Trentemøller @ P60

Het leek al redelijk druk te worden en er werd stevig gefouilleerd onder het toestromende publiek. De streng kijkende beveiligingsmedewerkers namen hun tijd om zeer serieus te werk te gaan.

Eenmaal voorbij de fanatieke poortwachters, kwamen we bij een kleine zaal waar het geluid van de opgelegde plaatjes en de digitaal geschreven schijfjes op een redelijk volume uit de speakers hobbelde. Na een kort bezoek aan de garderobe vervolgde de weg naar de trap tot de grote bovenzaal langs de warme rode gloed die door de belichting van de muren weerkaatste.
De op het eerste gezicht netjes ingerichte grote zaal was gevuld met een gemeleerd publiek, variërend in leeftijd, verschillend in klederdracht, maar conform aan het reguliere bezoekerstype dat je gewend bent van de gemiddelde dorpse poppodia. Voornamelijk locals waarbij je af zou kunnen vragen of ze even de deur uit waren om een drankje in eigen dorp te doen en of ze zich bewust waren welke gevierde muziekkunstenaar vanavond de hoofdact zou zijn.

Op dit moment stond Melon nog aan het roer en bracht hij een sterke verassende set met een duidelijke opbouw gericht naar het optreden van zijn opvolger in de timetable. Electro werd afgewisseld met house en disco, anders dan we van de Amsterdamse dj gewend zijn. Van funky en dansbaar via diepe space terug naar andere juweeltjes die het voor ondergetekende lastig maakte om de voetjes op de vloer te houden en niet af en toe een handje in de lucht te gooien.

Opzoek naar de de diepte in de bassen baanden we ons de weg richting het podium waar we helaas nog steeds niet de balans tussen de hoge en de lage tonen in het geluid konden vinden.
Verder op de dansvloer en bij nader onderzoek moesten we tot de constatering komen dat deze afbraak niet aan de artiest lag, maar aan de techniek en de opstelling van het geluid.
Misschien dat daarom de menigte weinig tot beweging kwam. Het stond stil, het was kalm en van losgaan was geen sprake.
De ring was gevuld met hangende toeschouwers en een handjevol rokers die zich staande probeerde te houden achter het glas van de oververhitte zuurstofloze rookruimte.

Bij het aantreden van de Deense dj/ producer Trentemøller werd het weliswaar wat drukker in de zaal maar zowel de sfeer als de ambiance kwamen weinig tot verandering.
Spijtig voor de geniale geluidsacrobaat die een fantastische set draaide. Veelal eigen tracks, inspelend op het publiek en technisch hoogstaand. Van rauwer tot melancholisch legde hij de ene laag op de ander. Het was zweven, het was rocken, het was heerlijk. Maar niet besteed aan het grotere deel van de aanwezigen en de Amstelveense locatie.
De liefhebber zal uit blijven kijken naar een volgende keer dat Trentemøller in ons land is, hopelijk in formatie met band zoals hij een aantal jaren geleden op het podium stond tijdens zijn legendarische optreden op het Lowlands festival. In mei wordt zijn veelbelovende nieuwe album verwacht.

txt Asrin Sapoetra
imgs Persfoto's Trentemøller