oorlog groep Code Pink tegen de blokkades en het geweld tegen Gaza door Israel en Egypte.
De ruimte van handeling is klein. Er is enige pers aanwezig, maar toch vraag ik me af of het podium wat deze awards krijgen toebedeeld voldoende is om wereldwijd een beetje verschil te maken. Er zou volgens mij een hoop meer aandacht mogen komen van de internationale pers voor de ‘good cause’ van Yoko Ono.
Dat gevoel krijg ik ook bij het bijwonen ’s avonds van het verlichten van de Peace Tower op het Videy eiland, vlak voor de kust van Reykjavik. De lichttoren is een mooi fenomeen en een inspirerend initiatief. De symbolische waarde van de spierwitte ronde muur, met ‘Imagine Peace’ inscripties in veel verschillende wereldtalen, is iets wat harten kan raken. Dat de toren in IJsland staat is vanwege de neutrale locatie, het feit dat IJsland geen leger heeft en het land al haar energie duurzaam opwekt. De toren is eigenlijk een bundel van rechtopstaande lichten, gereflecteerd door spiegels en schijnend tot aan de wolken. Alsof de toren een spiegel voor de universele mens voorhoudt en de hoop symboliseert dat de innerlijke kracht van ieder individu kan uitgroeien tot de oplossing voor vrede.
‘s Avonds geeft de stichtster van de Peace Tower een concert met haar Plastic Ono Band, waarin o.a. haar jarige zoon Sean en de in dance kringen bekende artiest Cornelius een plek invullen. De muziek bestaat uit een stoere combinatie van Avantgardistische rock en experimentele dance muziek, met een punk attitude. De band speelt strak, het geluid in de oude bioscoopzaal is perfect en de setting past het geheel goed.
Zingen kan Ono niet echt, maar dat compenseert ze met een apart soort gegil, wat niet het sterkste punt is van het optreden. Toch klopt het plaatje wel. Ono is van origine ten slotte een onconventionele kunstenares en dus wordt het haar vergeven dat zij een geheel eigen invulling geeft aan haar zang in het verder energieke en bijzondere optreden. Als slotstuk wordt uiteraard Give Peace A Change van Lennon en Ono opgevoerd, tezamen met mensen die een rol hebben gespeeld dit weekend én met Beatle drummer Ringo Starr. Dat geeft toch extra glans aan het optreden en vooral aan de vredesmissie die dit weekend is uitgedragen.
Na het concert zijn we uiteraard in goede stemming om het nachtleven van Reykjavik onveilig te maken. We stropen wat cafés af, waar het overal erg druk en gezellig is. De rijen voor alle cafés worden langer, de straten drukker en de mensen… iets minder richtingsgevoelig zullen we maar zeggen.
De laatste dag wordt benut om rustig de stad en wat musea te bezichtigen en het grootste sauna- en zwemcomplex van IJsland te bezoeken. De stad ligt er rustig bij. De zon schijnt laag boven de bomen en strooit een filmachtige gloed over de stad. Op zondag zijn flink wat winkels gewoon open. Het centrum is niet heel groot, maar alles is daarom goed beloopbaar en intiem. Het ademt de sfeer van een vissersstad. Reykjavik herbergt tweederde van de in totaal 300.000 IJslandse inwoners.
In het Hafnarhus museum bezoeken we een expositie van de IJslandse pop-art kunstenaar Erró. Al is de man tegen de tachtig, zijn werk is nog steeds bijzonder eigentijds. Soms politiek-kritisch, vaak historisch getint. In collages van personen en figuren in comic style vooral. Dat heeft hem overigens wel de nodige kritiek opgeleverd, aangezien zijn werk deels bestaat uit soms ongecrediteerd werk van andere kunstenaars.
’s Avonds eten we in de Sea Food Cellar. Een hoogstaand culinair genoegen in verschillende gangen en telkens weer verrassend. Het eten is uiteraard één van IJslands hoogtepunten. We hebben elke keer bijzonder goed gegeten, normaal geprijsd en vriendelijk bediend. Helaas hebben we geen sportieve activiteiten meer meegemaakt. IJsland kent veel activiteiten die mij hopelijk snel terug zullen brengen. Met een sneeuwscooter de bergen in. IJswanden beklimmen met pikhouwelen. Rondscheuren in een jeep. Snorkelen in warmwater meertjes. Duiken in helderblauwe fjorden. Quad biking. Walvis tochten. Helicopter tours. Of gewoon de vrije natuur in, met de vele geisers, vulkanen en watervallen. Of het Northern Light spektakel bekijken. In de natuur ontdek je immers de echte schoonheid van dit oude vikingenland.
