Features + What Happened?18 mei 2010
Langharig tuig tijdens Pinkpop 1970
18 mei 1970 Een zonnige pinkstermaandag in het Burgemeester Damen sportpark van Geleen. Tienduizend bezoekers staan te wachten achter de hekken van het festivalterrein. De Haagse band Livin Blues is klaar voor een stevig potje bluesrock. De eerste Pinkpop editie gaat van start.
Op zijn fiets rijdt Jan Smeets over het terrein langs alle medewerkers. Ze zijn klaar voor het festival. Hij fietst door naar de hekken waarachter duizenden bezoekers staan te wachten. Ik gaf een seintje dat de poort open kon. Onmiddellijk moest ik haastend terugfietsen, omdat de meute mij anders overhoop liep. Die renden richting het podium om vooraan te kunnen staan.
Een groot grasveld met daaromheen een hardloopbaan vormde het festivalterrein. Het podium was vier meter hoog en gebouwd in de tribune, vertelt directeur en medeoprichter Jan Smeets over Pinkpop 1970. Hans van Beers, ook een van de oprichters en ex-voorzitter van Pinkpop: Die tribune was overigens afgekeurd. Het evenement was nog tamelijk amateuristisch. Backstage stond een sportcomplex met een zwembad en een ijshal voor de artiesten. Nicko Christiansen is frontman van de Livin Blues Experience. De band opende Pinkpop onder de naam Livin Blues. Hij kan zich het hoge podium nog herinneren: We waren er niet blij mee, want door de hoogte konden we geen oogcontact met het publiek maken.
Langharig tuig
Popmuziek was een relatief nieuwe muziekstijl in Nederland. Niet iedereen hield ervan; er kwam vooral langharig tuig op af. De jongens hadden paardenstaarten en de meisjes droegen lange rokken, vertelt Jan Smeets over de eerste Pinkpop editie. Frontman Nicko Christiansen: De meisjes dansten met elkaar en sjansten met ons. De jongens zaten op de grond. Dat was mode in die tijd. Burgerlullen, zoals we het andere volk toen noemden, waren niet op Pinkpop aanwezig. In die tijd gingen voornamelijk hippies naar festivals. Hans van Beers: Mensen uit de omgeving kwamen aapies kijken naar al het ongeregeld spul dat rondliep.
Alle kranten gebruikten dezelfde foto voor artikelen over Pinkpop 1970, vertelt Jan Smeets. Daarop stond een jongen met lang haar en een bordje hasj. Dit was het enige bordje op het hele terrein, maar de media typeerden het festival met deze foto. Ook werden er fotos gepubliceerd van een meisje met blote borsten en een vrouw die borstvoeding gaf.
Hoewel het evenement maar twee gulden vijftig kostte, namen bezoekers koelboxen mee met eten en drinken van thuis. Officieel mocht dat niet, want we hadden een catering ingehuurd waar het publiek voor moest betalen. Er werkten toen alleen maar vrijwilligers tijdens het festival, dus er werd nog niet zo streng gecontroleerd, aldus Jan Smeets.
Bezoekers konden overnachten in de zogenaamde sleep-ins, vertelt Hans van Beers. Voor twee gulden konden ze slapen in een van de twee sporthallen. Jan Smeets: Ze kregen een tapijtje, een appel en een boterham. Toen al kreeg ik negen maanden later van bezoekers te horen dat ze een Pinkpop-kindje hadden gekregen.
Programmering
De eerste editie in 1970 duurde van één uur s middags tot half zeven s avonds. Nadat Livin Blues het festival opende, speelden George Baker Selection, Opus, Golden Earring, Mr. Albert Show, Keef Hartleys Big Band en Dream de hele middag vol. Elke band had maar een half uur speeltijd. Medeoprichter Hans van Beers: We hadden een vergunning om het evenement tot het begin van de avond te laten plaatsvinden. Wellicht dat alle bands daarom zo kort speelden, maar de precieze reden kan ik mij niet meer herinneren.
Frontman Nicko Christiansen: De organisatie had relatief veel Nederlandse bands geboekt in vergelijking met andere festivals. Ook zeiden de bands elkaar gedag en trokken we als Nederlandse artiesten met elkaar op. Dat zie je tegenwoordig helaas niet meer.
The Gun had afgezegd, maar we konden op het laatste moment de Golden Earring boeken, vertelt directeur Jan Smeets. Uiteindelijk was deze band niet alleen de hoofdact, maar ook de redder van het festival. We hadden namelijk een geluidsinstallatie gehuurd die enorm amateuristisch bleek te zijn. Tegen een klein prijsje mochten we de geluidsinstallatie van de Golden Earring lenen. Daar hebben we de hele dag van genoten.
