Interview Scooter
Geliefd en verguisd fenomeen

In navolging van het eerder al online verschenen concertverslag van Scooter had Dance.nl ook nog de eer om iets voor aanvang van hun grootse show in de Grugahalle van Essen te praten met de toetsenisten Rick J. Jordan en Michael Simon, waarbij het onder andere ging over hun nog immer aanhoudende succesverhaal, het experimenteren met nieuwe muziekgenres, het verzinnen van maffe lyrics en tracktitels, het gebrek aan respect voor de band in delen van Europa en niet te vergeten, het nieuwe album Under The Radar Over The Top.

"Sorry voor het feit dat H.P. niet bij dit interview aanwezig is", wordt ons al meteen bij binnenkomst in het snikhete interviewkamertje (32°C volgens de thermometer) medegedeeld. H.P. Baxxter, de welbekende geblondeerde zanger, één van de grondleggers en hét gezicht van de band, geeft namelijk zelden interviews en al helemaal niet op concertdagen, dan moet hij namelijk zijn stem sparen en zit een interview er niet in. Tja, helaas voor ons, maar gelukkig wisten we dit al van tevoren en dus is de teleurstelling niet erg groot. Daarbij zijn de heren Rick en Michael goedgeluimd en zeker niet verlegen; een gezellig en vrolijk interview is geboren.

"Ik denk dat er verschillende redenen zijn voor het succes van Scooter", laat Rick J. Jordan weten. Rick is samen met H.P. één van de grondleggers van de band en zodoende al vanaf het eerste uur betrokken bij het ongekende succesverhaal van Scooter. Want de feiten liegen niet; de band staat al vijftien jaar aan de top en lijkt zelfs alleen maar succesvoller te worden. Nog niet zo lang geleden, in mei 2008, was Scooter zelfs internationaal nieuws toen ze de nummer één positie behaalden in de UK Albums Chart met het album Jumping All Over The World, een prestatie die van tevoren totaal niet verwacht was. Nog spectaculairder was echter het feit dat Madonna’s album Hard Candy na één week al van diezelfde nummer één-positie verstoten werd door de Duitse danceband. En ook opmerkelijk was het feit dat Scooter daarvoor vijf jaar lang geen album had uitgebracht in Groot-Brittannië, iets wat de wenkbrauwen bij de vele criticasters aan de andere kant van Het Kanaal helemaal deed fronsen.

Succesformule
Scooter dus, een zeldzaam apart fenomeen en in de dancewereld een genre op zich, maar wat is dan toch de succesformule die deze groep heeft gemaakt tot wat het nu is? Ten eerste hebben we erg veel geluk gehad, haha!", aldus Rick. "En ten tweede werken H.P. en ik nu al bijna vijfentwintig jaar samen en hebben we in die jaren erg veel ervaring opgedaan in verschillende scenes. We zijn niet alleen bezig geweest in de dancescene, maar ook in de rock-, alsook in de new wave scene en dat heeft ons genoeg knowhow en materiaal gegeven om mee te experimenteren. Uiteindelijk was Hyper Hyper natuurlijk onze eerste hit, maar in de jaren daarna hebben we niet ten koste van alles aan het concept van Hyper Hyper vastgehouden. We zijn flexibel gebleven en hebben ons constant door verschillende (nieuwe) genres laten beïnvloeden die daarna ook weer zijn verwerkt in onze muziek. Dat is ook de reden waarom onze sound van nu meer is geconformeerd aan nieuwe dancegenres als hardstyle en jumpstyle, wat muziekstijlen zijn waar wij erg van houden. En ook al is hardstyle bijvoorbeeld nog niet erg groot in Duitsland, wij hebben er vertrouwen in dat dat nog wel komt. En tenslotte, je moet plezier uitstralen in wat je doet en dat doen wij al vijftien jaar. En dat is natuurlijk iets dat ook overslaat op het publiek."

Maar goed, experimenteren of niet, als we in Nederland aan Scooter denken, denkt iedereen toch aan de schreeuwerige vocalen van H.P. en de crowd samples, wat eigenlijk weer zaken zijn die door de jaren heen toch niet veranderd zijn en Scooter grotendeels maken tot de band die het nu is. Zonder de herkenbare vocalen van H.P. en het ontbreken van de crowdsamples zou de carrière van Scooter er wellicht heel anders uit hebben gezien. De heren van Scooter erkennen dit en laten weten dat dit dingen zijn waar zij ook geen concessies aan zullen doen.
"Ja, de vocalen van H.P. en de crowdsamples, dat is gewoon iets dat bij ons hoort", aldus Rick. "De stijl van H.P.’s vocalen is voornamelijk gebaseerd op mc'ing uit Groot-Brittannië uit het begin van de jaren ’90. Zijn vocalen zijn ook echt ons handelsmerk geworden. Maar ook de crowdsamples zijn zeker herkenbaar en deze gebruiken we vooral om alles groter te laten lijken dan het is. Het zijn gewoon dingen die horen bij onze manier van muziek maken."

