De tiende editie van Motel Mozaique één groot succes

Motel Mozaique is een multidisciplinair festival waar muziek, theater en kunst dit jaar alweer voor de tiende keer samengebracht worden om de bezoekers een bijzondere ervaring te bezorgen. Met een afwisselende en verrassende programmering trekt het festival een breed en relaxed publiek wat duidelijk te merken is, de sfeer is ontspannen en er heerst een bepaalde verstandhouding tussen festivalgangers. Alsof er midden in Rotterdam een fictief dorp is gesticht met het Schouwburgplein als tijdelijk dorpsplein met een grasveld, houten kerk en zaterdag zelfs een kudde grazende schapen. Het is duidelijk, Motel Mozaique is een hele beleving, maar hoe zit het met de muziek?

Vrijdag

The Irrepressibles
De grote zaal van de schouwburg loopt langzaam vol voor het eerste optreden van de avond, The Irrepressibles. Een tienkoppig 'performance orchestra' onder leiding van Jamie McDermott. Melodische, orkestrale muziek welke, in combinatie met de theatrale performance, flink tot de verbeelding spreekt. Voor sommigen misschien iets te rustig, maar zeker de moeite waard een keer op te zoeken want hier gaan we meer van horen.

Mumford & Sons
Toch wel een van de grote namen waar veel mensen voor kwamen, ruim drie kwartier voordat de groep begint te spelen staan de mensen al in de rij. Dat het viertal overrompeld is door hun grote succes in Nederland laat leadzanger Marcus Mumford het publiek halverwege het optreden weten. "In engeland staan we normaal voor 50, 100, soms 150 man, maar hier staan we opeens voor een volle schouwburg". Het is een van de vele praatjes die Marcus deze avond houdt. Zo vertelt hij ook over d'Artagnan, hun kapotte gitaar welke het hele concert door een vervelende bromtoon gaf en werd er een opmerking gemaakt over oversteken in Rotterdam. Misschien waren het de zenuwen of misschien kwam het doordat ze al na twee nummers afweken van de setlist, maar helaas bleef het bij een beschaafd, ietwat ingehouden concert waar misschien wel veel meer uitgehaald had kunnen worden.

Fool's Gold
In Lantaren-Venster speelt een half uur later de Californische groep Fool's Gold. Deze groep wordt vaak met Vampire Weekend vergeleken, maar is dit wel helemaal terecht? Toegegeven, de Afrikaanse polyritmes zijn ook te horen bij de, over het algemeen wat meer 'poppy', nummers van Vampire Weekend, maar daar waar de vier New Yorkers als één brok energie op het podium staan, is het bij de tien man sterke Fool's Gold een wat meer gedoseerd optreden. Toch werken ze zich (letterlijk) in het zweet in het volle, warme Lantaren-Venster en hier wordt door het aanwezige publiek erg goed op gereageerd. Het optreden wordt helemaal bijzonder afgesloten wanneer ze bij de toegift allemaal het podium afstappen en midden in de zaal “unplugged” doorspelen. Het debuutalbum van Fool's Gold is, vooral met een heerlijke warme zomer op komst, een echte aanrader!

Lindstrom & Christabelle
Het samenwerkingsverband tussen de Noorse producer Lindstrøm en de, eveneens Noorse, zangeres Christabelle heeft een album opgeleverd vol soulvolle, disco-esque nummers. Dat dit duo in de studio goed kan samenwerken betekent helaas niet dat dit ook op het podium zo is, wat resulteert in een onsamenhangend optreden van een Lindstrøm die op gaat in het bespelen van de apparatuur en een Christabelle die haar partijen zingt zonder enige chemie tussen beide.
Het lijkt wel alsof de sensueel zingende zangeres zich inhoud en om de een of andere reden niet helemaal durft te geven. Het relatief rustige optreden doet dan ook veel mensen richting de grote zaal trekken waar wat meer dansbare plaatjes gedraaid worden onder de noemer Helter Skelter. Dat dj St. Paul weet wat de mensen willen horen is al bewezen met de goed bezochte Helter Skelter avonden, maar dat wordt nog eens extra bevestigd door de mensen die ervoor kiezen om de eerste dag van Motel Mozaique af te sluiten in de grote zaal van de Watt.

