Jimpster, deephouse ambassadeur van grote klasse

Hij gaat momenteel als een speer. De Londendese dj/producer en remixer Jimpster, op dit moment te horen op alle betere dansvloeren met zijn laatste remix ‘Momma’s groove’, een onweerstaanbaar funky bewerking van een track van Osunlade. Jimpster (Jamie Odell) is een van onze helden vanaf het moment dat we zijn werk een jaar of vijf geleden ontdekten. Toen was hij nog een eenzame ambassadeur van de deephouse, zowel met zijn eigen producties als met zijn label Freerange. Maar nu is hij bezig uit te groeien tot een van de grote namen van dit moment.
Op donderdag 23 oktober, in de week van het Amsterdam Dance Event, staat Jimpster in Studio 80 op een exclusieve deephouse-nacht in twee zalen. Met Shur-I-Kan en Jimpster als vertegenwoordigers van de Britse deephouse-sound en in de tweede zaal Nick Curly en dj Gorge van het Duitse 8 Bit. Jimpster kijkt er naar uit, zegt hij tijdens ons telefoongesprek op een maandagmiddag in oktober. “8 Bit en Freerange vullen elkaar mooi aan. Ik ben een groot fan van Nick Curly.”
De melodieuze, zwoele deephouse is een van de oudste stijlen in de dansmuziek en gaat terug tot het werk van vroege Chicago-producers als Mr Fingers of Detroit-technohelden als Juan Atkins. Met zijn mooi golvende akkoordenreeksen en relatief ingetogen sfeer is deephouse een stijl die jarenlang verbannen bleef tot de chillout of lounge-ruimte van feesten. Uit die muzikale gevangenis ontsnapte de stijl door een gelukkige samenloop van omstandigheden. Met de opkomst van minimal zakte niet alleen het tempo (aantal bpm’s) van de traditionele techno, maar ook de algehele heftigheid van de dansvloermuziek. En na een periode van pure minimal ontdekten steeds meer dj’s dat het abstracte minimal en het melodieuze deephouse elkaar eigenlijk heel mooi complementeren. Zo kwam deephouse, en ook de muziek van Jimpster en van Freerange, eigenlijk via de achterdeur weer terecht op de dansvloeren.
“Ik zie het ook terug in de dj-lijsten van DJ Broadcast’, zegt Jimpster, die de Nederlandse scene via internet in de gaten houdt. “Een jaar of twee geleden kende ik vaak geen enkele titel. Nu zie ik steeds meer platen terug die ik zelf ook draai.” Wie hem wel eens achter de draaitafels bezig heeft gezien (zoals een jaar of drie geleden tijdens een fabuleuze set in 11), weet dat Jimpster als dj verrassend veel energie weet te genereren. Zijn sets zijn dik, pompend en heel effectief. En nu hij als producer van clubhits als ‘ A Love like This’ (2006) de ene na de andere sterke clubtrack en remix uit zijn mouw lijkt te schudden, heeft hij ook een overvolle dj-agenda. Jimpster: “Op dit moment draai ik vaker in het buitenland dan in de UK, en helemaal wanneer we volgend jaar onze maandelijkse Freerange-avond in Londen verliezen, omdat The End en de AKA Club gaan sluiten. Dat is een groot verlies voor de stad.”
Ook is het niet eenvoudig om een klein onafhankelijk label als Freerange te runnen in een tijd dat vinyl steeds meer terrein moet prijsgeven. Maar, zegt Jimpster: “Met de komst van downloadportals als Beatport heeft de digitale muziek gelukkig wel een hoge vlucht genomen. Van onze hits verkopen we soms wel meer dan 4000 downloads – en dat aantal stijgt nog steeds.”
Jamie Odell kreeg muziek met de paplepel ingegoten. Allebei zijn ouders zitten in de muziek, zijn vader als drummer bij de jazz-funkgroep Shakatak, die in landen als Japan nog altijd immens populair is. Jamie: “Mijn vader experimenteerde begin jaren tachtig al met de toen gloednieuwe drumcomputers als de TR 808 en 909. Hij heeft me ook altijd gestimuleerd en geïnspireerd. Als jochie van 9 leerde ik zo al drumbeats programmeren.” Van jongs af aan speelde hij ook piano, en later volgde hij een jazz-studie aan de Universiteit. “Als een van mijn afstudeerprojecten heb ik toen een eigen platenlabel opgezet. Met 1000 pond die ik van de moeder van mijn vriendin had geleend.”
Tien jaar en meer dan 100 releases later geldt Freerange als een van de hotste labels van dit moment. Sterker: afgelopen jaar werd het door de lezers van DJ Mag verkozen tot beste Britse label. Jimpster was daar best wel trots op, bekent hij: “Ik had het nooit verwacht, heb dat ook nooit nagestreefd. Alles wat we altijd wilden was muziek uitbrengen die we zelf goed vonden. Ik vraag me ook nooit af of we veel exemplaren van een plaat gaan verkopen. Maar eigenlijk alleen of het een plaat is die ik zelf zou draaien in een club. En kennelijk werkt dat, haha!”

txt Navigator G