Scooter doorbreekt dus muzikale barrières, maar blijft toch ook herkenbaar. Toch was op het gebied van het doorbreken van barrières de samenwerking met Status Quo op de track "Jump That Rock (Whatever You Want)" uit 2008 wel iets heel opmerkelijks. "Nou dat gebeurde bij toeval", zegt Rick. "We wilden wat samples van ze gebruiken en vroegen hen om toestemming. Maar toevallig is de baas van onze Engelse platenmaatschappij een goede vriend van de manager van Status Quo. We hadden dus al een kort lijntje met ze. Maar nog toevalliger, ons album Jumping All Over The World kwam in die tijd op nummer één binnen in Groot-Brittannië en dat werd ook door hen opgemerkt. Zij vonden het daarom leuker om ook in het kader van hun veertigjarige bestaan dan maar echt samen te werken in plaats van alleen maar samples uit te lenen."

MC-stuff
Toch zijn niet alleen de uitstapjes van Scooter op muzikaal gebied erg vreemd, ook op het gebied van lyrics en tracktitels is de band een apart geval. Want wie begrijpt nu een titel als Behind The Cow of een bekende tekst als 'Respect to the Man in the Icecream Van' uit het nummer Weekend?
"Haha, ja de teksten en titels komen voor zo’n 98% van H.P., die verzint al die maffe teksten", aldus Rick. "Hij is verreweg de grootste gek die ik ooit ben tegengekomen haha! Maar vergis je niet, hij luistert ook naar veel mc-dingen uit Engeland uit voornamelijk de drum ’n bass-scene om op die manier op de hoogte te blijven en zo genoeg materiaal te verzamelen voor nieuwe Engelse lyrics, die wij dan weer gebruiken voor de Scooter-nummers."
"En ja, in Duitsland worden onze teksten vaak als nonsens afgedaan, maar dat zijn ze zeker niet altijd. Het is namelijk gewoon pure ‘mc-stuff’, slang uit Groot-Brittannië, maar hier wordt het als een soort Scooter-Engels gezien. Maar ja, de meeste Duitsers spreken ook gewoon niet zo goed Engels en verstaan daarom ook het overgrote deel al niet eens, laat staan dat ze het begrijpen."
"Ja, maar dat is in zeker niet alle gevallen zo", valt Michael bij. "Sommige titels ontstaan namelijk gewoon spontaan als we bijvoorbeeld op tour zijn en iemand een grap maakt, of als we ergens bepaalde termen horen. Zo moesten we bijvoorbeeld eens optreden in de Manchester Arena, toen we uit de boxen een stem hoorde zeggen: ‘Reverend H to the entrance’. H.P. hoorde dat en aan de hand daarvan hebben we ‘Reverend H’ gebruikt voor het nummer Where The Beats… En oh ja nog wat, we hebben ook eens een foto opgestuurd gekregen van een Poolse jongen waarop hij achter een koe stond waarop weer een scooter was geschilderd. Toen zeiden we ook gelijk tegen elkaar: ‘het volgende nummer gaat Behind The Cow heten. Sommige vocalen en titels zijn dus wel spontaan ontstaan en hebben niet echt een diepe betekenis."
"Maar achter een tekst als ‘Respect to the Man in the Icecream Van’ zit wel weer een boodschap", vervolgt Rick. "Dat is een direct respect naar The KLF toe, want zij waren ‘the Man in the Icecream Van’. Zij reden rond in Londen in een ijscokar om op kerstavond bier te geven aan dakloze mensen. En zo zijn er nog wel meer teksten en titels waar wel degelijks iets achter zit, maar ja, ik zal ook eerlijk met je zijn, achter heel veel lyrics zit ook helemaal geen verhaal hoor haha!"

Een onbevredigend antwoord, want waar komt de tekst ‘It’s nice to be important, but it’s more important to be nice’ (uit Move Your Ass, red.) dan toch vandaan? Want dat is toch een zin die zeker in Nederland altijd wordt gelinkt aan Scooter.
"Ja, dat is geloof ik een quote van een bepaalde Engelse dichter, maar waar het nou precies vandaan kwam en van wie weet ik helaas voor jullie even niet meer."