Yoko Ono op Myspace Music
IMAGINE PEACE
txt Frank van den Bold
imgs Frank van den Bold & Visit Reykjavik
Zowel de LennonOno awards als de verlichting van de Peace Tower zijn geïnitieerd door Yoko Ono; kunstenares, muzikante, (groot)moeder en vredesambassadrice. Lennon was uiteraard bekend als één van de vier Beatles, maar ook als hippie en vredesambassadeur. Yoko Ono was de vrouw die het hart van de meest begeerde vrijgezel uit de jaren zestig en zeventig had veroverd. Zij is onterecht verguisd als de vrouw die de Beatles uit elkaar heeft gedreven. Maar hopelijk zal zij uiteindelijk te boek worden gesteld als een vrouw die het hart van veel mensen op aarde heeft geraakt, door haar inzet voor vrede. En haar kunst en muziek.
Een beetje vreemd misschien, om als dance medium hiervoor uitgenodigd te worden. Echter, Reykjavik is een erg ‘jonge’ stad, met een veelvoud van cafés en een handvol clubs waar het goed toeven is voor de IJslandse jeugd en de nodige toeristen. Daarnaast is het volop genieten in IJsland van de rauwe natuur, spa’s en vele sportieve activiteiten. Bovendien blijkt het concert van de Yoko Ono Plastic Ono Band wat ik bij mag wonen onverwacht dance georiënteerd te zijn. Vanaf het vliegveld, op weg naar de hoofdstad valt meteen het saaie, maan-achtige landschap op. Er is geen boom of struik te bekennen, alleen een hoop mos. De buitenring van IJsland, langs de kustlijn, laat nog niet echt zien welke vreemde natuur er in de binnenlanden te vinden is.
Vrijdagavond krijgen we de documentaire te zien die rond de Peace Tower en Yoko Ono zijn gemaakt. Ono zelf is daarbij ook aanwezig, inclusief entourage. Ono zelf is een klein vrouwtje die met bedeesde stem haar dank uitspreekt na de film. Altijd met hoed op en haar zonnebril kenmerkend steels op het puntje van haar neus bungelend. Haar aanwezigheid voelt als een kunstzinnige bron van inspiratie.
Zaterdag bezoeken we het geothermische Blue Lagoon complex, welke wordt opgewarmd door geisers. Deze natuurlijke spa bevat mineralen en algen met een reinigende en genezende werking voor je huid en gestel. Wereldwijd wordt dit complex dan ook erkent als de beste medicinale spa. We laten ons benevelen in de blauwachtige, mistige en mystieke lagune die licht walmt naar zwavel. De rotsen rondom de Blue Lagoon zijn wit en spiegelglad gepolijst door de zwavel. Mooi en surrealistisch tegelijkertijd. Zaterdagmiddag worden de grant’s uitgereikt op een historische plek. In het oude bootshuis Höfði. Hier hebben in 1986 Reagan en Gorbatsjov de start gemaakt met hun ontwapeningsproces. Vier ‘normale’ mensen ontvangen de grant uit handen van Yoko Ono. Ze doen alle vier hun verhaal en dat ontroert en laat je realiseren dat er nog zoveel werk te doen is in de wereld.
Barbara Kowalcyk; een vrouw die haar zoontje verloor aan besmet eten en misinformatie en zich daarna inzet voor het beter informeren van ouders in voedselkwesties. Josh Fox; die de documentaire Gasland maakte, handelend over de wanpraktijken van gasbedrijven die de grond overal wereldwijd bevuilen met giftige stoffen. Michael Pollan; auteur van verschillende wetenschappelijke boeken en artikelen over de intersectie van natuur en cultuur en de gevolgen hiervan. Alice Walker; auteur en activiste met een focus op mensenrechten en racisme. Haar laatste actie betrof een vredesmars met 60 vrouwen van de anti-oorlog groep Code Pink tegen de blokkades en het geweld tegen Gaza door Israel en Egypte.
