Ronald Molendijk

Gastenlijst

Opgetogen en vol goede zin liep ik richting het theater, uitgenodigd om de premiere voorstelling van een toneelstuk bij te wonen -gebeurd me tenslotte niet iedere dag.
De hoofdrolspeler, zeg maar de Tiësto van dit stuk, had me op het hart gedrukt op tijd te komen.
Hier ging een discussie aan vooraf waarin het ´erg hip maar veel te laat binnen komen op een party´ centraal stond.
Dat vond hij echt vreemd, iets dat in de toneelstuk scene niet echt werd gewaardeerd, wat nog eens duidelijk werd onderstreept dat de deuren van het theater ook dicht gingen en je dus niet meer binnen kwam.
Dat vond ik weer raar, het was dan toch juist ultra hip om te laat binnen te komen, zo redeneerde ik, omdat dan echt iedereen je zag binnen komen.
Je zou zelfs nog even tegen de aanwezige toneelspelers een welgemeend ´hai´ kunnen roepen, gevolgd door ´wat zie je er goed uit in dat pakje van je´.
Maar goed, nee, op tijd komen was het devies.
Er stonden twee behoorlijke rijen en ik sloot netjes aan bij de langste, ja, achteraan.
Aangekomen bij begin van de rij, de plek waar ik aan de buurt was om geholpen te worden, stond ik ineens voor een loket.
Ik zocht naar een ultra hippe slecht gehumeurde chick met een lijst in haar hand, ik kreeg een raam met een gat er in, dit had ik wel eens vaker gezien bij de bioscoop.
De dame op leeftijd sprak me met twee woorden aan en ze wilde weten hoeveel kaartjes ik had gereserveerd en wat mijn naam was.
Ik vertelde dat ik op de gastenlijst stond, dat ik daar op was gezet door de hoofdrolspeler, dat deze zo aardig was, dat ik hem echt ken want we drinken samen wel eens wodka….
De dame moest hard lachen en vertelde netjes dat er geen gastenlijst bestaat, maar dat er bij de andere rij, de korte voor houders van een jaarkaart, vast een kaart voor me klaar zou liggen.
Ineens stond er iemand naast me, in een kostuum van het theater, die me meenam naar de andere rij en daar de kaarten, die inderdaad klaar lagen, voor me ophaalde.
Een half uur later was iedereen binnen, stil, ging er op verzoek van de makers van het stuk geen telefoon af tijdens de voorstelling, en kreeg iedereen bij afloop van het stuk zijn of haar jas ook echt terug bij de garderobe.
Zo´n theater voorstelling is zo gek nog niet. Goed, je moet wel een uurtje of wat stil zitten en nadenken wat nu de boodschap van het stuk is, maar de service er omheen is prima.
De term gastenlijst bestaat er niet, maar als je wordt uitgenodigd voel je echter wel gast.
Ik ontving net, via mijn Hyves pagina, binnen 24 uur, dit is echt waar, 34 uitnodigingen voor feesten, feestjes, party´s en festivals waar ik op de gastenlijst was gezet door de organisatie.
Ik denk dat ik niet ga.

Ronald