De gedachte achter onze meest geliefde Scootertekst mag dan niet helemaal opgehelderd zijn, maar wat wel heel duidelijk in de muziek van Scooter naar voren komt is het gebruik van samples. Want wie is er niet gesampled door deze Duitse heren? The KLF, Elvis Crespo, The Prodigy, zelfs samples van I Would Stay van onze eigen Krezip werden ten gehore gebracht tijdens de show in Essen. Hoe komt het toch dat Scooter zo’n voorliefde heeft voor samples? Rick laat weten dat dat gewoon te maken heeft met de tijd waarin de leden van Scooter opgegroeid zijn.
"Ja, wij zijn opgegroeid in de tijd dat dance echt opkwam aan het einde van de jaren ’80. Vele grote succesvolle hits uit die tijd zijn gemaakt met behulp van samples en dat is eigenlijk iets dat wij vanaf die periode ook hebben gedaan. Het is daarom onomkeerbaar verbonden met onze muziek en maakt onze nummers herkenbaar."

Under The Radar Over The Top
Maar herkenbaar of niet, kritiek is er altijd wel geweest op deze wijze van muziek maken. Het zou volgens de critici te goedkoop en te makkelijk zijn en niks van doen hebben met het maken van muziek. Maar toch, of je het veelvuldig samplen van Scooter nu wel of niet waardeert, feit is dat Scooter met hun 17e (!!!) album Under The Radar Over The Top nog steeds fier overeind staat en enorm succesvol is. En die titel is stiekem wel een beetje een sneer naar de kritiek die er is op de muziek van Scooter.
"De titel van het album komt van een artikel uit een Britse krant. Wij verkochten daar in 2008 van ons album Jumping All Over The World meer dan 300.000 stuks en kwamen op nummer één in de charts terecht", vertelt Michael.
"Maar de BBC weigerde ons te draaien op de radio en op tv!", valt Rick bij. "Iets wat ze overigens ook deden met alle andere acts van het Clubland Label (zoals bijvoorbeeld Cascada en Ultrabeat, waarmee Scooter in maart 2008 toerde in Groot-Brittannië, in het kader van Clubland Live, red.)."
"Het gekke van dat succes toen was", vertelt Michael vervolgens, "dat we ons album daar helemaal niet gepromoot hebben. We zijn bovendien geen Engelsen en we kwamen er amper, op een paar shows na dan."
Vervolgens valt Rick weer bij: "Ja, en toen kwam er als gevolg daarvan een artikel in de krant over dat hele Clubland gebeuren met de titel Under The Radar Over The Top. Dat artikel beschreef dat gekke fenomeen en dat vonden we eigenlijk zo mooi omschreven dat we deze titel hebben gebruikt als titel voor ons album."

Duidelijk is wel dat het de heren soms een beetje dwars zit dat ze door de gevestigde orde zelden serieus genomen worden. Ook in Nederland is het zo dat je of voor of tegen Scooter bent. Er zijn op het internet zowel pro-Scooterforums te vinden als anti-Scooterforums. Fans zijn er dus genoeg, maar tegenstanders zijn er evenzeer.
Rick: "Ja, we hebben heel veel fans, maar de gevestigde orde in verschillende landen, en vooral in Groot-Brittannië, heeft zoiets van: wat is dat? We worden in elke concert- of albumrecensie afgekraakt en dat is soms toch wel vervelend. Maar goed, we blijven gewoon ons ding doen, omdat we het nou eenmaal te leuk vinden om niet te doen."
"En kijk", sneert Michael een beetje, "we hadden vorige week onze show in Hamburg in de Color Line Arena en die was gewoon met 12.000 man weer uitverkocht. De kranten kunnen er wel slecht over blijven schrijven, maar we staan daar dan toch maar weer in een volle hal waar iedereen uit zijn dak gaat. Ik bedoel, je hoeft de muziek niet leuk te vinden, maar een beetje respect is toch wel op zijn plaats. En dan nog iets, men denkt dat Scooter alleen maar rave-fans heeft met geblondeerd haar die allemaal aan de xtc zitten, maar dat is gewoon niet zo. Zoals je zelf al hebt gezien bij de ingang zijn onze fans van alle leeftijden. Je kunt gewoon niet aan iemand zien of hij of zij een Scooterfan is, het kan zomaar de bankdirecteur bij jou uit de buurt zijn, je weet het gewoon niet. Het is gewoon jammer dat er toch altijd weer een etiket op ons geplakt wordt, terwijl dat beeld gewoon niet klopt."

