Reviews + Partyreports
3 jaar Click in Westerunie

3 jaar Click in Westerunie

23 februari 2010 Als men tegenwoordig spreekt over gevestigde organisaties in de Amsterdamse scene is Click er een die al snel zijn aantrede doet. De organisatie die inmiddels al drie jaar meedraait, mag zich met recht een leverancier van kwaliteitstechno noemen. Afgelopen zaterdag kwam dit officieuze credo wederom tot uiting in een knallende editie van Click in de Westerunie. Met een forse line-up leek de organisatie dan ook vastberaden de Mokumse gevestigde orde flink te laten gelden.

De headliners van de avond waren SLAM, de mannen uit Glasgow achter het toonaangevende label Soma, Paul Ritch met zijn schijnbaar onophoudelijke ‘rising star’ onder zijn arm en Okain, de jonge Fransman die zichzelf een stevige positie heeft weten te verwerven met producties als ‘Wait please’ en ‘Where is Monday’. Opwarming en afsluiting werden verzorgd door respectievelijk de man met het kapsel, De Man Zonder Schaduw en DJ Remy.

Okain is een producer en DJ naar wie ik zelf al een tijdje benieuwd was. Deze nieuwsgierigheid was voornamelijk gedreven door de solide tech-house producties die de afgelopen maanden van zijn hand zijn gekomen. De plek die hij in de timetable innam – als tweede dj na De Man Zonder Schaduw – was mijns inziens dan ook ideaal voor hem om in de lijn van zijn eigen producties te draaien. Echter was het zoals gezegd eerst aan De Man Zonder Schaduw om zijn plek in de schijnwerpers op te eisen.

Bij mijn binnenkomst rond twaalven, stond DMZS al een verbazingwekkend goed volgelopen Westerunie op te warmen. Met zijn stoïcijnse blik schrijnend over de massa wist hij het publiek goed te betrekken in zijn set en kon de sfeer rustig op gang komen. Een heikel punt terzijde is dat zijn platenkeuze naar mijn mening iets teveel technogedreven was, geen vereiste gezien Okain het stokje over zou nemen. DMZS, die hoge ogen gegooid met zijn vijf uur durende tech-house set op Wappie, kan misschien beter bij zijn leest blijven. Niettemin was de zaal na de Man goed opgewarmd en kon de kleine Fransman het podium met een behaaglijk gevoel betreden.

Okain begon zoals verwacht met wat rustigere klanken, niet raar gezien hij een set van twee uur weg zou moeten geven. Ik bedacht mijzelf dat het zodoende een goed tijdstip was om een kijkje te nemen in de Westerliefde. Hier aangekomen werd ik positief verrast met het gegeven dat deze zaal het ongemerkte tekort aan frisse lucht in de hoofdzaal met rake klappen wist uit te balanceren. Genot. Ook de drukte op zowel de dansvloer als bij de bar was hier een stuk minder. Als kers op de taart wist Phillip Young de zaal goed in beweging te houden met als gevolg dat de Westerliefde het komende uur de thuisbasis werd.

Teruggekomen bij Okain een uur later wist deze mijn aandacht niet geheel bij zijn set te houden. Al snel kreeg ik het gevoel dat zijn produceervaardigheden zijn draaicapaciteiten overtroffen. Platen werden enigszins lang gerekt waardoor eentonigheid op de loer lag, zonde. Gezien deze ontwikkeling lag mijn sentiment grotendeels aan de zijde van Okain, voor het publiek stond immers nog een overvol programma op het menu. Het menu dat inmiddels al bij zijn derde gang was aangekomen, de gang genaamd SLAM.