Zaterdag

Hudson Mohawke
Met zijn debuutalbum wat eind 2009 bij het prestigieuze Warp Records is uitgebracht heeft de 23-jarige Schot een zeer goed indruk gemaakt bij veel mensen en de grote zaal van Watt staat dan ook aardig vol wanneer Hudson Mohawke het podium opkomt. Met alle live klinkende elementen wordt de verwachting geschept dat HudMo op het podium plaatsneemt met een compleet arsenaal synthesizers, maar helaas blijft het bij een MacBook Pro, Akai Apc40, mengpaneel en paar draaitafels. Uiteraard niet verwonderlijk aangezien HudMo al jaren in de turntablism bezig is en de tafels perfect weet te gebruiken. Enigszins verlegen kijkt HudMo de zaal in en vraagt aan zijn mc of hij de lichtman kan vragen de lichten te dempen. Wanneer dit gebeurt is, begint hij dan eindelijk te spelen. Totdat hij een paar nummers later de mc weer vraagt of het geluid deze keer harder kan, omdat het op zijn mixer al flink in het rood staat. Maar dan gaat het eindelijk los en weet HudMo de zaal flink mee te krijgen met zijn electronische, hip hop en dubstep beats. Wanneer op een gegeven moment Dam-Funk een nummer meekomt zingen, zit het helemaal goed. Toch kan dat niet voorkomen dat de zaal leeg begint te lopen waarbij een groot deel van de mensen richting Daedelus gaat die op het punt staat in de Basement te beginnen met spelen. Toch is er een flinke groep die compleet los gaan bij Hudson Mohawke en wanneer deze aan het einde van zijn optreden wat meer richting de dubstep gaat, vormt er zich zelfs een flinke pit.

Plastician
Degene die verder mag aan en zeer fijne dubstep en grime platen draait is the Plastician. Deze dj uit London opereerde hiervoor onder de naam Plasticman, maar heeft op vriendelijk verzoek van Ritchie Hawtin zijn naam gewijzigd naar the Plastician. Hij speelt een grote rol in de Engelse dubstep en grime scene en weet dan ook perfect de zaal dansende te houden. De zware baslijnen doen de broekspijpen flink wapperen en de sfeer zit er goed in.

Dam-Funk
In de basement begint ondertussen het optreden van Dam-Funk. Na een stuk mee te hebben gezongen bij Hudson Mohawke mag Dam-Funk nu zelf zijn mid-tempo, post-disco en synth-funk ten gehore brengen. Na een iets te lange intro begint Dam-Funk dan eindelijk echt zijn ding te doen, maar helaas kan het gros van de mensen de warme en langzame sound niet waarderen en kiezen deze toch voor de zware bassen van the Plastician.

The Gaslamp Killer
De man die de avond mag afsluiten is The Gaslamp Killer. Al schokkend en stuiterend draait hij de meest uiteenlopende platen en weet deze gladjes in elkaar over te laten lopen. Deze man lukt het gewoon keer op keer zijn publiek compleet uit hun dak te laten gaan en ondanks dat hij al vijftien jaar bezig is, wordt het geen moment saai of standaard. Om van Enya en Justice naar Mister Sandman en dan weer richting dubstep te gaan is een hele prestatie en The Gaslamp Killer doet het gewoon. Met een geweldige opbouw en platenkeuze is hij goed op weg om de avond met een ultiem hoogtepunt af te sluiten. Alleen dan kondigt hij aan back to back te gaan draaien met Huds on Mohawke. Klinkt als een goed idee, ware het niet dat HudMo het volgende kwartier lang alleen hip hop platen staat te draaien met The Gaslamp Killer die zo nu en dan de microfoon pakt en wat kreten schreeuwt maar het daar ook verder bij laat.
Een kleine teleurstelling, maar deze mag de rest van de avond zeker niet omlaag halen want wat was het toch een mooie avond.

Het is dus duidelijk, Motel Mozaique is inderdaad een hele beleving en met de muziek? Daar zit het zeker goed mee. Volgend jaar is Dance er zeker weer bij.

txt & imgs Christopher Freudenberg