BonaPARTY in Paradiso

Een kleine man met een berenmuts en rieten masker op in een grote witte broek en een rode cape, schreeuwt in de microfoon: 'Do you wanna party with the Bonaparty? You want party? You will get party!' Daar begint het concert van Bonaparte in Paradiso mee. Voor diepzinnige teksten en subtiele muziek ben je bij Bonaparte aan het verkeerde adres. Wat je krijgt is show, theater en energie.

De grote zaal van Paradiso is voor driekwart gevuld, wat het goed vertoeven maakt. Het publiek in Paradiso lijkt altijd ontspannen te zijn, zo ook vanavond. Er is geen voorprogramma om het publiek op te warmen, maar Bonaparte heeft het publiek binnen vijf minuten op temperatuur.

Nadat het startsein door de leadzanger wordt gegeven, druppelen er steeds meer bandleden op het podium. De bassist met blauwe korte pofbroek, uniformjas met blote bast eronder en een soort Marokkaanse lampenkap op zijn kop kan geen steek voor ogen zien. Een uitvergroot hoofd van een Babyborn wordt gebruikt als masker voor de toetsenist. Met de witte engelenvleugels die hij daarbij op zijn rug draagt en de dansjes die wat weg hebben van Carlton uit de Fresh Prince of Bel Air, maken hem bijzonder vreemd en amuserend. En als laatste de drummer, niet verkleed en daardoor een vreemde eend in de bijt. En dat in een grotere bijt vol behoorlijk vreemde eenden.

Naast de bandleden zwalken nog een aantal vreemde vogels over het podium; van een discobalhelmdragende man in glitterstring tot dames in vogelpakken en verpleegsterouftifs. Hun enige taak is rondbanjeren in hun (Bon)aparte wereldje en flirten met het publiek. De outfits worden zo nu en dan gewisseld voor andere maffe creaties, wat de ogen van het publiek nieuwsgierig houdt. Het is een band die theatraal is maar niet op de gelikte uitgedachte manier als de Uninvited - die gasten met grote oogballen op hun kop -. Het is ietwat mottig, grimmig en feestelijk. Een soort Slipknot meets Sesamstraat.

Vanaf dat het startsein is gegeven dendert de trein energiek verder. Het doel van Bonaparte is het creëeren van een energiek feest, niet het maken van diepzinnige, complexe muziek. Wat ook duidelijk blijkt uit de lyrics van het nummer Too Much: 'You know politics? I know party tricks! You know Churchill? I know Kill Bill! You know Tolstoj? I know Playboy!' Het is energieke feestrock met een hoog tempo. De zaal die in het begin behoorlijk ontspannen was, wordt flink opgezweept door de bonte band die zelf ook rondrolt en rondspringt op het podium. Ik ben zelf geen grote rockliefhebber, maar ook ik kon niet stil blijven staan. Het publiek vooraan springt als een gek, maar de band lijkt ondanks het feit dat ze muziek aan het maken zijn nog wel gekker.

Op het eind van de avond staat de helft van het publiek op het podium. Het blijft altijd leedvermaak om een uitsmijter een kansloze poging te zien doen om ze daar weer vanaf te krijgen. Een enkeling is wankel door de alcohol en flirt op een ietwat schunnige manier met de bassist - wiens gezicht de hele avond onzichtbaar is gebleven - , maar het merendeel is wankel door het uitputtende gefeest. Helaas is het feest na een uur of twee afgelopen en moeten we plaatsmaken voor een Turkish gay night. Ik had graag nog even genoten van een naprogramma want de stemming zat er lekker in, maar de Turkish gay night is toch niet echt wat ik in mijn gedachten had en dus vertrekken we maar met een lichaam vol energie en een hoofd vol vreemde figuren.

txt Manus Groenen
imgs Kelly Leeuwis