Features + Interviews
Interview The Dreamteam || Niet kapot te krijgen

Interview The Dreamteam
Niet kapot te krijgen

26 april 2013
Wie hardcore zegt zegt Thunderdome. Wie hardcore zegt zegt DJ Dano. Wie hardcore zegt zegt DJ Gizmo. Wie hardcore zegt zegt Buzz Fuzz. Wie hardcore zegt zegt The Prophet. Wie hardcore zegt zegt… The Dreamteam. The Dreamteam, het welbekende en legendarische collectief van de vier eerder genoemde dj’s stond aan de wieg van de hardcore- cq gabbermuziek, aan de wieg van het Thunderdome-concept en bestaat dit jaar twintig jaar, iets dat op 18 mei a.s. gevierd wordt in de Paradiso. Weliswaar zal The Prophet dit jubileum niet meemaken aangezien hij vorig jaar afscheid heeft genomen van The Dreamteam, maar met het nieuwe lid MC Da Mouth of Madness zal The Dreamteam in Paradiso beginnen aan een nieuwe periode met hernieuwde energie, en dat met een roemruchte carrière van alweer twintig jaar achter de rug. Dance.nl zat met de heren om tafel en nam deze twintig bijzondere jaren met hen door.

HET BEGIN

Het is 1991 als The Prophet (echte naam Dov Elkabas) een collectief van unieke dj’s wilt opstarten. Zijn ogen vallen in eerste instantie op DJ Dano (Daniël Leeflang) en DJ Buzz Fuzz (Mark Vos) die hij dan al kent van allerlei feesten in Amsterdam. Er is al snel een klik, men begrijpt elkaar zonder elkaar aan te kijken. The Final Exam in Utrecht is het eerste feest waar de heren als team acte de présence geven. DJ Gizmo (Ferry Salee) is dan ondertussen ook al aan het team toegevoegd aangezien men hem op veel feesten, in platenzaken en op afterparties tegenkomt en er ook hier sprake is van een wederzijdse klik.

Daniël: ‘We begrepen elkaar muzikaal als een tierelier en vulden elkaar perfect aan. Ik was de acid-man, Buzz Fuzz was van het rossen, Dov van de lieve melodieën en Gizmo van de breakbeats. We konden hiermee perfect de hele nacht vullen. Op een gegeven moment wilden we iets groots doen en hebben toen met Irfan van Ewijk en Duncan Stutterheim van ID&T in mijn huis afgesproken om daarover van gedachten te wisselen. ID&T deed tot dan toe wat kleine feestjes in Landsmeer en dergelijke. In dat gesprek met hen ontstond the Dreamteam en het Thunderdome-concept. Samen met ons hebben ze toen The Final Exam in elkaar gedraaid. Dat was toen een feest met namen als Robin Albers (JayDee, red.), Per, Rob en wij dus. We trokken 13.000 man en dat was voor ons het startsein om verder te gaan en ook cd’s uit te brengen.’



Een collectief en een feestconcept waren dus geboren, maar hardcore als apart genre binnen de dancemuziek bestond nog niet. Sterker nog, house- en dancemuziek stonden pas in de kinderschoenen. Toch zou daar snel verandering in komen.

Daniël: ‘In die begintijd draaiden we met dj’s als Dimitri samen, maar wat ons al wel opviel was dat we de hardere kanten van de platen liever draaiden omdat we de energie lekker vonden die daarin zat. We zijn toen de studio ingegaan om daar meer mee te experimenteren in de goede zin van het woord, zo van ‘als we wat sneller gaan, wat gebeurt er dan’, ofwel grenzen verleggen en experimenteren met de muziek die we hadden. Destijds heb ik toen een plaat gemaakt van 150 bpm en iedereen lachte me uit en zei dat ik niet goed bij m’n hoofd was, terwijl dat tegenwoordig een heel normaal gangbaar dansritme is. Maar goed, we wilden gewoon kijken hoe ver we konden gaan, we gingen gewoon verder met experimenteren en keken wat er gebeurde als we de bassdrum in het rood gingen zetten en gingen oversturen. Ondertussen kwam daar nog een soort battle tussen Amsterdam en Rotterdam bij, als de één hard ging dan ging de andere nog harder, een positieve concurrentiestrijd.’

