Lucien Foort

Kijk, ik snap wel hoe je denkt wanneer je als dj uit klimaten als Miami, Lima, Johannesburg of Kingston hoort dat we bij regen, wind of zelfs sneeuw ons mooi maken om in vol ornaat op die dansvloer onze make-up eraf te zweten, dure overhemden tot een chemisch zuur veranderen, al rijdend op de extatische beats die de dj de speakers uit wringt. Alles is uit te leggen, te verklaren en in een enkel geval zelfs te visualiseren. Alles!
*
Behalve Koninginnedag dan... dat snapt niemand die niet uit Holland komt. Tenzij je het als buitenlander aan den lijve ondervindt. “So you mean to say that it’s not the Queen’s, but her Mum’s birthday and you get to sell all the junk you have in the street as well as having parties everywhere?” Tja, het klinkt ook bezopen maar ooh zo leuk, toch?
*
De geschiedenis leert ons de hardleersheid van met name de politiek waar het dansmuziek betreft. Het kenmerk der vooroordelen blijft steken bij claims als overmatig drank- en drugsgebruik, geluidsoverlast en mijn persoonlijke favo, de muziekpurist die elektronisch gegenereerde computer klanken niet onder de noemer ‘muziek’ wenst te scharen. Maar net als een Feyenoord supporter nooit voor Ajax zou zijn maar wel Hup Holland Hup schreeuwt, zo is ook het patriottisme op Koninginnedag.
*
Geheel tegen mijn richtlijn voor deze column, maar in het kader van mijn recalcitrantie blik ik ff terug naar een bewuste Koninginnedag in Rotterdam waar ik ooit draaide. Club Carrera aan de Karel Doormanstraat. Nu verworden tot een Baja Bitch Club Hitparade drinkhol, maar ik stap voor het gemak toch met volle overtuiging in de teletijdmachine van die kale Barabas (Suske en Wiske).
*
Hetzelfde principe als eerder genoemd. Oom agent die vooraf waarschuwt, de politiek die zegt dat het niet kan en mag en de sociale controle der naburige burgerrechters die het simpelweg geen goed idee vinden. Het gaat per slot van rekening wel om ‘opruiende muziek voor de jeugd’ en daar kan niks goeds van komen.
*
Enfin. Buiten voor de deur van de Carrera. onder toeziend oog van dj’s als Michel de Heij, Jeroen Verheij, Maurits Paardekoper en Gertjan Bijl (Gurd voor intimi) druk ik wat huiverig de eerste klanken de vrije atmosfeer in. Erwin Kroll had ons met klem een dag vol regen en miserabel weer beloofd, maar bijgelovig als wij zijn hopen we toch dat de weergoden Beatrix op haar moeders verjaardag wat zonneschijn gunnen.
*
En waar eerst alleen het pleintje volstond met 300 hardcore clubbers was binnen het uur de gehele straat afgezet tot voorbij de Doelen en zag ik in de verte mensen de trambestuurder tot stoppen dwingen om op het dj altaar af te rennen, een altaar dat inmiddels door de zon zo warm was geworden dat mijn platen krom trokken. Mijn maatje uit Lima stond met tranen in zijn ogen te kijken hoe ruim 6000 mensen zich volledig spontaan achter het toen nog prille housegeluid schaarden. Joelend als gekken omdat dit feest als bewijsmateriaal kon worden beschouwd voor iets dat wij housers al lang weten.
*
Housemuziek is niet iets dat het zonlicht niet kan verdragen.
*
Opmerkelijk blijft voor mij de ommezwaai in acceptatie van de agenten die mee schreeuwden en de buren die vanuit hun ramen ook de adrenaline voelden van het magische climax moment van een echt doortastend geproduceerde houseplaat. Zwervers die met modellen stonden te swingen. Roderick, compleet met stropdas, die met rondborstige bebilde Tante Essen stonden te flirten en het algehele universele gemeengoed van een simpel feest for all. Dat is Koninginnedag voor mij en dat zal het altijd blijven. Rood, wit en blauw maar voornamelijk Oranje en dat geïnterpreteerd door de hele verscheidenheid in onze multi culti samenleving. Ik ga ervoor deze Queensday en drink er eentje op een ieders gezondheid!

Tot dansend,
*
Lucien Foort