Ronald Molendijk

TOEN WIJ UIT ROTTERDAM VERTROKKEN...
VERTROKKEN WIJ UIT ROTTERDAM...

Ik ben een Rotterdammer, kein Berliner, maar een Rotterdammer. Geboren in het Zuiderziekenhuis, mijn eerste woordje was FEYENOORD en ik heb nog nooit ergens gewoond waar m' n telefoonnummer niet begon met 010.
Een Rotterdammer is trots op zijn stad, het is iets dat in hetdrinkwater zit van deze stad, Trots op je Stad, in vloeibare vorm, niet zichtbaar, je proeft het niet maar het zit wel in je systeem zodra je wieg hier staat.
Rotterdam is de stad van opgestroopte mouwen, van niet lullen maar doen, van the Skyline aan de maas, van de Metro, van de Haven, van het Bombardement, van de Evenementen, van de Gabbers, ja, lieve mensen het is een stad met vele gezichten.

Rotterdam is mijn stad, dat zegt trouwens iedere Rotterdammer over zijn stad, dus ik beledig niemand, maar het is natuurlijk wel zo, Rotterdam is Mijn Stad.
Er zitten echter op de Coolsingel, de droogste singel van de wereld, een groep dames en heren die dat zelfde ook vinden, zij vinden dat Rotterdam ook van hen is. Het College van B en W, Burgemeester en Wethouders, aangevuld met een handvol ambtenaren en een kluster van diverse commissies.
Ik noem ze altijd het College van Besluiteloosheid en Weerzin. Zij hebben Mijn Stad de afgelopen jaren zorgvuldig naar de rand van de afgrond gedirigeerd. Eens een bruisende uitgaansstad, nationaal en internationaal stond het op de kaart. Hier werd niet geramd op poten, maar geramd met muziek, hier waren parkeerwachten nodig om je auto te begeleiden naar een vrije plek, niet om te bekeuren. Hier was een Danceparade die door de stad danste en niet als een streep er door heen werd gejaagd. Er was een periode dat je op meer dan tien plekken kon dansen, je kon volledig uit en out gaan in Rotterdam. Mensen kwamen van heinde en verre om deze thrill mee te maken, om
Rotterdam te beleven. Ja, als Rotterdammer woonde je in de stad waar het gebeurde, kunst, cultuur, sex, drugs en rock en roll. Echt, TROTS op je Stad, het bestond en ik had er geen t-shirt voor nodig om dat uit te stralen.
Het College van Besluiteloosheid en Weerzin vond het maar eng allemaal. Voor het slapen gaan in de Vinex Wijk ver buiten de stadsgrenzen vroegen ze zich af of dat allemaal wel goed ging. Kabouter Buttplug werd om die reden jaren lang weggehouden, opgeborgen op een plek waar alleen de museumbezoeker hem kon aanschouwen. Eng, bang, vreselijk, naar, hard, slecht voor je oren, niet te peilen, wie, wat, waar? Dat werden de woorden die er op de Coolsingel te horen waren.

Dus, jaren nadat de Duitsers de stad plat gegooid hadden is er nu eindelijk ook ORDE EN NETHEID. Deel een flyer uit voor een feest, je krijgt een bekeuring. Een poster ophangen buiten de gemeente frames?
Een bekeuring.
Een vechtpartij op de stoep van de horeca gelegenheid?
Een bekeuring.
Voor de jeugd openen ze een Urban Podium, dat doen ze dan natuurlijk
wel op een plek waar niemand heen zal gaan, maar je kan niet zeggen
dat er niets voor de jeugd gebeurt.
De creatieven van de stad heffen ondertussen steeds vaker het aloude: "
TOEN WIJ UIT ROTTERDAM VERTROKKEN " aan.... en de potentiële
nieuwkomer denkt steeds vaker: " ROTTERDAM WAR LECH DAT DAN? "

Ronald