Trentemøller
Van filmische soundscapes tot een rave climax

Onlangs bracht Trentemøller nog zijn nieuwste plaat uit. Niet de officiële opvolger van The Last Resort, zijn hooggewaardeerde debuutalbum van vorig jaar, maar een verzameling remixen en b-kantjes die de Deense producer de afgelopen jaren had gemaakt. Zo klinkt dubbelalbum The Trentemøller Chronicles als een sferisch allegaartje, variërend van rechttoe rechtaan clubtunes tot vage soundscapes in de stijl van zijn eerste album. En dat is precies waar hij zich bevindt, zo geeft Anders Trentemøller zelf toe, een melancholische wereld van dansvloeren en David Lynch-achtige taferelen.

“Het was niet mijn idee”, zegt de Deen over die recente verzamelaar. “Er kwamen zoveel vragen binnen naar meer materiaal, dat dit de beste oplossing leek. Ik had bij de eerste 4 à 5000 exemplaren al een bonus-cd gedaan met meer clubby stuff, maar dat was blijkbaar niet genoeg voor het grote publiek. Daarom nu deze plaat en ach, ik vind dat wel goed, zo kan ik laten zien dat ik meer dingen heb gedaan voordat The Last Resort uitkwam.”
Want, zo erkent hij, voor Trentemøller was er zeker een leven vóór en ná dat legendarische debuut. “Eerst kenden mensen mij vooral van mijn houseproducties, daarna bestond mijn publiek ineens ook uit mensen die niet van elektronische muziek houden. Die ontdekten op hun beurt weer andere elektronische artiesten. Of het waren mensen die simpelweg het strikte minimal-geluid zat waren en op deze plaat wat meer gevoel in de muziek hoorden. Dat was ook mijn bedoeling; hoewel ik vaak bij die scene ben betrokken, heb ik nooit het gevoel gehad bij de minimal-artiesten te horen.”
“Op een gegeven moment werd die sound wel heel erg gehyped”, vervolgt hij. “Terwijl ik het juist saai begon te vinden. Wat dansmuziek betreft luister ik nu liever naar acts uit de Ed Banger-stal, Justice enzo, die hebben de dancescene weer een beetje opgefrist. Wat mijzelf betreft, ik probeer niet teveel na te denken over mijn geluid. Er moeten veel gevoelens en sfeertjes in zitten, dat vind ik het meest belangrijk.”
Niet verwonderlijk dat Trentemøller ook de muziek heeft gemaakt bij een Deens film. “Daar lag een uitdaging voor mij, een sfeer neerzetten bij bepaalde beelden. Toen ik The Last Resort maakte zag ik ook beelden voor me, van die David Lynch-achtige taferelen, waar je iets moois ziet, maar met een geweldige onderliggende spanning –ik hou wel van die clash van gevoelens.”
Toch moet het vreemd zijn die gevoelsmuziek met een band over te brengen op een dansvloer, zeker op grote techno-evenementen. “Ja, ik ben soms ook een beetje bang om daar te spelen”, lacht de Deen. “Als mijn publiek alleen uit ravers bestaat, zullen ze teleurgesteld zijn. We stoppen namelijk graag meerdere lagen in onze liveshow, om mensen een iets andere ervaring te geven dan normaal. We eindigen trouwens wel altijd met een rave-climax, de reacties op de festivals zijn tot nu toe ook goed geweest, dus uiteindelijk komt altijd alles goed.”

txt Nico van der Plas