Phoenix
Genieten van de reis

Geen band zo onpeilbaar als Phoenix. De groep uit Parijs valt sinds 1999 al op met aanstekelijke popsongs, duidelijk beïnvloed door elektronische muziek, om in 2006 plots een opvallend sterke rockplaat uit te brengen. Dance is niet alles, zo blijkt dan, de Fransen kunnen ook hun gitaren prima laten spreken. Op het onlangs verschenen vierde album Wolfgang Amadeus Phoenix probeert de groep alles samen te brengen; sterke songs, een vleugje psychedelica en elektronische accenten. “Dance zit in ons dna.”

Gevoelige types zijn het, deze Fransen. Dat viel op na hun succesvolle debuutalbum United (2000), pas vier jaar later gevolgd door Alphabetical. Een typisch gevalletje 'writers block', zo bleek, het kostte de band moeite om nieuwe inspiratie te vinden. Met derde album It's Never been Like That klonk ineens een gloednieuw, gitaargedreven Phoenix, nu is het alweer drie jaar later wanneer ze met een opvolger komen. Sloeg de wanhoop opnieuw toe?
“Een beetje”, erkent gitarist Laurent Brancowitz. “We zaten in dezelfde situatie als toen, er moest worden gezocht naar nieuwe invalshoeken voor onze muziek. Aan de andere kant hadden we bij ons tweede album al meegemaakt hoe erg het kan worden met zo'n vormcrisis, we wisten nu hoe we ermee moesten omgaan. Daarom zijn we eigenlijk nooit in de stress geschoten, we wisten dat we gewoon nieuwe ervaringen moesten opdoen om geïnspireerd te raken -zo werkt dat in onze band.”

Montmartre
De heren trokken er daarom zo veel mogelijk op uit. “Als je verveeld raakt, komt er geen originele muziek meer. Daar zijn we ook het meest bang voor, verveling, we hebben van alles gedaan om dat te voorkomen. We hebben plekken opgezocht met een soort romantische kwaliteit, dat begon in New York, maar eindigde gewoon bij ons in Parijs, waar we een boot hebben gehuurd op de rivier. We hebben eigenlijk veel verschillende dingen geprobeerd, maar op de Montmartre, in de studio van Philippe Zdar (oa. bekend als helft van de Franse filterdisco-act Cassius, red.), kwam alles samen. De vibe daar was heel cool, een beetje vreemd, omdat het gebouw werd verbouwd, maar dat beviel ons wel. We houden wel van een ietwat ruige omgeving, meestal als we op een mooie plek zijn, eindigen we nog met onze gitaren op het toilet ofzo. Dan zijn we ineens een soort monniken, teruggetrokken en geïnspireerd.”

En rolt er een bevlogen plaat uit als Wolfgang Amadeus Phoenix. Een plaat waarop de band verder gaat op het pad van It's Never been Like That. “Dat was een album waar we heel simpel songs maakten met gitaar. Een best ruig geluid voor ons doen, maar met simpele elementen, gewoon gitaar, bas, drum en zang, met een gevoel van verrukking als rode draad. Dat gevoel hebben we meegenomen naar dit nieuwe album, alleen hebben we de songs iets strakker geproduceerd.”
“We wilden een iets dikker geluid laten horen”, vult bassist Deck D'Arcy aan. “We gingen er altijd prat op dat we alles zelf kunnen, ook de productie. Op onze vorige plaat resulteerde dat in muziek waar je elk instrument duidelijk herkende, nu wilde we dat aanvullen met een eigenzinnige productie -de ideeën van Philippe Zdar sloten prima aan op onze songs.”

Achtergrondband
Phoenix laveert hiermee tussen verschillende muzikale gebieden. Door het gebruik van elektronica is de band vanaf het begin al populair in de dancescene, maar ook rockfans zullen goed uit de voeten kunnen met deze Fransen. “Tja, we hebben uiteenlopende smaken”, zegt D'Arcy. “Aan de ene kant houden we van klassieke popsongs, zoals je die in de jaren 60 en 70 hoorde. Tegelijk houden we ook van experimenteren, gekke dingen doen. We zitten altijd een beetje tussen die twee werelden, we hebben het allebei nodig.”
Dat de groep meteen werd omarmd door de dancescene is logisch, volgens de bassist. “We zijn weliswaar een rockband, maar we zijn wel een Franse band, ontstaan aan het eind van de jaren 90, toen de Franse elektronica erg groot was.” Niet verwonderlijk speelde Phoenix in het verleden als achtergrondband van Air, en had gitarist Brancowitz voor zijn Phoenix-tijd een bandje met het Daft Punk-duo.

“We zijn zodoende gevormd door elektronische muziek, het is een deel van ons dna. Misschien moeilijk te zeggen wat we er precies mee doen, maar we zijn er zeker door beïnvloed. Die scene is ook altijd dichtbij geweest; er zijn niet zoveel bands en acts in Frankrijk in die hoek, dus iedereen kent elkaar wel. Ook al doen we allemaal net iets anders, we hebben wel hetzelfde doel: geweldige muziek maken.”
Brancowitz: “We zijn ook geen normale rockband. We houden van bepaalde geluiden die je in de elektronische muziek terughoort.. Niet dat we echte dansmuziek maken, we zoeken wel hetzelfde effect dat dance op je lichaam en geest heeft. Dance is gericht op beweging, en veel rockbands interesseert dat niet. De energie is er dan wel, maar die bepaalde magie van het laten bewegen ontbreekt. Bij ons is de beat juist belangrijk. Het is waarschijnlijk hetgene waar we het meest mee bezig zijn, de ritmes. Dat hoor je op deze plaat in bijna elk nummer terug.”

Natuurlijk proces
Dat Phoenix sinds de vorige plaat pas echt als rockband wordt beschouwd, is onterecht volgens de gitarist. “Het was een natuurlijk proces. We hebben altijd geprobeerd om anders te zijn, soms lukt dat beter dan een andere keer. We hebben nu wel voor het eerst het gevoel dat er geen misverstanden meer zijn. In het verleden merkten we dat mensen het soms niet helemaal snapten; waarschijnlijk een soort botsing van wat je probeert te doen en de heersende trends in de muziek. Dat is een soort geluk dat je moet hebben, denk ik. Je hebt soms songs die geweldig zijn, maar niet helemaal passen in de tijdgeest. Nu klopt dat meer. Niet dat we daar bewust voor verantwoordelijk zijn, blijkbaar zijn we een beetje naar de moderne tijd toegegroeid. En misschien was het wel opzettelijk; toen we begonnen hielden we ervan om te shockeren, nu is dat niet meer ons doel. We hebben liever dat mensen genieten van de reis, zonder afgeleid te worden door kleine details. Daar zijn we nu meer dan ooit in geslaagd.”

txt Nico van der Plas