Zomerkriebels kriebelde er op los

Op het festivalterrein van Vredenburg te Utrecht vond afgelopen zaterdag Zomerkriebels plaats. Zo saai als deze openingszin klinkt, zo leuk was het. Met een line-up om U tegen te zeggen en goed weer voorspelt ,is het ook niet vreemd dat dit een erg geslaagde editie is geworden.

De zon schijnt, en de beats van Afrojack slingeren de lucht in. De grond ligt al bezaait met troep, en de eerste rode bierwagentjes zijn al verrekt in een glimlach. Een gigantische zonnebloem siert de mainstage, met een videoscherm in het centrum. Rechts staat iets wat op een botsautoattractie lijkt. Verder die kant op rijst een enorme witte tent op waar ook al de nodige klanken vandaan komen. Aan de andere kant van de grote zonnebloem staat de blauwe tweelingbroer van het gevaarte. Ook is er nog een zwartgeverfde en verbouwde vuilniswagen waar een paar fanatiekelingen dansen.

In de attractie (Supah Dupah) klinkt de house-salsa. Als er hier daadwerkelijk botsauto’s rondgereden hadden waren er geen problemen ontstaan, zo rustig is het hier. In de witte tent (Soenda) heeft Anja Schneider de regie. Maar ook hier heerst rust. Het lijkt erop dat men toch echt voor de mainstage line-up komt.

Maar terug naar de Crookers. Na al te laat zijn, beginnen de mannen erg braaf. Misschien moeten ze nog op gang komen. Maar het ‘op gang komen’ duurt en duurt. Pas in de laatste 20 minuten vangt het publiek een glans op van de snoeiharde kant van de Crookers. En nee, de verloren tijd wordt niet ingehaald. Er blijft slechts desillusie en teleurstelling achter. Bar slecht, bar slecht.

Ondertussen is in de attractie een heuse battle aan de gang. Terwijl Flave in de beats voorziet, heeft het publiek een cirkel gevormd waar een paar mannen korte demonstraties geven van hun danskunsten. Het zorgt voor veel vertier, vooral wanneer er een pipo verschijnt die slechts denkt te kunnen dansen. Opeens staat de Flinke Namen op het podium, en is het afgeladen. Het drietal doet waar het goed in is, en er wordt genoten.

Na het bittere optreden van de Crookers verschijnt Marco V onder de zonnebloem. Meteen is het duidelijk dat de man van plan is het festival zijn stempel op te drukken. Ditmaal klinken er zware beats en hoge synths bij Vredenburg. Na een kwartier is het publiek om en gaat los. Het harde werken en de heerlijke techno-achtige muziek van Marco wordt beloont met appreciatie en gejuich vanuit het publiek. Hij merkt het zelf ook, aan de glinsterende ogen en glimlach te zien die almaar groeit. Er wordt gesprongen, gek gedaan, gedanst en gejuicht. Marco heeft zijn stempel gezet, en is hierbij verklaard tot koning van het festival.

Zelfs de wonderboys Ryan Marciano en Sunnery James weten dé set van de dag niet te toppen. De muziek is fijn, er kan prima op gedanst worden en het bevat genoeg hitjes, maar de energie van Marco ontbreekt. Toch zijn ze meer dan een waardige afsluiter van een hele mooie dag. Alle ingrediënten nodig voor een goed feest zijn in overvloed aanwezig. Dit is er weer een voor in de boeken.

txt Erin Gabriël
imgs Frans de Winter