1970: eerste of tweede editie
Overigens verschillen de meningen over het jaar waarin de eerste editie van Pinkpop plaatsvond. In 1969 organiseerden ex-voorzitter Hans van Beers en Wim Wennekes, in die tijd journalist voor de jongerenpagina NU van De Nieuwe Limburger, het Pinknick festival. Dit evenement vond ook plaats op pinkstermaandag, maar dan op het campingterrein Gulperberg in Gulpen. We kregen na Pinknick 1969 ruzie met de eigenaar van de camping. We mochten het evenement niet nogmaals op zijn terrein organiseren, en hij vond dat de naam Pinknick van hem was. Uiteindelijk organiseerden we Pinkpop 1970 samen met onder anderen Jan Smeets en Frits van Reysen op dezelfde pinkstermaandag. Daarom zie ik Pinknick 1969 als de eerste editie of in elk geval de voorloper van Pinkpop.
Medeoprichter en directeur Jan Smeets is het daar niet mee eens. Frits van Reysen en ik wilden al een evenement organiseren. We gingen samenwerken met onder anderen Hans van Beers en Wim Wennekes, omdat zij op diezelfde pinkstermaandag een festival wilden organiseren. In de notulen van de vergadering is na te lezen dat ik de naam had bedacht. Ik zie Pinknick 1969 niet als de eerste editie van Pinkpop, omdat ik ook al popconcerten en festivals als Paaspop organiseerde. Dat zie ik ook niet als voorloper van Pinkpop. Hans van Beers: Tijd voor een parlementaire enquete dus!
Langst aaneengesloten festival
Hoewel de meningen dus verschillen over het jaartal van de eerste editie, is Pinkpop hoe dan ook officieel het langst aaneengesloten festival van Europa. Misschien zelfs van de wereld. Jan Smeets: Tijdens de International Live Music Conference in Londen kreeg ik begin dit jaar een Lifetime Achievement Award. Daar werd Pinkpop het langst aaneengesloten festival van de wereld genoemd.
De 41e editie van Pinkpop vindt dit jaar een week na het pinksterweekend plaats. Er zijn grote acts geboekt en omdat zij tijdens Pinksteren op andere festivals spelen, wordt het evenement een week opgeschoven. Dankzij bands als The Prodigy, Caro Emerald en Rammstein zijn er al ruim 60.000 kaarten verkocht.
txt Leonie Versteeg
imgs Nicko Christiansen
Op zijn fiets rijdt Jan Smeets over het terrein langs alle medewerkers. Ze zijn klaar voor het festival. Hij fietst door naar de hekken waarachter duizenden bezoekers staan te wachten. Ik gaf een seintje dat de poort open kon. Onmiddellijk moest ik haastend terugfietsen, omdat de meute mij anders overhoop liep. Die renden richting het podium om vooraan te kunnen staan.Een groot grasveld met daaromheen een hardloopbaan vormde het festivalterrein. Het podium was vier meter hoog en gebouwd in de tribune, vertelt directeur en medeoprichter Jan Smeets over Pinkpop 1970. Hans van Beers, ook een van de oprichters en ex-voorzitter van Pinkpop: Die tribune was overigens afgekeurd. Het evenement was nog tamelijk amateuristisch. Backstage stond een sportcomplex met een zwembad en een ijshal voor de artiesten. Nicko Christiansen is frontman van de Livin Blues Experience. De band opende Pinkpop onder de naam Livin Blues. Hij kan zich het hoge podium nog herinneren: We waren er niet blij mee, want door de hoogte konden we geen oogcontact met het publiek maken.
Langharig tuig
Popmuziek was een relatief nieuwe muziekstijl in Nederland. Niet iedereen hield ervan; er kwam vooral langharig tuig op af. De jongens hadden paardenstaarten en de meisjes droegen lange rokken, vertelt Jan Smeets over de eerste Pinkpop editie. Frontman Nicko Christiansen: De meisjes dansten met elkaar en sjansten met ons. De jongens zaten op de grond. Dat was mode in die tijd. Burgerlullen, zoals we het andere volk toen noemden, waren niet op Pinkpop aanwezig. In die tijd gingen voornamelijk hippies naar festivals. Hans van Beers: Mensen uit de omgeving kwamen aapies kijken naar al het ongeregeld spul dat rondliep.
Alle kranten gebruikten dezelfde foto voor artikelen over Pinkpop 1970, vertelt Jan Smeets. Daarop stond een jongen met lang haar en een bordje hasj. Dit was het enige bordje op het hele terrein, maar de media typeerden het festival met deze foto. Ook werden er fotos gepubliceerd van een meisje met blote borsten en een vrouw die borstvoeding gaf.
