Features + Interviews16 juni 2010
Q&A Ripperton
Begin dit jaar onthulde Ripperton, na twee jaar in alle vrijheid te hebben gewerkt aan zijn debuutalbum, ons een juweeltje genaamd Niwa. Dance.nl sprak met de Zwitserse dj en producer over luie dj’s, magie in de studio en bonsaibomen.
Hoe voelde je toen je Niwa af had?
“Leeg, haha. Ik ben even uitgepraat; ik heb alles gezegd wat ik wilde zeggen. Ik moet mezelf weer opladen, nieuwe ervaringen opdoen, nieuwe mensen ontmoeten.”
Vanwaar de Japanse titel?
“Er zit een fonetische reden achter. Ik was op zoek naar een werknaam voor het project; ondertussen was ik veel aan het werk op de veranda bij de tuin. ‘Tuin’ vond ik een mooi concept, daar heeft dit album ook veel weg van. Garden vond ik geen mooi woord, van Jardin in het Frans werd ik ook niet echt warm. Ik heb veel feeling met de Japanse cultuur. Ik heb daar een paar keer gedraaid: dat was echt een waanzinnige ervaring. Het is compleet anders. De balans tussen mens en natuur is in Japan erg belangrijk. En Niwa vond ik gewoon veel beter klinken dan tuin in andere talen.”
De nummers hebben ook wel een boeddhistisch tintje…
“De meeste mensen noemen het album een organisch geheel en dat klopt ook wel. Het is een heel natuurlijk album voor mij. We zijn veel te gestrest; elke dag zijn we met een miljoen dingen bezig. Maar veel van die dingen doen er niet echt toe. Sinds de geboorte van mijn dochter ben ik erg veranderd. Het was grappig, want na haar geboorte voelde ik me ook leeg. Er was zoveel geluk en zoveel gevoel.”
Je zou Niwa vanwege alle kleine details dus kunnen vergelijken met een bonsaiboom?
“Dat klopt wel. Het leven draait om details. Buiten muziek om, ben ik erg lui. Ik heb twee linkerhanden behalve als het om muziek gaat.”
Wat was in eerste instantie jouw idee voor dit album?
“Ik wilde de studio in gaan en gewoon plezier maken. Ik werk niet voor de hype of voor het geld; ik wilde vrij zijn om iets compleet anders te maken. Toen het album bijna klaar was, heb ik het pas aan Joris Voorn en Edwin Oosterwal laten horen. Na een tijdje wordt het moeilijk om kritisch te kijken naar je eigen nummers. Te lang of te kort, bepaalde nummers werken wel of niet; daarin heeft Joris me veel geholpen.”
Je doet het dus voor ‘the love of music’?
“Ja, voor mij is muziek een magisch proces. Het is altijd maar afwachten wat er uit komt in de studio. Soms komt er vier dagen lang niets bruikbaars uit mijn handen. En de dag erna is het raak. Je moet open staan voor je gevoelens. Ik wil nummers maken met een goede melodie, een nummer dat je echt voelt, want op het moment vind ik de producties die uitkomen behoorlijk leeg."
Meer mensen delen die mening met je.
“De scene is momenteel heel erg lui. Ik weet niet wat er gebeurd is, maar als ik ergens draai doen de dj’s voor of na mij allemaal hetzelfde ding. Het is saai. Ik wacht altijd op iemand die me aan het lachen maakt. Misschien is het tijd voor de elektronische scene om zich een paar jaar terug te trekken naar de underground en dan terug te komen met frisse ideeën. Dit gebeurt gewoon als er teveel aandacht is voor één stijl. House en electro: je hoort het als je aan het winkelen bent, als je de radio aanzet, als je de kroeg binnenkomt. Het is overal, het is teveel.”
Het is naar jouw mening dus té mainstream geworden?
“Precies. Als er teveel aandacht voor is, dan komt dat de producties niet ten goede. Er mist iets in de hedendaagse producties en dat missende element probeer ik in te vullen met behulp van mijn eigen label en muziek. Ik probeer altijd het beste werk van mezelf uit te brengen, maar op dit moment lijkt het wel alsof iedereen het slechtste van zichzelf uitbrengt. In de jaren negentig, toen ik net begon, was muziek en uitgaan een magische ervaring. Na een avond stappen was je vervuld van iets opwindends. De dag erna ging je ook gelijk twee, drie nummers terug zoeken die je had gehoord. Dat is niet zo makkelijk meer. Het lijkt nu meer op fitnessmuziek: een beat met percussie, dat is niet ‘my cup of tea’. Ik veroordeel het niet, dit is gewoon hetgene wat werkt op dit moment.”