SPLITSING

Het experimenteren was begonnen en al snel werden de eerste hardcoreplaten uitgetest op feesten door het hele land. Het publiek pikte de nieuwe muziekstijl snel op.

Sietse van Daalen (MC Da Mouth of Madness, red.): ‘Het publiek pikte het vanzelf op. Kijk, ik zat toen nog niet bij The Dreamteam, maar ik ben er al vanaf het begin bij geweest, eind jaren ’80, begin jaren ’90. Alles werd in het begin nog door elkaar gedraaid, softere of hardere stijlen bestonden nog niet. Ik kan me bijvoorbeeld een feestje herinneren op de Vechtsebanen in Utrecht met bijvoorbeeld The Prodigy, SL2 en Rob en DJ Paul door elkaar heen.’

‘Maar naarmate de jaren vorderden merkte je wat splitsing’, vervolgt Sietse. ‘Mensen gingen meer verkleed naar feestjes, maskertje op, uniformpje aan, travestieten enzo en al heel snel kwamen ook de Aussies. Een aantal organisaties is zich toen op die kant van de Aussies gaan storten, organisaties zoals Rotterdam Records, ID&T hier, en Dance2Eden in Utrecht. Daarnaast kwamen er organisaties als Hellraiser die de Sporthallen Zuid pakten en dat weer gingen opdelen in allerlei zalen waar ze ook de verschillende stijlen gingen opdelen in mellow en de hardere stijlen. Dat was het begin van de splitsing. En toen gasten in de publiciteit, de Eddy De Clercqjes bijvoorbeeld, ons op tv begonnen te verketteren als gabbers was het snel gebeurd.’

Daniël: ‘Ja, het is op een gegeven moment een eigen levensstijl geworden door wat er allemaal om ons heen gebeurde. Dylan Hermelijn (2000 and One, red.) heeft toentertijd ook in een VPRO-programma gezegd dat iedereen elkaar in die Amsterdamse platenzaken ‘gabber’ noemde, zo van ‘hey gabber hoe is t’ enzo. Zo is ook de term gabber ontstaan, in een Amsterdamse platenzaak dus. Maar verder was niemand van ons kaal en niemand had een Aussie, niemand van alle hardcore dj’s, op Paul na dan omdat ie toevallig z’n haar schoor.

ROLLER COASTER

Daarna ging het hard. Binnen de kortste keren had de hardcore house z’n eigen scene en was het uitgegroeid tot een manier van leven. Elke week trokken hardcorefeesten overal ter wereld duizenden bezoekers en waren de leden van The Dreamteam wereldberoemd.

Daniël: ‘Je moet je voorstellen, onze hobby werd ineens werk. We hebben helemaal geen back-up gehad van hoe dat nou moest, iets dat de dj’s van tegenwoordig wel hebben. We werden overal herkend en aanbeden als goden. Het gaat er dan om hoe je daar mee omgaat en voor de één is dat wat makkelijker dan voor de ander. Ik heb daarin zelf heel veel problemen gehad met alcohol en drugs omdat ik moeilijk kon omgaan met m’n nieuwe status, ik wilde met rust gelaten worden. Aan de andere kant was het natuurlijk ook erg mooi want je was 21 en je had de halve wereld al gezien. Maar het was echt nieuw allemaal en in dat opzicht waren wij de pioniers van wat zich daarna allemaal heeft ontwikkeld op dat gebied.’

Mark: ‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik van die periode weinig meer weet, ik had een blackout wat dat betreft, teveel gezopen denk ik. We leefden echt totaal in een roes.’

