What Happened?
Timemachine

Tien jaar lang gold De Melkweg in Amsterdam als ultieme speeltuin voor dj Per. Als één van de housepioniers uit onze hoofdstad, bedacht hij in 1989 clubavond Timemachine, een feest waar alle zalen van het poppodium gebruikt werden, resulterend in een visueel en muzikaal circus waar de oudere partygangers nog steeds met weemoed aan terug denken. Gek genoeg was Timemachine geen echte house-avond, die ene zaal waar Per zijn gasten ontving was echter wel een belangrijk, en blijkbaar opvallend, onderdeel.

“1989 was een vruchtbaar jaar”, herinnert de Amsterdammer zich. “Niet alleen voor de house, die net was aangeslagen bij het publiek, ook voor mij als dj en organisator. Ik ben in dat jaar begonnen met The Beatclub en Timemachine. Bij die laatste was het de bedoeling alles voorbij te laten komen, alle zalen van het pand open te gooien voor de meest uiteenlopende dingen. Nee, het was geen house-avond zoals The Beatclub, er was maar één zaal waar deze muziek te horen was, verder ging het van soul en disco tot filmvertoningen en ruimtes met (Oudhollandse) spelletjes.”
In totaal waren er acht ruim gedecoreerde plekken waar iets gebeurde, van de grote zalen beneden tot de theaterzaal en het theehuis boven. “We hadden bij de eerste editie besloten dat bepaalde zalen een plek in de wereld moesten vertegenwoordigen. Dan hingen we de lengte- en breedtegraden op van bijvoorbeeld Harlem, New York, kleedden de zaal aan en lieten KC The Funkaholic daar ouwe soulplaten draaien”, vertelt Per.
“Er gebeurde gewoon een hoop gekkigheid, alles wat we bedachten werd uitgevoerd. Dan maakten we flyers op floppydiscs of op een stuk printplaat, op het feest zelf hingen we zogenaamde ‘time tunnels’ op, slurven waarmee je van zaal naar zaal liep. Je zag de meeste bezoekers ook vaak de eerste paar uur rondlopen, gewoon alles bekijken en beleven voordat ze ergens bleven hangen.”
Los van de reguliere Timemachine-avonden (aanvankelijk twee keer per jaar, later vijf keer) waren er ook zomerse Timemachine Clubnights waar de avond wel volledig om housemuziek draaide. “Hier hebben we Sasha voor het eerst naar Nederland gehaald, maar hadden we ook dj’s als Carl Cox en Sven Väth te gast.”
Na tien jaar was het vuur er echter uit. “We hadden alles wel zo’n beetje gedaan”, zegt Per. “Bovendien was De Melkweg helemaal klaar met verbouwen, en in zo’n modern pand is het veel moeilijker om dingen op te hangen. Die tunnels konden bijvoorbeeld niet meer, omdat de gangen af waren. Voorheen was alles nog een beetje rommelig, daar konden we ons helemaal op uitleven. Werd er een nieuwe vloer gestort, dan regelden we het zo dat vlak ervoor nog een Timemachine was, zodat we die vloer helemaal fluorescerend konden verven. Dat kon uiteindelijk allemaal niet meer.”
“En om nou na tien jaar nog steeds die Melkweg te blijven versieren, het was tijd voor iets nieuws”, aldus de dj, die na een groot Timemachine-slotfeest een begin maakte aan zijn succesvolle Earth-avonden. Timemachine is sindsdien een herinnering aan de tijd waarin housemuziek het nachtleven verrijkte, symbool voor een periode waarin alles mogelijk leek.

txt Nico van der Plas