De ruimte van handeling is klein. Er is enige pers aanwezig, maar toch vraag ik me af of het podium wat deze awards krijgen toebedeeld voldoende is om wereldwijd een beetje verschil te maken. Er zou volgens mij een hoop meer aandacht mogen komen van de internationale pers voor de ‘good cause’ van Yoko Ono. Dat gevoel krijg ik ook bij het bijwonen ’s avonds van het verlichten van de Peace Tower op het Videy eiland, vlak voor de kust van Reykjavik. De lichttoren is een mooi fenomeen en een inspirerend initiatief. De symbolische waarde van de spierwitte ronde muur, met ‘Imagine Peace’ inscripties in veel verschillende wereldtalen, is iets wat harten kan raken. Dat de toren in IJsland staat is vanwege de neutrale locatie, het feit dat IJsland geen leger heeft en het land al haar energie duurzaam opwekt. De toren is eigenlijk een bundel van rechtopstaande lichten, gereflecteerd door spiegels en schijnend tot aan de wolken. Alsof de toren een spiegel voor de universele mens voorhoudt en de hoop symboliseert dat de innerlijke kracht van ieder individu kan uitgroeien tot de oplossing voor vrede.
‘s Avonds geeft de stichtster van de Peace Tower een concert met haar Plastic Ono Band, waarin o.a. haar jarige zoon Sean en de in dance kringen bekende artiest Cornelius een plek invullen. De muziek bestaat uit een stoere combinatie van Avantgardistische rock en experimentele dance muziek, met een punk attitude. De band speelt strak, het geluid in de oude bioscoopzaal is perfect en de setting past het geheel goed.
Zingen kan Ono niet echt, maar dat compenseert ze met een apart soort gegil, wat niet het sterkste punt is van het optreden. Toch klopt het plaatje wel. Ono is van origine ten slotte een onconventionele kunstenares en dus wordt het haar vergeven dat zij een geheel eigen invulling geeft aan haar zang in het verder energieke en bijzondere optreden. Als slotstuk wordt uiteraard Give Peace A Change van Lennon en Ono opgevoerd, tezamen met mensen die een rol hebben gespeeld dit weekend én met Beatle drummer Ringo Starr. Dat geeft toch extra glans aan het optreden en vooral aan de vredesmissie die dit weekend is uitgedragen.
Na het concert zijn we uiteraard in goede stemming om het nachtleven van Reykjavik onveilig te maken. We stropen wat cafés af, waar het overal erg druk en gezellig is. De rijen voor alle cafés worden langer, de straten drukker en de mensen… iets minder richtingsgevoelig zullen we maar zeggen.
De laatste dag wordt benut om rustig de stad en wat musea te bezichtigen en het grootste sauna- en zwemcomplex van IJsland te bezoeken. De stad ligt er rustig bij. De zon schijnt laag boven de bomen en strooit een filmachtige gloed over de stad. Op zondag zijn flink wat winkels gewoon open. Het centrum is niet heel groot, maar alles is daarom goed beloopbaar en intiem. Het ademt de sfeer van een vissersstad. Reykjavik herbergt tweederde van de in totaal 300.000 IJslandse inwoners. In het Hafnarhus museum bezoeken we een expositie van de IJslandse pop-art kunstenaar Erró. Al is de man tegen de tachtig, zijn werk is nog steeds bijzonder eigentijds. Soms politiek-kritisch, vaak historisch getint. In collages van personen en figuren in comic style vooral. Dat heeft hem overigens wel de nodige kritiek opgeleverd, aangezien zijn werk deels bestaat uit soms ongecrediteerd werk van andere kunstenaars.
’s Avonds eten we in de Sea Food Cellar. Een hoogstaand culinair genoegen in verschillende gangen en telkens weer verrassend. Het eten is uiteraard één van IJslands hoogtepunten. We hebben elke keer bijzonder goed gegeten, normaal geprijsd en vriendelijk bediend. Helaas hebben we geen sportieve activiteiten meer meegemaakt. IJsland kent veel activiteiten die mij hopelijk snel terug zullen brengen. Met een sneeuwscooter de bergen in. IJswanden beklimmen met pikhouwelen. Rondscheuren in een jeep. Snorkelen in warmwater meertjes. Duiken in helderblauwe fjorden. Quad biking. Walvis tochten. Helicopter tours. Of gewoon de vrije natuur in, met de vele geisers, vulkanen en watervallen. Of het Northern Light spektakel bekijken. In de natuur ontdek je immers de echte schoonheid van dit oude vikingenland.
Yoko Ono op Myspace Music
IMAGINE PEACE
txt Frank van den Bold
imgs Frank van den Bold & Visit Reykjavik
Advertentie
Related