Sietse: ‘Wat ik me nog kan herinneren is dat het in ’95 en ’96 ineens heel snel ging. Toen presenteerde ik ook TMF Hakkûh en ineens waren we ook voor de mainstream-mensen, de mensen die ’s middags naar Catherine keken, een bekendheid en dat was een hele rare gewaarwording. Toen ben ik wel in een rollercoaster terecht gekomen. Iedereen moest ineens wat van je terwijl je met een hobby bezig bent. Van ’96 tot 2000 was in dat opzicht zo’n absurde periode voor ons; we vlogen de wereld over, kwamen elke week op TMF en we lustten ook wel wat dus dat was gewoon geen gezonde situatie. Het is eigenlijk heel knap hoe we dat hebben volgehouden, want we werden gewoon geleefd.’



Een bizarre periode dus, waarin The Dreamteam overal ter wereld optrad en de meest bizarre dingen meemaakte.

Daniël: ‘We waren exportproduct nummer 1, wat Armin en Tiësto nu zijn waren wij toen. We hebben zoveel meegemaakt in die jaren, heb je nog even? Haha.’

Ferry: ‘Het verhaal dat we allemaal nog wel weten is Berlijn, dat was een gekkenhuis.’

Daniël: ‘Dat weet ik dus helemaal niet meer, vertel dat verhaal eens.’

Ferry: ‘Haha, dat is dus blijkbaar een blackout van Dano. Maar we moesten dus draaien met The Dreamteam in Berlijn in één of ander louche hoeren-pooier-café-discotheek-achtig ding, behoorlijk mafia. Na dat optreden ging Dov als eerste naar het hotel en Dano daarna, al weet hij niet eens meer hoe ie er gekomen is. Buzz Fuzz en ik wilden nog niet terug en zochten naar een afterparty van Marusha, waar we de hele ochtend naar hebben lopen zoeken en die er uiteindelijk helemaal niet bleek te zijn. Toen vervolgens teruggegaan naar het hotel en zonder slaap naar het vliegveld gegaan, maar we misten dus het vliegtuig. Toen stonden we daar dus met al die platenkoffers. En ja, we waren nog echt van die hippies dus geld om een nieuw ticket te kopen hadden we niet. Maar die driver van ons was er nog en die heeft ons toen dus van Berlijn naar Amsterdam gereden in die Mercedes Coupé van hem. Vraag me niet hoe hij dat heeft gedaan, want hij had ook al drie dagen niet meer geslapen en was aardig doorgesnoven, z’n hele stuur zat ook onder de coke. En wij hebben die rit ook gezellig met hem meegedaan hahaha. Maar goed, Dano weet dat dus niet meer en ook Dov lag tijdens de rit te slapen.’

Daniël: ‘Ik miste altijd het vliegtuig, ze herkenden me zelfs op Schiphol toentertijd. Vaak kreeg ik dan in ruil voor een white label weer een nieuw ticket hahaha. Dat zijn dingen die je je nu niet meer kunt voorstellen op Schiphol.’

ZOEKENDE

Na een succesvolle periode kwam echter langzaam maar zeker de ommekeer. Hardcore werd eind jaren ’90 commercieel en mainstream, vooral in de vorm van de happy hardcore-stroming die erbij kwam. Daarnaast kwamen gabbers steeds vaker slechter in het nieuws en dat was het begin van bijna het einde.

Sietse: ‘Ja, we werden allemaal op een hoop gegooid en iedereen moest er iets van hebben. Maar dit is niet alleen de hardcore overkomen, ook de hiphop en de new wave hebben dit meegemaakt. Kijk, als iets underground is is iets interessant en dan kan het vaak alleen maar groeien. En als het dat dan doet gaat het richting een hoogtepunt en moet het een keer knappen om al het slechte bloed weg te wassen waarna de pioniers vaak overblijven. Dan kan iets weer rustig opgebouwd worden en dan kun je ook zien of een muziekstijl blijft of niet. En sja, hardcore is gebleven en dan ben je als muziekstijl volwassen geworden. De gabbers van tegenwoordig zijn ook niet meer van die schuimbekkers die alleen maar doorgaan. Het lacherige is er vanaf al kun je de excessen er toch nooit uithalen, dat zag je op die welbekende Youtube-video van de laatste Thunderdome. Want als je het stuk ziet dat Filemon heeft gemaakt van die laatste Thunderdome, dan zie je dat het 100% meevalt hoeveel leipbekken erin voorkomen. Maar ja, Hilversum heeft in dat opzicht toch nooit iets goeds gedaan voor de hardcore scene maar ondanks hen bestaan we toch alweer twintig jaar. We hebben ze in dat opzicht ook nooit nodig gehad en storen ons er verder ook niet enorm aan. We maken gewoon muziek voor de working class en that’s it.’