Ripperton draait 7 augustus op Solar Weekend Festival. Kijk voor meer informatie over deze muzikale alchemist op zijn Myspace.
txt Elisabeth van de Grift
imgs Lupita
Hoe voelde je toen je Niwa af had?
“Leeg, haha. Ik ben even uitgepraat; ik heb alles gezegd wat ik wilde zeggen. Ik moet mezelf weer opladen, nieuwe ervaringen opdoen, nieuwe mensen ontmoeten.”
Vanwaar de Japanse titel?
“Er zit een fonetische reden achter. Ik was op zoek naar een werknaam voor het project; ondertussen was ik veel aan het werk op de veranda bij de tuin. ‘Tuin’ vond ik een mooi concept, daar heeft dit album ook veel weg van. Garden vond ik geen mooi woord, van Jardin in het Frans werd ik ook niet echt warm. Ik heb veel feeling met de Japanse cultuur. Ik heb daar een paar keer gedraaid: dat was echt een waanzinnige ervaring. Het is compleet anders. De balans tussen mens en natuur is in Japan erg belangrijk. En Niwa vond ik gewoon veel beter klinken dan tuin in andere talen.”
De nummers hebben ook wel een boeddhistisch tintje…
“De meeste mensen noemen het album een organisch geheel en dat klopt ook wel. Het is een heel natuurlijk album voor mij. We zijn veel te gestrest; elke dag zijn we met een miljoen dingen bezig. Maar veel van die dingen doen er niet echt toe. Sinds de geboorte van mijn dochter ben ik erg veranderd. Het was grappig, want na haar geboorte voelde ik me ook leeg. Er was zoveel geluk en zoveel gevoel.”
Je zou Niwa vanwege alle kleine details dus kunnen vergelijken met een bonsaiboom?
“Dat klopt wel. Het leven draait om details. Buiten muziek om, ben ik erg lui. Ik heb twee linkerhanden behalve als het om muziek gaat.”
Wat was in eerste instantie jouw idee voor dit album?
“Ik wilde de studio in gaan en gewoon plezier maken. Ik werk niet voor de hype of voor het geld; ik wilde vrij zijn om iets compleet anders te maken. Toen het album bijna klaar was, heb ik het pas aan Joris Voorn en Edwin Oosterwal laten horen. Na een tijdje wordt het moeilijk om kritisch te kijken naar je eigen nummers. Te lang of te kort, bepaalde nummers werken wel of niet; daarin heeft Joris me veel geholpen.”
Je doet het dus voor ‘the love of music’?
“Ja, voor mij is muziek een magisch proces. Het is altijd maar afwachten wat er uit komt in de studio. Soms komt er vier dagen lang niets bruikbaars uit mijn handen. En de dag erna is het raak. Je moet open staan voor je gevoelens. Ik wil nummers maken met een goede melodie, een nummer dat je echt voelt, want op het moment vind ik de producties die uitkomen behoorlijk leeg."
Meer mensen delen die mening met je. “De scene is momenteel heel erg lui. Ik weet niet wat er gebeurd is, maar als ik ergens draai doen de dj’s voor of na mij allemaal hetzelfde ding. Het is saai. Ik wacht altijd op iemand die me aan het lachen maakt. Misschien is het tijd voor de elektronische scene om zich een paar jaar terug te trekken naar de underground en dan terug te komen met frisse ideeën. Dit gebeurt gewoon als er teveel aandacht is voor één stijl. House en electro: je hoort het als je aan het winkelen bent, als je de radio aanzet, als je de kroeg binnenkomt. Het is overal, het is teveel.”
Het is naar jouw mening dus té mainstream geworden?
“Precies. Als er teveel aandacht voor is, dan komt dat de producties niet ten goede. Er mist iets in de hedendaagse producties en dat missende element probeer ik in te vullen met behulp van mijn eigen label en muziek. Ik probeer altijd het beste werk van mezelf uit te brengen, maar op dit moment lijkt het wel alsof iedereen het slechtste van zichzelf uitbrengt. In de jaren negentig, toen ik net begon, was muziek en uitgaan een magische ervaring. Na een avond stappen was je vervuld van iets opwindends. De dag erna ging je ook gelijk twee, drie nummers terug zoeken die je had gehoord. Dat is niet zo makkelijk meer. Het lijkt nu meer op fitnessmuziek: een beat met percussie, dat is niet ‘my cup of tea’. Ik veroordeel het niet, dit is gewoon hetgene wat werkt op dit moment.”
Ripperton draait 7 augustus op Solar Weekend Festival. Kijk voor meer informatie over deze muzikale alchemist op zijn Myspace.
txt Elisabeth van de Grift
imgs Lupita




