Op hun tweede album duiken James Ford en Jas Shaw niet opnieuw in de electro. De opvolger van het immens succesvolle Attack Decay Sustain Release ('07) schakelt net een tandje lager, en weet met vocalen van oa. Jamie Lidell, Alexis Taylor (Hot Chip), Beth Ditto (Gossip) en Gruff Rhys (Super Furry Animals) een bonte verzameling electropop te laten horen. Al klinkt electropop wellicht iets te kort door de bocht. SMD laat eerder een rijk palet aan geluiden horen, waar op verschillende plekken vocalen opduiken. Afzonderlijk zouden die songs een leuke (radio)hit kunnen opleveren (Audacity of Huge, Cruel Intentions, Bad Blood), tezamen vormen ze vooral een interessant reisje langs de nieuwste vindingen van Ford en Shaw. Dat zorgt dus voor iets meer luistermuziek dan dansvloerkrakers, al zorgen degelijke dancetracks als 10000 Horses can't be Wrong en Ambulance voor genoeg opwinding. Toch hoef je weinig baanbrekende geluiden te verwachten, wat dat betreft zal Temporary Pleasure niet dezelfde impact hebben als het debuutalbum. SMD presenteert in ieder geval een waardig vervolg -muzikaal en soms zeer catchy.

txt Nico van der Plas