Na het knappen van de hardcore scene eind jaren ’90 breekt er een vreemde periode aan voor de heren. Iedereen in de scene is zoekende en weet niet goed wat te doen.

Sietse: ‘Ja veel mensen stapten toen over naar trance en later hardstyle. Vervelend was ook in die tijd dat extreem rechts onze kant op trok.’

Daniël: ‘Ja dat was helemaal kut. Alles viel ineens stil. Promo en Catscan zijn nog één van de weinigen die zijn doorgegaan, zij hebben de hardcore overeind gehouden. Maar ik viel zelf wel helemaal in een gat. Ik heb in die periode techno gedraaid en ben ook nog even gestopt toen.’

Ferry: ‘Ik ben wel doorgegaan maar ben meer hardhouse gaan draaien. Ik heb in die periode de hardcore en The Dreamteam even gelaten voor wat het was.’

Mark: ‘Ik ben wel door blijven gaan, maar was ook zoekende. Ik maakte wel tracks, maar maakte niks echt af, allemaal flarden. En als ik wat afmaakte liet ik het liggen en bracht ik het niet uit. Op een gegeven moment had ik twintig tracks op de plank liggen waar ik niks mee deed.’


DE HEINEKEN MUSIC HALL-AFFAIRE

Vanaf 2002 klimt de hardcore echter langzaam weer uit het dal onder aanvoering van de nieuwe generatie namen als Promo en Catscan. Ook The Dreamteam komt weer samen maar al snel blijkt dat The Prophet eigenlijk niet meer verder wilt gaan omdat hij dan al behoorlijk intensief bezig is met z’n Scantraxx-label en zich meer is gaan bezighouden met het produceren van hardstyle. In 2005 volgt in dat opzicht dan het dieptepunt.

Mark: ‘Ja, dat is een heel gedoe geweest. Dat heeft een aantal jaren geduurd en is begonnen bij de Heineken Music Hall-affaire in 2005, waar Dano het eigenlijk heeft verknald, hij was heel vervelend die avond.’

Sietse: ‘Toevallig was ik daarbij. Z’n vriendin, ouders en schoonouders werden per ongeluk backstage weggestuurd en Dano ging daardoor helemaal rellen. Hij had al wat borrels op en wilde niet meer optreden. Er viel niet meer met ‘m te praten en Dov is toen zo boos geworden dat ie niks meer met The Dreamteam te maken wilde hebben. En dat was zo stom want de avond was juist bedoeld als de comeback van The Dreamteam met een nieuwe cd in een uitverkochte HMH. Maar Dano ging toen dus een torie staan maken omdat z’n chickie niet backstage kon staan. Kijk, dat kon je nog maken in de jaren ’90 maar met zo’n productie in de HMH kon dat in deze tijd echt niet meer.’

Daniël: ‘Ja en het ergste was nog dat ik dus die nacht ontzettend stennis had lopen schoppen waardoor The Prophet helemaal uit z’n dak was gegaan, maar op Partyflock kwam ik de volgende dag als één van de besten uit de bus in de reacties. Want ik heb uiteindelijk wel gedraaid, maar alles slechts op 45 toeren. En door de reacties op Partyflock werd Dov dus nog bozer.’

Ferry: ‘Ja we waren alledrie hartstikke boos op hem, maar hij wist wel dat ie fout was. Iedereen had z’n eigen cd, mix-cd, fotoshoot enz. gedaan voor die avond, maar dat liep dus allemaal even anders.’

Daniël: ‘Het was voor mij het staartje van een periode waarin ik nog zoekende was en niet wist wat ik wilde.’