Met een aantal Schotse scheve blikken richting de fransman werd ook hem duidelijk dat hij het veld moest ruimen. De overijverigheid van Okain was er een die ogenschijnlijk niet helemaal in het goede keelgat viel bij de mannen van SLAM, echter was er geen tijd om dit uit te vechten, er moest immers gedanst worden! SLAM verzorgde deze dansmogelijkheid vanaf het begin met een rechttoe rechtaan baslijn die het publiek naar behoeven deed behagen. Het treintje werd opgestart en het inmiddels op volle toeren draaiende publiek stapte maar al te graag in. Ondanks de nog steeds aanhoudende drukte zorgde deze niet voor problemen en was er vooraan een redelijke mogelijkheid om goed los te gaan; een mogelijkheid die ook ik niet links liet liggen.

Naarmate de avond vorderde bleef de muziek continu (een positieve gegeven in de contreien van technofeestjes) en ging de sfeer erop vooruit. Ook werd er steeds meer een feestje met elkaar gemaakt waardoor het saamhorigheidsgevoel op de dansvloer werd versterkt; we staan er immers niet alleen! Rustig aan veranderde de minuten in uren en werd het tijd voor Paul Ritch om zijn aantreden te doen.

De Parisien die een liveset zou weggeven had logischerwijs veel van zijn eigen platen op zak. Hoewel ik de producties van Ritch erg vet vind, ben ik inmiddels wel bekend met zijn geluid. Ik was zodanig weer toe aan een rondje door het gebouw. Het koste me pakweg driekwartier om het toilet boven te bezoeken, een biertje te halen in de Westerliefde en een tijdje te hangen in diezelfde ruimte voordat ik terugkwam bij Paul Ritch. Zijn plaat Carrramba klonk aangenaam door de speakers en ik waagde me wederom aan een dansje in de Unie. Een dansje dat, zo bleek, geen pauze meer zou vinden tot aan het einde van Remy’s set om 07.00 uur. Namelijk, als er één dj is die een dikke avond techno goed af kan sluiten, dan is het Remy wel. Inmiddels is hij de vaste man om op Click het eindsignaal te geven en zo ook vanavond.

Met een stevig tempo en een kenmerkende platenkeus pakt Remy de zaal tot zeven uur netjes in, rolt er een strik om en stuurt hem de deur uit. Mijns inziens staat geen enkel persoon in zijn recht wanneer deze zegt dat Remy de laatste tijd wat blijft hangen. Hiertegenover staat echter wel dat zijn set weer aan wat vernieuwends toe is. Enerzijds heeft hij groot gelijk dat hij Surface van Madskillz erin gooit - er is geen ziel in de zaal te vinden die er op dat moment niet op los gaat. Anderzijds is het toch wel een tikkeltje voorspelbaar. Ondanks dit kleine zijspoor weet de ‘oude rot’ de zaal volledig op zijn kop te zetten en doet hij zowel zichzelf als het feest wederom eer aan tot op het moment dat de klok zeven slaat.

Al met al was het een geslaagde avond te noemen, een avond waarin zich vooral veel plezier heeft weten te manifesteren. Om toch nog mijn steentje bij te dragen besluit ik op de valreep mijzelf kort in te mengen met de opruimploeg die de zaal zichzelf eigen heeft gemaakt. Desalniettemin moet ik er drie hopen afval verder toch echt aan geloven. Tevreden en nog steeds bewapend met de opgedoken trekker in de hand ga ik richting uitgang waar zonlicht en een zacht vogelgefluit me begroeten, lachend ga ik hen beide tegemoet. Click was weer dik!

txt & imgs Erik Schouten
Party Tips
  • vrijdag 17 oktober
    The Magician & friends
    Paradiso Noord, Amsterdam
  • woensdag 15 oktober
    Armada Night
    Gashouder, Amsterdam
  • vrijdag 31 oktober
    ARJUNA
    Chicago Social Club, Amsterdam
  • zaterdag 25 oktober
    Sven Väth 50th Birthday
    Maimarkthalle, Mannheim
  • zaterdag 18 oktober
    Seth Troxler presents... Big Tittie Surprise Episode II: Dolphin Flight
    Amsterdam Roest, Amsterdam