Columns
Pitto -

Pitto -

07 april 2010 Marokkaanse missie

Vliegen, Ik moet er steeds meer aan geloven. Ik ben er nooit groot fan van geweest, waarschijnlijk omdat ik een control freak ben. Maar misschien ook wel omdat ik in een grijs verleden commercieel technische bedrijfskunde heb gestudeerd en daardoor ooit het genoegen heb gehad om in een landingsgestel te kijken. Daar liggen zoveel leidingen en draadjes, dat moet toch wel erg kwetsbaar zijn? En dan het kwetsbare vergelijken met de lompheid van een vliegtuig. Er vliegt een paar ton door de lucht alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Alle directe logica die in mij opkomt zegt dat mensen niet gemaakt zijn om te vliegen en dat zo'n bakbeest van een vliegtuig eigenlijk direct uit de lucht zou moeten vallen...

Doch elke keer dar ik meer vlieg neemt mijn vertrouwen ook toe. Of ik wen er aan mijn controle uit handen geven, zo kan je het ook zien. Twee weken geleden moest ik optreden in Casablanca en vloog met Arabic Air. Het was een alleraardigst vliegtochtje en voor het eerst met een Arabische maatschappij. Het was een waar genoegen om niet zelf mijn schietgebedje te hoeven doen, want er galmde van alles door de speakers. Met als herkenningspunt: "Allah". Ik ging er voor het gemak dan ook maar vanuit dat het een gebedje was voor de behouden vaart richting Casablanca en ervoer het als een warm vertrouwelijk genoegen. Ik knipoogde nog even naar de steward en graaide in mijn tas naar mijn headset. Om voor de zoveelste keer een bak herrie te luisteren met hier en daar een hoogtepunt.

Alcohol, ik moet er steeds meer aan geloven. Ik ben er al jaren een groot fan van. Zo sta je dan ineens op een festival voor 5000 man met nergens een druppeltje alcohol. Her en der een water tent. Het was dan ook een bijzondere ervaring om op te treden voor een relatief erg nuchter publiek. Na een minuut of drie kreeg ik het gevoel bezig te zijn met een Derde Wereld missie. Zo van, hoe krijg ik de mensen hier aan het swingen? Gelukkig sprong er na 10 minuten een menigte van links naar rechts op de beats en kon ik dat redelijkerwijs vasthouden en voldaan m'n spullen inpakken.

Met vrienden had ik besloten om in de vier dagen verblijf niet alleen in Casablanca te blijven hangen, maar om ook landinwaarts te trekken. De beste manier om dit te doen leek ons om een auto te huren. Ook al hadden we levensgevaarlijke capriolen in de plaatselijke taxi's meegemaakt. Het leek alsof er geen regels waren in het verkeer. Eenmaal zelf achter het stuur was de ervaring compleet. Twee rijstroken worden er automatisch vier, rode stoplichten worden genegeerd, politieagenten fluiten als een stel parkieten op een kruispunt, maar voegen nagenoeg niks toe aan de orde. Fietsers gebruiken de snelweg ook als fietspad, scooters komen van alle kanten, paard en wagen is natuurlijk ook niet snel. En als kers op de taart kinderen die er een sport van maken om al rennend over te steken met als spelelement "het niet geraakt worden".
Toch is het grappig om te merken dat het uiteindelijk allemaal best veilig is. We hadden een dure verzekering genomen, omdat we er vanuit gingen niet zonder kleerscheuren of een klein schrammetje, deukje vanaf te komen. Maar die hebben we niet nodig gehad. Je rijdt gewoon elke vierkante meter alsof je aan het inparkeren bent. Eigenlijk ben je dus continu aan het inparkeren. En dat doet praktisch iedereen. Dus van blikschade is niet zo vaak sprake denk ik.

De geuren, kleuren, mensen en het verdwalen in de souks van Marrakesh was een bijzondere ervaring. Maar meer indruk maakt het binnenland en diens gebergte en waterval. Niet misselijk geworden van het water, wat gekookt werd op de plaatselijke vuilnisbelt, zijn we weer teruggekeerd naar Casablanca en aldaar met "Allah" weer teruggevlogen naar ons ooh zo kleine maar toch zo fijne Nederland. Waar de leuke feesjes alweer op stapel staan. Ik kijk nu al uit na 5 jaar Mood Elevator 17 april in Tivoli. Daar zal het bier rijkelijk vloeien!

..of is dat shameless promotie?
http://www.youtube.com/watch?v=euPWlySutJ4

Pitto
Advertentie
Party Tips