Sietse: ‘Ja jammer, want verder was het een goed feest dat alleen achter de schermen volledig uit de klauwen is gelopen.’

Daniël: ‘Afgelopen jaar hebben we op 15 december uiteindelijk officieel afscheid van hem genomen tijdens Thunderdome. Hij draaide toen nog één keer zelf mee en dat was een heel waardig afscheid, al had hij ons daarvoor eigenlijk al verlaten. We hebben daardoor nog zes à zeven jaar als 75% Dreamteam gedraaid en dat was nogal vreemd. We hebben eigenlijk een beetje lopen hannesen in die tijd, maar daar zijn we nu vanaf. Het voelt als een tweede jeugd nu en ik ben zelf ook heel anders met The Dreamteam bezig, ik regel veel meer dan ik vroeger deed.’

THE DREAMTEAM FOREVER

Na het afscheid van The Prophet afgelopen jaar kondigde The Dreamteam in januari dit jaar aan verder te gaan als collectief, zonder The Prophet maar met toevoeging van MC Da Mouth Of Madness. De reacties daarop waren zowel zeer positief als ook negatief.

Ferry: ‘Ja er zijn genoeg mensen die zeggen dat we zonder Dov The Dreamteam niet meer zijn. Maar goed, ik denk dat we daar nu maar gewoon klaar mee moeten zijn. We zijn nu The Dreamteam met Sietse erbij, klaar. Het is nu gewoon zoals het is. Het verleden is het verleden, hij is met z’n Scantraxx-dingen verder gegaan en wij zijn nu The Dreamteam waar hele positieve dingen uit voortkomen zoals nieuwe albums en nieuwe samenwerkingsverbanden.’

Een nieuw album is er inderdaad, genaamd ‘Dreamteam Forever’, volgens de heren het beste album dat ze ooit hebben gemaakt.

Mark: ‘Ja het is echt van alles door elkaar, tijdloos en zo geformuleerd dat het klopt. Je kunt de volwassenheid er aan afluisteren. Dit is echt af. Tien tracks van onszelf en de rest bestaat uit remixen van oude tracks, Thunderdome-klassiekers.’


Het nieuwe album gaat gepresenteerd worden op het jubileumfeest op 18 mei in de Paradiso, een feest waar niet alleen de muziek van het nieuwe album wordt gedraaid maar ook het nieuwe gezicht van The Dreamteam wordt gepresenteerd.

Daniël: ‘Ik ben heel blij met Paradiso. Ik verwacht een sfeer van celebration waar we echt ons nieuwe gezicht gaan presenteren. We hebben namelijk veel nieuwe dingen gedaan maar ze blijven ons maar boeken voor onze oude sound. Maar in deze nacht kunnen we ons ei kwijt want we willen vooruit en het nieuwe album kan daar verandering in brengen in combinatie met de Paradiso. Natuurlijk gaan we ook oude dingen doen, maar het gaat ons om het nieuwe gezicht, met Sietse erbij.’

‘Daarnaast heeft één van de hitjes op het album de titel ‘Don’t patronize us’, met een bekende sample van Sean Penn erin. Die sample komt uit die monoloog die begint met ‘I was a fucking pop star’ (uit This Must Be The Place uit 2012, red.) en eindigt met dat hij er nog steeds is. We hebben die track gemaakt omdat er heel veel kritiek is geweest op gabber, maar ondanks dat bestaat het nog steeds. En dat geldt ook voor ons, wij zijn er na twintig jaar ook nog steeds.’

The Dreamteam staan Live en met DJ-set op zaterdag 18 mei in de Paradiso, Amsterdam waar ze hun 20-jarig bestaan samen vieren met artiesten als Ruffneck, Weirdo enzovoorts.

txt Colin Kraan
imgs Willem de Wijs & APE archief

Advertentie
Party Tips
  • zaterdag 19 augustus
    Retro Beach 2017
    Hippodroom Wellington, Oostende
  • zondag 20 augustus
    Sonus Festival
    Zrce Beach (Pag Island), Pag Island