Scooter, nog steeds razend populair!

Scooter, wie kent ze niet van de hits Hyper Hyper, Move Your Ass en Endless Summer die uitkwamen halverwege de jaren ‘90. Deze (vooral in Duitsland en Oost-Europa) legendarische groep trad 19 maart jongstleden op in de Grugahalle in Essen ter promotie van hun nieuwe album en Dance.nl was erbij om deelgenoot te worden van de gekte rondom HP, Rick en Michael.

Vanaf de persingang was al goed te zien wat Scooter teweeg brengt in Duitsland. Uren van tevoren stonden er al fans voor de deuren van de Grugahalle en toen deze werden geopend was er een werkelijke stormloop op de voorste plekken in de hal. Erg opvallend was dat deze fans werkelijk van alle leeftijden waren, zelfs bejaarden en kleine kinderen renden zich rot om vooraan te kunnen staan. En dat niet alleen, velen hadden zich ook nog eens in de meest bizarre pakjes gehesen en het leek soms dan ook wel alsof we kaarten hadden bemachtigd voor de grote Carnavalsshow met de Deurzakkers als headliner.
Maar goed, eenmaal binnen was het vervolgens wachten op de drie legendes, die voor werden gegaan door een werkelijk heel slecht programma. Een groepje schreeuwende Duitsers stond op het podium het publiek op te hitsen, daarbij ondersteund door jumpstyle-achtige nummers die alleen aansloegen bij een aantal compleet laveloze Scooterfans die volgens mij überhaupt al niet meer wisten waar ze op dat moment waren. Ik ben dan ook blij dat ik de naam van deze groep vergeten ben.
Na dit treurige schouwspel was het een kwartiertje stil en vanuit het niets begon het hoofdprogramma met een oorverdovende knal. Onze arme Dance.nl-fotograaf stond minder dan een meter van dit vuurwerk vandaan en heeft nog last van oorsuizingen. Na deze knal volgde de bekende tune Tubular Bells van Mike Oldfield, in Nederland ook wel bekend als de tune van de horrorfilm The Exorcist én uiteraard ook van Bassie en Adriaan, wanneer zij werden achtervolgd door Vlugge Japie, B2 en De Baron.

Vervolgens kwam hét moment waarop we zeker wisten dat we bij Scooter waren. HP, de leadzanger met het bekende geblondeerde kapsel, kwam vanuit het niets het podium opgestormd en bij het horen van zijn stem ging de met zo’n 6.000 man gevulde hal compleet uit zijn dak. Met het openingsnummer van het nieuwe Scooter-album, J’adore Hardcore, werd de show daarna echt geopend. Zelden heb ik een hal zo collectief mee zien springen, dansen en schreeuwen als tijdens deze show en dan pas krijg je echt goed mee hoe populair Scooter wel niet is. Want eerlijk is eerlijk, niemand had toch eigenlijk verwacht dat Scooter zo groot zou worden, zeker in Nederland niet. Maar de heren timmeren toch al sinds 1994 aan de weg en hebben de opkomst en ondergang van vele dance-stromingen meegemaakt en overleefd.

Terug naar de show. Het eerste deel daarvan stond voornamelijk in het teken van het nieuwe album Under The Radar Over The Top; tracks als Ti Sento, Bit A Bad Boy, Stuck on Replay en See Your Smile kwamen langs en werden hartstochtelijk meegeschreeuwd door het publiek. Daarbij waren veel lichteffecten, lasers en vuurwerk en je kon niet anders concluderen dan dat dit gewoon een sterke show was, mooi om mee te maken. Opvallend was dat de muziek van Scooter heden ten dage veel jumpstyle/hardstyle-invloeden kent en toch wel heel anders klinkt dan we ze gewend zijn vanuit de mid-jaren ’90, toen het voornamelijk happy hardcore en hardtrance was. De groep werd op het podium ook bijgestaan door twee Sheffield jumpers uit Nederland en grappig genoeg waren deze twee jongens niemand minder dan Jekyll & Hyde, die we in Nederland ook nog wel kennen als de heren achter de hits Freefall en Frozen Flame, toen jumpstyle hier nog populair was.
Bij andere niet-jumpstyle nummers werd Scooter ofwel bijgestaan door twee prachtige danseressen ofwel ondersteund door twee Melbourne-shuffelaars uit Australië.
Naarmate de show vorderde kwamen ook langzaam maar zeker alle klassiekers langs die we in Nederland ook wel kennen; Nessaja, Fire (met HP spelend op een gitaar waar grote vlammen uit spoten), One (Always Hardcore) en Weekend als voorlopige afsluiter.

‘Voorlopige’ afsluiter ja, want het was wel duidelijk dat Scooter, ondanks dat ze na dit nummer het podium verlieten, nog wel terug zou keren voor een toegift. En die kwam er ook al snel en de zaal ging weer massaal stuk bij de tracks Maria (I Like it Loud) en How Much Is The Fish?, waarna Scooter opnieuw het podium verliet. Uiteraard kwam er een reactie van het publiek, waarna de heren voor de tweede maal terugkeerden en een megamix lieten horen van de drie bekendste nummers van de groep: Endless Summer, Hyper Hyper en Move Your Ass, waarbij de laatste in een soort jumpstyle-versie werd gegoten.
Na deze mix was de koek toch echt op en kwam er na bijna twee uur optreden op een groot videoscherm ‘The End’ te staan waardoor iedereen wist dat het nu toch wel echt klaar was.

Eindconclusie: Scooter is werkelijk een heel apart fenomeen omdat het met hun eigen sound al ruim vijftien jaar weet te overleven in een steeds veranderende dancewereld. En eigenlijk mag ik niet eens spreken van overleven, want met meer dan 25 miljoen verkochte platen, meer dan 80 gouden en platina awards en 23 top tien hits in Duitsland staat Scooter, zeker bij onze oosterburen, op eenzame hoogte aan de top.
In Nederland doen we nogal eens lacherig over deze act, maar ik zou iedereen aanraden eens een concert van deze groep te bezoeken, want dan krijg je pas echt mee welke status Scooter wel niet heeft. In Essen bleek in ieder geval dat Scooter naast het maken van succesvolle tracks en albums ook een zeer gedegen show kan neerzetten, die alleen al veel indruk maakt vanwege het audiovisuele aspect. Muzikaal gezien kun je er natuurlijk over twisten maar feit blijft; Scooter is groter dan ooit en dat is toch iets dat we in Nederland maar amper meekrijgen.

txt Colin Kraan
imgs Willem de Wijs (www.argonautstudios.nl)