5 Days Off dag 2: DOOM's Day in Amsterdam

Eindelijk was het zover. Het moment waar de fans al lange tijd naar uit gekeken hadden, een belevenis waarvan ze zich afvroegen of ze dit ooit nog mee zouden gaan maken.
Sommigen onder hen hoopten hier al zeker twintig jaar op, en met naast deze 'oudere' garde aan belangstellenden, een serieuze groep jonge liefhebbers, waaruit we toch wel mogen opmaken dat Daniel Dumile op de leeftijd van 38 jaar, na twee decennia, nog steeds jong en old school op de been weet te brengen en blijft inspireren met zijn muziek.

Afro's, sneakers, multicultureel, gemêleerd, ondanks een behoorlijk aantal verdwaalde passe-partout-bezitters toch overwegend hiphop-minded, met hier en daar op het hoofd van enkele aanwezigen een kunststof imitatie van het mysterieuze masker.

Langzaam, maar heel zeker, loopt Paradiso vol, luistert het inmiddels gearriveerde publiek naar de dikke diepe bassen van de gouwe ouwe ondergrondse beats die uit de speakers rollen om de tijd op te vullen en is het wachten geblazen op de komst van DOOM.
Een beetje MC van wereldfaam begint niet op tijd (zeker niet in Amsterdam) en zoals een groot rapper dat doet, begon de man met het masker fashionably late, wat de afvragende bezoekers de gelegenheid gaf nog even te speculeren en met elkaar in conclaaf te gaan over de verhalen van de DOOMposters,*waarover je eerder hebt kunnen lezen in het laatste artikel over deze levende legende op Dance.nl.

Het was nog steeds niet zeker of de echte Dumile achter het masker verborgen zou gaan om voor het eerst in een lange carrière zijn Nederlandse luisteraars live te laten genieten van het unieke geluid dat alleen de stembanden van de originele DOOM tot gehoor kunnen laten brengen. In het verleden liet hij geregeld zijn vrienden het masker aantrekken om de show voor hem te playbacken terwijl hij zelf backstage met een biertje zou zitten te chillen. En dus brandt de vraag door en blijft de twijfel hangen.
De klokt tikt verder, de spanning loopt steeds iets hoger op. En als de lichten dimmen en de paars-gekleurde spots aangaan, is het dringen naar voren geblazen en wie er bij is gaan zitten, gaat er snel weer bij staan of schuift naar voren op het uiterste puntje van zijn of haar stoel op het eerste of het tweede balkon.
De muziek begint te spelen, aangezet door de dj voorzien van bandieten-bandana/ boerenzakdoek die hij voor zijn gezicht draagt (op de manier zoals bankberovende outlaws in cowboyfilms die vaak dragen).
Het publiek reageert hierop met een applaus, oprecht gejuich en al snel verschijnt er een forse gedaante op het podium die de aankondiging van de zelfbenoemde Super Villain uit de mic buldert. Een cape dragende, in geel-gekleurde-regenjas gekleed, gemaskerd figuur betreedt het toneel en zodra zijn stem uit de speakers door de sfeervolle poptempel galmt, is het zeker dat tot ieders genoegen de one and only meesterschurk in levende lijve naar ons kikkerlandje is gekomen! Waardoor dag twee van 5 Days Off officieel in de boeken zou mogen gaan als een memorabele dag in de Hollandse geschiedenis van de internationale underground-hiphop.

Van All Caps tot Doomsday, van Change the Beat naar Dimes Like Rhymes, Hoe Cakes, Fazers en Ballskin. De jas gaat uit, de cap af en diverse klassiekers uitgebracht onder zijn verschillende aliassen passeren de revue. De misschien niet altijd even strak uitgevoerde off-beat flows, waar Dumile om bekend staat, worden door de ervaren rijmkunstenaar met overtuiging aan de man gebracht. Hij heeft het naar zijn zin on-stage. Met zijn soms pop-achtige trekbewegingen en met de schitterende weerkaatsing van de belichting die glinstert op de glans van het masker voelt de show compleet, schijnt men zich weinig druk te maken om het elastieken-bandje dat het masker voor zijn gelaat vasthoudt en lijkt de lang verhoopte wens van de liefhebbers eindelijk vervuld te worden.
Al blijkt dat na een aantal uitgevoerde tracks niet van al te lange duur te zijn. Net even na het opvoeren van de juweeltjes uit het King Geedorah oeuvre pakt DOOM zijn jas, zegt hij vaarwel en verdwijnt hij achter het doek. De muziek is gestopt. Zijn meerappende kompaan en de gezichtsloze dj volgen zijn pad en verlaten de planken. Waarop de te verwachten reactie van de hiermee niet genoegen nemende menigte aan het adres van de MC wordt gejoeld.
Het duurt even, maar na een aantal minuten komt van achter het gordijn de dj weer terug naar zijn decks en nadat hij eerst heeft geprobeerd voor te doen komen alsof hij zijn apparatuur gaat af sluiten, besluit hij toch maar de beat van het nummer Benzie Box aan te zetten, waarmee het duidelijk wordt dat DOOM nog een keer terug zal keren om met een korte toegift aan de vraag tegemoet te komen.*
Doom blijft verassen, de lopende track wordt stop gezet en maakt plaats voor de plaat Rhinestone Cowboy waarmee hij de voorstelling afsluit. Uit de menigte klinkt wederom een onbevredigend geluid voor de honger naar meer. Vanachter de coulissen klinken nog één keer de woorden 'Ya'll be nice, ya'll be nice now' door de microfoon en rijst bij de bezoekers nog heel even de vraag of er niet toch nog een laatste toegift zal worden gegeven.
Maar als de 'Villain' die hij is, trekt Dumile zich terug in de achterkamers van zijn comic gerelateerde fictionele onderwereld en laat hij de realiteit achter met gemengde gevoelens.
Het was echt, maar niet genoeg.**

Het was een unicum om dit icoon in onze hoofdstad live te mogen op zien treden, maar voor de trouwe DOOM-fanaat had het concert best wat langer mogen duren.
Het optreden van dit omstreden cultfenomeen was kort en krachtig. Smaakvol, maar 'supah' snel voorbij.
De lust naar nieuwe DOOM-releases zal blijven bestaan, maar of er ooit nog een kans in de toekomst zal komen om DOOM in Nederland live te kunnen zien optreden is valt nog te bezien.
Voorlopig zullen we het nog maar even moeten doen met het beluisteren van de talloze producties die hij tot op heden op zijn naam heeft staan en blijft het uitkijken naar het langverwachte tweede Madvillain album.

txt Asrin Sapoetra