Features + Interviews
De duistere kant van Claptone

De duistere kant van Claptone

26 oktober 2015

Claptone, de man met het masker die we kennen van tracks als No Eyes en Liquid Spirit, is terug met een album vol eigen producties. Dance.nl sprak hem over dit album, genaamd Charmer, en zijn inspiratie, die ook een duister randje heeft...

ADE is net afgelopen, heb je er al een beetje van kunnen genieten?
Nee, helaas niet. Ik heb voornamelijk op mijn hotelkamer gezeten, ik ben voornamelijk bezig geweest met het geven van interviews en de voorbereidingen van het feest voor mijn albumrelease dat later die avond plaats zou vinden. Wel heb ik een toffe gig gehad in De Marktkantine. Wat een sfeer was daar. Ik weet zeker dat jij het daar ook leuk gevonden had.

Waar komt de inspiratie voor dit album vandaan?
Ik heb alweer een hele tijd terug No Eyes gereleased, en dat nummer was binnen no time overal te vinden. Het verbaasde mij dat het zo hard ging, het begon als een nummer dat te vinden was binnen de clubs, maar al snel werd het overal gedraaid. Dit maakte dat ik meer wilde doen met eigen producties. Ik wilde iets maken waar de mensen in de club op kunnen dansen, maar ook van kunnen genieten wanneer ze gewoon thuis lekker muziek aan het luisteren zijn. No Eyes was ook geregeld op de radio te horen, en dat maakte mijn motivatie om hier iets mee te doen alleen maar sterker.

Ik vond het contrast op het album mooi, op mij kwamen sommige lyrics donker over, terwijl de melodieën juist een blije sfeer meegeven. Was dit de bedoeling?
Het is interessant dat je dit benoemt, ik heb eerder vandaag het tegenovergestelde gehoord van iemand anders. Het verschilt voor iedereen hoe zij mijn album interpreteren. Juist omdat het betekent dat mijn muziek je dan raakt op een emotioneel vlak. Dit is ook precies wat ik wilde bereiken met het album. Vaak brengen bepaalde herinneringen ook een bepaalde track met zich mee, en toen ik bezig was met deze plaat had ik ook het gevoel dat ik dit mee wilde nemen in het album. Mensen die mijn muziek luisteren kunnen op deze manier een band creëren met mijn muziek, en dat is wat muziek zo bijzonder maakt. Op deze manier kun je ook vaak wel iets zeggen over de kwaliteit van de muziek, mensen herinneren zich toch vaker de muziek waarmee ze een ‘emotionele band’ hebben. Dit is precies wat ik wilde bereiken, je geeft een bepaald gevoel aan mijn muziek.

Je bent vooral bekend van de remixes die je hebt gemaakt, en nu maak je volledig zelf geproduceerde muziek. Wat vind je leuker om te doen?
Ik heb geen voorkeur. Het is beide heel bevredigend om te doen. Wat heel leuk is aan het remixen, is dat ik iets goeds op een andere manier, meer Claptone kan maken. Met mijn eigen album is het leuk dat ik volledig m'n eigen creativiteit kan laten gaan. Het leuke van beide is gewoon het maken van een herkenbare sound. Bij ieder nummer dat je van mij hoort denk je ook ‘Oh that’s probably a Claptone song’, en dat maakt het zo leuk om beide te doen. Ik ben volledig vrij in wat ik doe, ongeacht welke kant ik op dat moment kies. Daarom kan ik ook niet kiezen of ik het leuker vind om te remixen of om mijn eigen ding te maken. Ik krijg toch wel de kans om met geweldige andere artiesten te werken en om mijn eigen sound er aan te geven.

Het is me opgevallen dat je een soort voorliefde hebt voor maskers, waar komt dat vandaan?
Ik wil het geen voorliefde noemen eigenlijk. Het mooie aan een masker is dat iedereen in bepaalde situaties wel een onzichtbaar masker op heeft. Ik heb het mijne op omdat ik het prettig vind, dat ik dan kan verdwijnen op het moment dat ik er geen zin in heb. Maskers kunnen je een bepaalde identiteit geven die je normaal niet hebt, zonder dat je jezelf verliest. Dat is prachtig.
Wanneer ik op een muziekfestival sta, en ik kijk over het publiek, hoe iedereen zich helemaal opdirkt tot iemand die ze eigenlijk niet zijn, dat fascineert mij. Mensen komen op zo'n festival samen uit verschillende sociale lagen. Het maakt niet meer uit wie je bent of wat je doet, je bent er met dezelfde insteek als iedereen. Even kunnen de sociale lagen vervagen. En daar hoef je geen masker voor op te hebben, alleen even verdwijnen in bepaalde sferen van een festival. We genieten allemaal van het leven op zo’n moment, vergeten allemaal even onze zorgen, en dat komt alleen doordat de muziek ons een band geeft.

Je hebt eerder dit jaar een gemaskerd bal georganiseerd in Londen, staan er meer van dit soort evenementen op de planning?
Nee, er moet een aanleiding zijn om zo iets te doen. Ik ben nog altijd een producer en geen partyplanner. Daarnaast schept de muziek, zoals ik al eerder zei, eigenlijk een band tussen sociale standen. Hierdoor is het eigenlijk heel simpel om even op te gaan in volledige anonimiteit op een feest. Daar hoef je niet speciaal voor naar een gemaskerd feest te gaan.

Je hebt altijd een masker op, denk je dat dit jouw muziek beïnvloedt?
Goede vraag, daar heb ik eigenlijk nog nooit over nagedacht. Maar nu ik op zekere hoogte er over nadenk, zou het goed kunnen inderdaad. Je benoemde eerder het duistere randje dat aan Charmer hangt, ik denk dat dit mijn duistere kant is, de kant die ik wat minder graag blootgeef van mezelf.

Wat is je belangrijkste inspiratiebron voor je muziek in het algemeen?
‘Het leven’. Het leven is iets waar we allemaal mee te maken hebben. Iedere dag maak je weer wat nieuws mee, en iedere dag is een verrassing. Dat maakt dat ik bij iedere gelegenheid wel weer wat nieuws kan bedenken, of nieuwe inspiratie op doe. Dat houdt het werk interessant en vernieuwend. Ik zie het wel wat de toekomst brengt. Mijn leven is een te grote chaos met optredens en reizen om dingen echt te kunnen plannen.

Txt: Sophie Cramer // Img: Neda Rajabi

Advertentie
Party Tips