En daar heeft Michael inderdaad wel een punt. Want vanaf de persingang is deze avond goed te zien dat de fans inderdaad van alle leeftijden zijn en van al die liefhebbers heeft er zich maar een handjevol uitgedost als hun held H.P. Maar ook muzikaal kun je Scooter zeker niet in een hokje stoppen, zeker niet als je naar het nieuwe album luistert. Nummers als Second Skin, She’s The Sun, Eyes Without A Face en Dancing In The Moonlight doen je terugdenken aan de tijd van Celebrate The Nun, een synthpop-project van H.P. en Rick van voor de Scooter-tijd, een project ook dat op z’n zachtst gezegd niet erg succesvol was.
"Er zijn natuurlijk wel invloeden van die tijd terug te vinden op deze nieuwe plaat", zegt Rick. "Celebrate The Nun was inderdaad niet zo’n erg succesvol project maar we hebben er wel veel ervaring mee opgedaan en dat blijf je toch terughoren in onze muziek. Daarbij houden we ervan om onze fans te verrassen met andere invloeden en we willen dan ook op elk album altijd een nummer hebben dat gewoon totaal anders is dan de rest. Dit keer was dat Second Skin, wat een cover is van het gelijknamige nummer van The Chameleons waar H.P. van hield en vaak naar luisterde. Hij wilde dit nummer dan ook persé een keer coveren."

Nieuwe trends
Rick en H.P. zijn dus al vijfentwintig jaar een vertrouwd en goed samenwerkend duo. Michael Simon is daarentegen wat minder bekend. Hij kwam pas in 2006 bij de groep, alhoewel hij daarvoor al als technicus voor de groep werkte. De rol van Michael binnen Scooter lijkt, als bekende dj in het Hamburgse clubcircuit, vooral te liggen op het bijhouden van de nieuwe trends en tracks en deze doorspelen naar producer Rick.
"Op zich is de rolverdeling binnen onze groep niet 100% gescheiden", laat Michael weten. "H.P. doet dan wel voor zo’n 95% de tekst, maar ook op dat gebied geven wij hem feedback en ook wel eens kritiek. Maar qua muziek maken doen we eigenlijk alles samen en zijn er veel crossovers. Wel houd ik, als enige dj binnen het team, in de gaten wat er populair is op een bepaald moment. Ik kom vaak aan met tracks die we eventueel zouden kunnen gebruiken met daarbij tips hoe het om te kunnen vormen tot een echt Scooter-nummer. Het is voor een groep als wij heel belangrijk dat je iemand hebt die op de hoogte is van wat er gebeurt in de dancescene. Je moet er dan ook bovenop zitten en scherp zijn om met leuke originele dingen aan te komen. Zo waren we bijvoorbeeld de eerste in Duitsland die jumpstyle-tracks maakte. Veel Duitse fans noemden dat toen ‘Scooterdance’, iets dat we zelf gecreëerd zouden hebben, maar het is gewoon jumpstyle, iets dat elders is ontstaan (in België, red.)."
"Ja dat klopt", valt Rick vervolgens weer bij. "H.P. is degene die altijd met de gekke ideeën aan komt zetten, terwijl ik met 35 jaar ervaring aan pianospelen meer een echte muzikant ben. Ik hou me meer bezig met de overall productie en het muzikale aspect van de productie. Maar het is niet echt 100% gesplitst op dat gebied, er zijn gewoon veel crossovers zoals Michael al zei."
Michael vervolgens: "Want vergis je niet, ook H.P. heeft echt gevoel voor muziek, hij luistert altijd heel scherp en kan heel goed muziek analyseren, zo van dit is wel goed en dit niet."

De leden van de groep vullen elkaar dus goed aan en misschien kan deze sterke basis ook wel gezien worden als een verklaring voor het grote succes. Maar succesvol is Scooter toch niet overal. De muziek van de groep slaat lang niet overal in Europa aan. In Duitsland, Midden-, en Oost-Europa is Scooter legendarisch, maar in landen als Frankrijk, Spanje en Italië krijgt de groep geen poot aan de grond. En ook in Nederland horen we al jarenlang eigenlijk weinig van Scooter. Sterker nog, ondanks dat ze al ruim vijftien jaar bestaan en toch wel wat hits hebben gehad in Nederland, heeft Scooter zelfs nog nooit in ons land opgetreden. Wel één keer bijna (in 2006) en dat bijna-optreden heeft wel wat gevolgen gehad voor de naamsbekendheid van Scooter in ons land.

