Als we Arnhem centraal uitlopen komen we een groot bord tegen dat schreeuwt: linksaf naar het Beloofde Land van de EO en rechtsaf naar het Sodom en Gomorra van Arnhem, Free Your Mind. Rechtsaf leek ons de beste optie.
Aangezien we onderweg aardig wat liters zweet hadden verloren, was het noodzaak om het vochtpijl snel met bier aan te vullen. Dit gebeurde bij de United Nations of Mono stage bij de John Frost Bridge. Daar kwamen we een groep gezellige mensen tegen met wie we in de schaduw van de brug dansjes deden op de techhouse van Kabale Und Liebe en Lauhaus.
Was de Mono vorig jaar nog een piratenfestijn, dit jaar was het thema United Nations. De dj’s waren gekleed in voetbalshirts van verschillende landen en er werden blauwe VN vlaggetjes uitgedeeld omdat ook zij het beste met de wereld voor hebben. Het hoogtepunt was zonder twijfel de man die in een speciale koelkast naar de Stadsblokken was overgevlogen. De King of Pop oftewel Michael Jackson kwam live We Are The World ten gehore brengen. De moves en het geluid van de rasentertainer werd niet door iedereen gewaardeerd. Zo liep er een jongen langs die serieus boos was: “Godverdomme, draai gewoon muziek”. Gelukkig voor hem waren er nog zes andere podia om zijn heil te zoeken.
In de Great Electronic Beats tent was Boemklatsch begonnen en daarom verlieten wat mensen de schaduw van de brug om na het optreden terug te keren en glinsterend te vertellen dat het heel leuk was. Ondertussen gingen wij lekker door op de diepe, grommende en funky beats van de man met de langste naam van de Mono stage: William Kouam Djoko. Zijn live set was erg fijn, waardoor we nog maar ‘even’ bleven plakken bij de Mono.
De zon had eigenlijk de hele planning van de dag door de war geknald, normaal is het de regen die bepaald of je binnen of buiten staat. Nu was té lekker koel onder de brug en langs de waterkant om te verkassen. Muziek, toiletten en bier om de hoek. Wat wil je nog meer? Hmm, kraantjes bij de kakhuizen misschien.. Oké, je weet dat Free Your Mind stofhappen is, maar af en toe wat water om je neus uit te baggeren zou wel lekker zijn geweest. Gelukkig doet een paar liter alcoholhandwas ook wonderen.
Nadat Aaron Friedman als een godsdienstwaanzinnige met zijn armen in de lucht had staan zwaaien en daardoor zijn set nogal had verprutst, kwam Mathias Kaden de boel overnemen. De Duitser knalde met zijn zomerse geluid de set van zijn voorganger compleet omver, ondanks dat Aaron zijn set had proberen te redden door af te sluiten met de classic ‘The man with the red face’.
De zon was al een stuk milder geworden en daarom verlieten we de Mono om bij de Rockit stage wat techno te scoren. Omdat het stevigere werk van Slam, Frequency 7 en Felix Kröcher goed werd gewaardeerd, was dit nu the place to dance. Nog even lekker knallen totdat de reis richting het westen van het land een feit zou zijn en je de volgende dag aan Free Your Kater kon beginnen.
txt Rowdy de Leeuw
imgs Jochem van Veluw
