Edge of Darkness - Spannende middenmoter

Regie: Martin Campbell
Cast: Mel Gibson, Ray Winstone, Danny Huston & Bojana Novakovic

Drankproblemen en een midlife crisis: de roddelbladen smullen van het leven van Mel Gibson. Zelf laat hij al drie jaar niks van zich horen. Met de wraakfilm Edge of Darkness is aan deze ‘Gibson stilte’ nu een einde gekomen, want na ruim zeven jaar maakt hij zijn comeback op het witte doek.



In de film speelt Gibson de rol van Craven, een rechercheur uit Boston. Deze alleenstaande man krijgt onverwachts zijn dochter op bezoek. Dan overkomt hem de nachtmerrie van iedere vader: zijn kind wordt voor zijn ogen doodgeschoten. Craven besluit op onderzoek uit te gaan en komt erachter dat zijn dochter een gevaarlijk dubbelleven leidde. Door zijn zoektocht raakt hij verstrikt in een web van (politieke) leugens en intriges, dat veel dieper gaat dan hij ooit had kunnen vermoeden…

Edge of Darkness is een filmversie van de gelijknamige BBC-serie uit 1985. Regisseur van de film en de serie is Martin Campbell. Eerder tekende hij voor de Bond-films GoldenEye en CasinoRoyale. Campbell pakte de hoofdlijnen van de zes uur durende serie in een krappe twee uur samen en kiest hierbij voor dezelfde aanpak als in 1985. Verwacht dus geen moderne trucs en snel voorbij flitsende beelden. De regisseur neemt de tijd om het verhaal te vertellen en doet dit met rustige en strak opgebouwde scènes. Juist deze strakheid zorgt ervoor dat het ingewikkelde verhaal over de overheid en de verboden wapenindustrie goed te volgen is en geeft ruimte voor spanning, afgewisseld met actie. Want ook vechtpartijen, achtervolgingen en diverse pogingen tot moord ontbreken niet in deze film.




Toch bevat het verhaal ook wat vreemde wendingen. Bijvoorbeeld de keus van de regisseur om Gibson met zijn overleden dochter te laten praten. Dochter: ‘Papa wat is er?’ Gibson: ‘Ik weet niet of ik dit wel aankan.’ Dochter: ‘Maar pappa, je moet wel.’ De gesprekken voegen weinig aan het verhaal toe en zorgen voor vaartvermindering.
Soms zijn de rustig opgebouwde scènes ook iets te rustig en voorspelbaar. Wat gebeurt er als het verhaal begint met archiefbeelden van een liefhebbende vader met zijn vierjarige dochter op het strand? Dan denk je meteen: dit geluk zal niet voor lang zijn. Ook het te snel afgemaakte einde had beter gekund. Daarentegen zorgen de onverwachtse gebeurtenissen in het plot voor de nodige dosis spanning en emotie die de film toch zeker het kijken waard maken. En Gibson? Die doet waar hij goed in is: het spelen van een politieman die vastbesloten is zijn dochter te wreken, al kost het hem zijn leven.

txt Chantal van der Meys