Verse toekomstmuziek van Hell

Hell is wellicht niet meer de alom heersende trendsetter van pakweg tien jaar geleden, zijn status als toonaangevend dj/producer/labelbaas is onomstreden. Nog altijd komen er opvallende releases uit op International Deejay Gigolo, terwijl de Duitser zelf met regelmaat gedenkwaardige dj-sets aflevert, alsmede noemenswaardige muziek. We hebben het dan over Teufelswerk, zijn onlangs uitgekomen vierde album, een dubbelaar die in al zijn facetten een ambitieuze plaat mag worden genoemd. Niet alleen dook Hell diep in zijn muzikale verleden (van 70's space disco en 80's electro tot Chicago house en Detroit techno), ook zijn collaboraties met Peter Kruder, Anthony Rother, Bryan Ferry en P Diddy hebben een uniek werkje opgeleverd. Het beste in zijn carrière, aldus Hell.

Nog sterker, met deze plaat zet Helmut Geier zich weer helemaal op de kaart. Zijn vorige album, NY Muscle ('03) was wellicht een stijlvolle technoplaat, het electroclash-verleden van hem en zijn label speelden de muziek nog enigszins parten. Nu klinkt Hell weer als artiest met vooruitziende blik, zoals zijn ruim tien jaar oude album Munich Machine ook indruk maakte met trendsettende electro-tracks.
Hell klinkt weer geïnspireerd; zijn dagen als modieuze dj-entrepeneur lijken te hebben plaatsgemaakt voor bevlogen studiosessies met uiteenlopende producers. Dat begon met een klusje voor Plus 8, vertelt hij. “Ik was bezig met een track voor een compilatie op dit label, en was er behoorlijk trots op, ik vond het het beste wat ik in jaren had gemaakt. Het zou eigenlijk zonde zijn om 'm alleen voor een compilatie te gebruiken, ik hoopte bijna dat Richie 'm niet goed zou vinden! Uiteindelijk is het ook niet doorgegaan, ik heb toen geprobeerd de magie in de studio vast te houden.”
Oftewel, een soort terugkeer naar de oude vorm, al heeft Hell nooit het gevoel gehad weg te zijn geweest. “Ach, ik breng ongeveer elke vijf jaar een album uit, dat is niet lang voor een dance-artiest. Al durf ik in dit geval wel te zeggen dat dit album het beste is wat ik ooit heb gedaan. Met dank aan jongens als Bryan Ferry en P Diddy, ik ben erg blij dat ik hen heb kunnen strikken voor wat tracks op deze plaat. Aan de reacties die ik nu krijg, merk ik dat ook de buitenwereld dit net zo goed vindt als ik.”

“Ik wilde aantonen op welk punt ik artistiek gezien sta”, gaat de 46-jarige Duitser verder. “Alle ervaringen die ik in de loop der tijd heb opgedaan met elektronische popmuziek, de dance, de avant garde (zoals sommigen het noemen) –ik wil mensen zoveel mogelijk dingen laten horen die ze niet verwachten. Daarom is dit album ook opgedeeld in een dag- en nachtplaat, ik ben dit keer dieper gegaan dan ooit. En niet om vooruitstrevende muziek te laten horen, daarvoor leven we nu in een andere tijd. Ik bedoel, techno was ooit futuristische muziek, tegenwoordig leven we in die 'future', dit is muziek van nu. Ik heb simpelweg mijn verleden en heden samen laten komen, dan kom je uit op verschillende muzikale terreinen.”

Staat eerste cd Night vol met electro en techno waar invloeden als Chicago, Detroit en 80's electro kunnen worden genoemd, op Day verkent Hell meer de ambient, poppy zijde van zijn spektrum, waar in bijna elke track de geest van elektronische voorvaders als Kraftwerk en Jean Michel Jarre rondwaart. “Breed kijken”, aldus Hell. “Toen ik in de jaren 90 begon met het Gigolo-label, probeerden we ook zoveel mogelijk kanten van de muziek te belichten. Clubmuziek, pop, electroclash, het heeft allemaal met elkaar te maken. Op dit moment draait alles weer een beetje om de Chicago- en Detroit-geluiden, ik wil deze muziek niet kopiëren. Ik wilde simpelweg iets tijdloos maken, niet op een hype springen -dan had ik een heel ander album gemaakt.”
“Dat is trouwens al makkelijk genoeg. Zoveel dj's en producers tegenwoordig die zeer compacte, krachtige muziek maken. Ik draai het weleens, maar het verliest toch zijn waarde na een tijdje. Het is te vluchtig, het zijn meestal ook shit dj's die dit constant draaien. Die hebben dan ook moeite om een hele avond te draaien, want dan moet je echt je volledige muzikale kennis gebruiken. Zij focussen zich op een set van 60 à 90 minuten, daarna weten ze het niet meer. Dat is echt new skool, wat dat betreft ben ik old skool, ik draai alles, het liefst in lange sets.”
Toch zullen veel mensen verbaasd zijn over een track als 'The Angst', waarop Hell een gitaarsong langzaam laat uitmonden in een vage, space disco-achtige trip. “Tja, daar zullen ze mee moeten leven, dat een technoman als ik ineens zoiets maakt. Stel je voor, al die kids in de clubs, die dit ineens horen, dat is toch wel een overgang vergeleken met mijn eerdere muziek. Maar het is een ideaal voorbeeld hoe ver deze plaat gaat, het is een kant van mij die ik nog nooit heb getoond.”
“'We were everywhere!'”, lacht hij, terugblikkend op zijn sessies met Peter Kruder en Anthony Rother. “Al had ik wel een masterplan, ik wist precies waar ik heen wilde, daarvoor zocht ik telkens de juiste producer op. Ik heb bijvoorbeeld ook nog een track in Nederland gemaakt, in Eindhoven, met Stefan Robbers van de Acid Junkies. Ook weer een oude vriend die ik er dan bij betrok, in dit geval op 'Friday, Saturday, Sunday'.”
“Zo is alles op zijn plek gevallen, de hele productie heeft me twee jaar gekost, reizend tussen Wenen en Berlijn, plus wat bezoekjes aan Eindhoven en Frankfurt. Al kun je eigenlijk zeggen dat de plaat me 30 jaar heeft gekost, dit is het eindresultaat van al mijn muzikale belevenissen. Dus vraag me niet wat hierna komt, de toekomst is nu.”

Hell staat zaterdag 11 juli op Dance Valley, zijn album Teufelswerk ligt nu in de winkels.

txt Nico van der Plas