Q&A Claude von Stroke

Claude von Stroke is samen met Justin Martin één van de meest opvallende namen uit San Francisco. En al vormen ze samen het hart van label Dirtybird, toch zijn er duidelijk verschillen te horen tussen beide producers. Zoekt Justin Martin het bijvoorbeeld meer in stijlvolle deephouse, Claude von Stroke is meer van de afwijkende (tech)house. Dat leverde hem al een grote clubhit op (Who's Afraid of Detroit), maar kan ook resulteren in bloedmooie dansplaten. Onlangs onderstreepte hij deze veelzijdigheid met een nieuw album, Bird Brain. We zochten de Amerikaan onmiddellijk op voor een kort Q&A.

Mensen kennen jou als ietwat vreemde producer, vaak werkend met gekke geluiden en afwijkende ritmes. Van dierengeluiden tot fluitjes, alles kan voorbij komen -waar haal je het vandaan?
“Zelfs als ik er even goed over nadenk, heb ik nog geen idee wat voor muziek er gaat ontstaan. Ik begin gewoon met een goed idee en wat rare geluiden die ik heb opgenomen, vervolgens krijgen tracks een eigen leven. Soms gebeuren er ongelukken, soms iets opzettelijks, maar ik hou zoveel mogelijk intact. Zo krijg je allerlei details in een track, die koester ik -ik check ze echt vele malen voordat ik iets uitbreng.”

Wat dat betreft is het misschien goed dat je in San Francisco zit, ver van de muzikale trends in Europa.
“Absoluut, San Francisco is een zegen. We zitten hier niet in een bubbel, waar iedereen maar vooral cool probeert te zijn tussen andere house producers. We zitten hier met rappers en bands en een hele hoop andere mensen die niets geven om housemuziek. Dat is beter voor de creativiteit -ik heb me op deze manier goed kunnen ontwikkelen als producer.”

Wat is de grootste ontwikkeling geweest, vergeleken met een paar jaar geleden?
“Ik ben iets minder cheesy gaan klinken. Op dit moment balanceer ik zoveel mogelijk tussen het plezier van de muziek en de underground, maar er zijn een paar remixen waar ik onlangs naar luisterde, waarvan ik niet kan geloven dat ik ze gemaakt heb...zo cheesy! Het is moeilijk balanceren; ik weet zeker dat sommige mensen mij commercieel zullen noemen, voor anderen ben ik underground. Ik heb in ieder geval mijn diepere kant iets meer vrij gelaten vergeleken met drie jaar geleden -ik ben niet bang om een track als Aundy te maken, of een langzame basgroove als California. Niet alles hoeft meer een moordende break of effect te hebben.

In Amerika begint housemuziek nu ook groot te worden in de hitlijsten. Wat vind je van deze ontwikkeling?
“Alleen het feit dat Amerikanen zich bewust worden van dance is al ongelofelijk. Het is net als MC Hammer of Vanilla Ice... Ja, deze gasten waren belachelijke rappers met cheesy tracks, maar ze trokken wel een paar miljoen mainstream kids naar de hiphop. En zodra die er eenmaal in zaten, ontdekten ze vanzelf goeie dingen. Elke publiciteit is goede publiciteit, zullen we maar zeggen. Hopelijk zullen een triljoen tieners uit hun dak gaan op die bullshit dance ripoffs van Black Eyed Peas en Kanye West, om vervolgens het echte werk te ontdekken. Als dat al gebeurt; Amerika is zo groot, we zouden in grote villa's kunnen gaan wonen -ik kan niet wachten!”

Op korte termijn, wat zijn je plannen?
“Volgend jaar bestaat ons label Dirtybird vijf jaar! Ik ben erg blij dat we zo ver zijn gekomen, er komt ook een groot 3 cd-project aan, plus een remix-album dat ik eind dit jaar ga uitbrengen. Verder zullen we een hoop singles gaan uitbrengen en ben ik van plan verder te werken onder mijn hiphop-alias The Grizzl. Nog genoeg in het verschiet..”

txt Nico van der Plas