Joost van Bellen “Alles kan, zolang het maar naar punk stinkt”

En weer kunnen we spreken van een succesverhaal. Na verschillende gouden grepen als Speedfreax en de Original Warehouse Acid Party heeft Joost van Bellen met Rauw misschien wel zijn meest succesvol, geruchtmakend en trendsettend feest in handen. Een verdienste van zijn organisatie Meubel Stukken, al heeft de gedrevenheid van de meester zelf, die de afgelopen jaren vele dj’s en acts in de steeds breder wordende Rauw-sound zag opkomen, er ook iets mee te maken. “Ik moet mezelf dwingen niet elke dag op myspace te gaan.”

Met vele dubbel-edities in de Utrechtse Tivoli en de Amsterdamse 11 en Melkweg achter de rug, lijkt Rauw nog altijd niet de top te hebben bereikt. Sterker nog, april is de maand waarin het feest vijf keer te beleven zal zijn; te beginnen op 10, 11 en 12 april met een driedaagse Weekender in de Tivoli, aangevuld op de 12e met een Melkweg-editie, een week later gevolgd door een editie in de Effenaar in Eindhoven. Rauw lijkt uit zijn voegen te barsten van ambitie.
“Valt wel mee hoor”, reageert Van Bellen. “Ik kreeg laatst een aanbieding om Rauw op Koninginnedag te doen, ergens op een locatie voor 6000 man. Dat leek me dus iets te megalomaan voor ons, dat sla ik dan af. Maar zo’n Weekender, dat is simpelweg een overblijfsel van vorig jaar, toen in de Tivoli het Nu Heroes-festival ineens niet doorging, en wij zijn ingevallen met een Rauw Weekender. We hebben er nu een derde dag aan vastgeplakt. Dat we op de vrijdag ook een Super Rauw in Amsterdam doen, is niet alleen leuk, maar ook handig; zo kunnen we artiesten die we naar Nederland halen meteen twee gigs aanbieden, dat maakt het voor hen ook aantrekkelijk.”
Een tactiek die Rauw al jaren hanteert. En door het succes ervan ook steeds vaker kon gebruiken, met dank aan de poppodia. “Ik had niet voorzien dat we die klik met poppodia konden maken. Vroeger waren ze daar niet zo happig op dansfeesten, maar nu zijn ze blij dat we er zijn. En van onze kant gezien is het ideaal; we kunnen daar dingen doen die in normale clubs niet kunnen. Bands neerzetten bijvoorbeeld, daar zijn poppodia op berekend. Het levert ons meteen een gemengd publiek; mensen die op Rauw afkomen, maar ook bepaalde bands willen zien –een mooie ontwikkeling.”
“Al vraag ik me soms af of we door ons vertrek uit 11 een deel van onze excentriciteit hebben ingeleverd”, grinnikt Van Bellen. “Mensen in de Melkweg moeten soms even wennen aan de acts die we daar op het podium zetten. Toch zal ik het blijven doen; met Meubelstukken hebben we nooit echt binnen de lijnen van het acceptabele willen blijven. En wat Rauw betreft, er gebeurt zoveel in de muziek, daar wil ik alles van meepakken.”

De Amsterdammer geeft toe dat het feest steeds breder georiënteerd is geworden. “In het begin moest het vooral mashup of electro zijn, nu betrekken we alles, zolang het maar een bepaald soort energie heeft en naar punk stinkt. Van rauwe rock naar baile funk, synth pop of fidget house, als het maar heftig is. Mensen zijn ook kapot na een avondje Rauw, dat zou met minimal niet kunnen, daar kun je dagen op doorgaan. Daarom past zoiets ook niet bij ons; dat is iets te gepolijst en een beetje boring voor ons.”
Ebony Bones, Bad Brilliance, Boys Noize, Crookers, (voor degenen die de term fidget house nog niet kenden, check de voorgaande act), Erol Alkan, Man Like Me, Felix da Housecat of Princess Superstar, de lijst gaat maar door. Joost van Bellen heeft ze allemaal al een keer naar Nederland gehaald, elke ontdekking levert hem weer een mooi Rauw-feest op. “Ik kreeg op een gegeven moment last van mijn arm, omdat ik elke dag op myspace zat, bandjes ontdekken enzo. Ik heb nu een strak regime; een paar dagen niet, dan mag ik weer. Ja, je moet ook tijd overhouden voor andere dingen.”

Meer info op R A U W

txt Nico van der Plas