Hoewel het evenement maar twee gulden vijftig kostte, namen bezoekers koelboxen mee met eten en drinken van thuis. Officieel mocht dat niet, want we hadden een catering ingehuurd waar het publiek voor moest betalen. Er werkten toen alleen maar vrijwilligers tijdens het festival, dus er werd nog niet zo streng gecontroleerd, aldus Jan Smeets.
Bezoekers konden overnachten in de zogenaamde sleep-ins, vertelt Hans van Beers. Voor twee gulden konden ze slapen in een van de twee sporthallen. Jan Smeets: Ze kregen een tapijtje, een appel en een boterham. Toen al kreeg ik negen maanden later van bezoekers te horen dat ze een Pinkpop-kindje hadden gekregen.
ProgrammeringDe eerste editie in 1970 duurde van één uur s middags tot half zeven s avonds. Nadat Livin Blues het festival opende, speelden George Baker Selection, Opus, Golden Earring, Mr. Albert Show, Keef Hartleys Big Band en Dream de hele middag vol. Elke band had maar een half uur speeltijd. Medeoprichter Hans van Beers: We hadden een vergunning om het evenement tot het begin van de avond te laten plaatsvinden. Wellicht dat alle bands daarom zo kort speelden, maar de precieze reden kan ik mij niet meer herinneren.
Frontman Nicko Christiansen: De organisatie had relatief veel Nederlandse bands geboekt in vergelijking met andere festivals. Ook zeiden de bands elkaar gedag en trokken we als Nederlandse artiesten met elkaar op. Dat zie je tegenwoordig helaas niet meer.
The Gun had afgezegd, maar we konden op het laatste moment de Golden Earring boeken, vertelt directeur Jan Smeets. Uiteindelijk was deze band niet alleen de hoofdact, maar ook de redder van het festival. We hadden namelijk een geluidsinstallatie gehuurd die enorm amateuristisch bleek te zijn. Tegen een klein prijsje mochten we de geluidsinstallatie van de Golden Earring lenen. Daar hebben we de hele dag van genoten.
1970: eerste of tweede editie
Overigens verschillen de meningen over het jaar waarin de eerste editie van Pinkpop plaatsvond. In 1969 organiseerden ex-voorzitter Hans van Beers en Wim Wennekes, in die tijd journalist voor de jongerenpagina NU van De Nieuwe Limburger, het Pinknick festival. Dit evenement vond ook plaats op pinkstermaandag, maar dan op het campingterrein Gulperberg in Gulpen. We kregen na Pinknick 1969 ruzie met de eigenaar van de camping. We mochten het evenement niet nogmaals op zijn terrein organiseren, en hij vond dat de naam Pinknick van hem was. Uiteindelijk organiseerden we Pinkpop 1970 samen met onder anderen Jan Smeets en Frits van Reysen op dezelfde pinkstermaandag. Daarom zie ik Pinknick 1969 als de eerste editie of in elk geval de voorloper van Pinkpop.
Medeoprichter en directeur Jan Smeets is het daar niet mee eens. Frits van Reysen en ik wilden al een evenement organiseren. We gingen samenwerken met onder anderen Hans van Beers en Wim Wennekes, omdat zij op diezelfde pinkstermaandag een festival wilden organiseren. In de notulen van de vergadering is na te lezen dat ik de naam had bedacht. Ik zie Pinknick 1969 niet als de eerste editie van Pinkpop, omdat ik ook al popconcerten en festivals als Paaspop organiseerde. Dat zie ik ook niet als voorloper van Pinkpop. Hans van Beers: Tijd voor een parlementaire enquete dus!
Langst aaneengesloten festivalHoewel de meningen dus verschillen over het jaartal van de eerste editie, is Pinkpop hoe dan ook officieel het langst aaneengesloten festival van Europa. Misschien zelfs van de wereld. Jan Smeets: Tijdens de International Live Music Conference in Londen kreeg ik begin dit jaar een Lifetime Achievement Award. Daar werd Pinkpop het langst aaneengesloten festival van de wereld genoemd.
De 41e editie van Pinkpop vindt dit jaar een week na het pinksterweekend plaats. Er zijn grote acts geboekt en omdat zij tijdens Pinksteren op andere festivals spelen, wordt het evenement een week opgeschoven. Dankzij bands als The Prodigy, Caro Emerald en Rammstein zijn er al ruim 60.000 kaarten verkocht.
txt Leonie Versteeg
imgs Nicko Christiansen
Advertentie