"Dat we in Nederland nooit meer hebben opgetreden na dat ene bijna-optreden heeft een bepaalde reden", vertelt Rick. "Het zat namelijk zo; we zijn eens geboekt voor twee optredens in Nederland. Het was erg chaotisch in die dagen; we hadden overal verspreid faxen liggen in ons kantoor en waren het overzicht eigenlijk kwijt. Een week voor het eerste optreden zeiden we tegen ons promotieteam dat ze moesten stoppen met die boekingen in kleine discotheken en clubs. We moesten ons meer gaan focussen op de productie en daar was door al die kleine gigs geen tijd voor. We hebben onze promotors toen gezegd dat ze zich alleen nog maar moesten focussen op grote shows die veel promotie voor ons zouden kunnen doen. Precies nadat we dat bekend hadden gemaakt was onze eerste optreden en dat was een clubshow in Nederland, waar het precies was weet ik niet meer. Maar ik weet wel dat we stomverbaasd waren toen we opkwamen in die club. Iedereen zat op het podium lekker met elkaar te kletsen met de rug naar ons toe, men had totaal geen oog voor ons. We zijn toen heel boos geworden op ons promotieteam en hebben Nederland meteen verlaten. Maar wat we echter niet wisten, is dat we de dag erna als headliner op een heel groot festival waren geboekt waar Coca-Cola de hoofdsponsor van was, en ja, dat is eigenlijk de reden dat we al die jaren daarna niet meer in Nederland hebben opgetreden. We zijn op de zwartste zwarte lijst gezet in Nederland. Maar we wisten dat dus niet, we hadden al gedoe met de promotors in die dagen en hadden ze al gevraagd om met die clubboekingen te stoppen. We dachten dus ook dat we de dag na dat optreden weer in zo’n discotheek zouden staan, maar niet dus…."

Michael vervolgens: "En wat betreft, Italië, Frankrijk en Spanje, dat zijn gewoon hele moeilijke en vreemde markten. Zij hebben meer hun eigen scenes in de eigen taal."
"Ik denk ook dat het verschil tussen wel en niet succesvol zijn ligt in het feit dat je in bepaalde landen gewoon niet erg serieus wordt genomen als een band in de dancemuziek", vertelt Rick vervolgens weer. "In bepaalde regio’s hoort bij dancemuziek een dj en niet een band. Je hebt ook niet zoveel bands in dit genre, misschien The Prodigy of The Chemical Brothers, maar dan houdt het wel zo’n beetje op. Ook de Nederlandse hardstyle-producers zijn meer dj-producers en niet zozeer producers die zich bezighouden met keyboards zoals wij. Wij zijn gewoon een soort vreemde eend in de bijt en dan wordt je in sommige regio’s niet helemaal voor vol aangezien."

Tja, Scooter, het blijft een fenomeen. Meer dan geliefd in grote delen van Europa, maar ook zeker zo verguisd. Voor de één een act die altijd vernieuwend bezig is, voor anderen een groep die alleen maar weet te overleven door samples te jatten van anderen en daar vervolgens een populaire beat bij zoekt, ofwel vernieuwend? Echt niet!
Toch is die laatste conclusie wel te makkelijk te trekken voor een groep die met meer dan 25 miljoen verkochte platen meer heeft verkocht dan menig internationaal vermaard topmuzikant. Scooter is nog verre van dood en ziet de toekomst dan ook terecht positief tegemoet.
"We hebben al zoveel gedaan en gemaakt dat we eigenlijk alles kunnen doen wat we willen", aldus Michael. "We kunnen rocksongs doen, technosongs, alles, en we kunnen ook gewoon met iedereen samenwerken, zelfs met Pavarotti."
"Nou, dat zal nu nog moeilijk gaan hahaha!", lacht Rick hem toe, waarna het interview met deze markante groep eindigt zoals het begon, in een vrolijke en prettige ambiance (alhoewel, wel erg warm). Want Scooter weet het zelf ook; ook al krijgen ze niet altijd het respect wat ze verdienen, ze zijn in de loop der jaren zo’n beetje onschendbaar geworden en dat geeft ze een goed gevoel. De heren hoeven zich allang niet meer te bewijzen en voor een kritische noot hier en daar halen ze over het algemeen hun schouders op. Want de statistieken liegen niet; de groep is in Duitsland van alle Duitse acts de band met de meeste top 10 hits en als je deze prestatie neerzet tussen alle internationale acts staat Scooter op de vijfde plaats. Slechts groepen met een status als The Beatles en The Rolling Stones weten Scooter nog net onder zich te houden en dat is toch wel iets waar je even stil van wordt…

txt Colin Kraan
imgs Willem de Wijs www.argonautstudios.nl