Pimp

Regie: Robert Cavanah
Cast: Robert Cavanah, Danny Dyer, Billy Boyd, Gemma Chan

In Pimp volgen we, je raadt het nooit, een pooier in het dagelijkse leven. Woody is pooier in SOHO en wordt gevolgd door een filmcrew van twee man sterk. Het geheel is op ruwe wijze gefilmd, als een soort ‘Undercover in Nederland’, met verborgen-camera beelden en shakey shots. 91 minuten vulgaire beelden uit de smerige ondergrondse sexwereld; gedwongen prostitutie, ruwe porno-shootings en geweldadige martelingen. ‘Pimp’ is smerig en oprecht. Je moet er maar tegen kunnen.


Pimp heeft een eigenzinnig karakter, met een redelijk plot, voldoende wendingen en een redelijk acteerwerk. Maar het is niet het soort pooier, zoals we die in de VS zien met bontjas, bonthoed, sieraden en gouden tanden. Nee, dit is het echte werk. Geen censuur. Geen medelijden. Geen wetten. De film valt, naast de zware beelden, niet zomaar te slikken. De kijker moet moeite doen om bij te blijven. Het tempo is hoog en daarnaast volgen scènes elkaar niet chronologisch op. Het leven van een pooier gaat immers niet over rozen. De film wordt dus niet in hapklare brokken geserveerd, waardoor de kijker niet altijd even gemakkelijk door het verhaal heen geleid wordt.

Woody is een van zijn beste meiden kwijt, een ware geldkoe, en moet haar terug vinden. Daarnaast is een nieuwe meid, Bo, niet bereid om te werken. Daarbij komt ook nog een territorium-oorlog tussen de gevestigde orde en de opkomende Chinese maffia. Kortom veel stress, gevloek, druk gebel, vluchtig heen en weer gereis, en links en rechts een vechtpartij. De film wordt dus niet in hapklare brokken geserveerd, waardoor de kijker niet altijd even gemakkelijk door het verhaal heen geleid wordt. Maar de film heeft karakter, het is een kunstwerk op zich. Niet iedereen heeft dezelfde smaak wat kunst betreft, dus je moet er maar van houden (en tegen kunnen).

txt St0rm