Features + What Happened?
Hardcore in Amerika || Ondergronds, veelzijdig en ietwat decadent

Hardcore in Amerika
Ondergronds, veelzijdig en ietwat decadent

29 juli 2010
De hardcorescene is typisch Nederlands. Gabbers zijn hier ontstaan. Wat ooit begon in Club Parkzicht te Rotterdam is nu big business met evenementen als DefQon en Masters of Hardcore. Maar veel verder dan onze buurlanden is de moderne hardcore cultuur nooit gekomen. Leeft de hardcore-cultuur ook elders in de wereld, bijvoorbeeld in de USA?

What Happened?; een beknopte geschiedenis
Hardcore house, of 'gabba', heeft in de jaren ’90 kort huisgehouden in Amerika. Een legendarisch feest was Storm Rave (1992) in New York. Met een line-up bestaande uit oa. Lenny Dee, Frankie Bones en Adam X en een grimmige, harde sfeer liet het een verpletterende indruk na bij promotor Kurt Eckels. Deze Eckels begon Drop Bass Network om deze nieuwe sound te promoten. Het bedrijf, met als logo het welbekende ‘schattige’ schedeltje, had als standplaats Milwaukee (Winsconsin). De feesten waren duister, sfeervol en vooral wat extreem.
Eckels gebruikte namelijk vaak de kleuren rood, zwart en wit. Hij was namelijk erg aangetrokken tot de symboliek van Nazi-Duitsland. Of die verwijzingen de reden nu waren of niet, na een korte piek nam de verkoop van “gabba” in de platenzaken snel af te nemen. Eckels bleef trouw aan de hardere maar minder extreme sound, met als hoogtepunt het festival ‘Further’ (1994).

Underground
Tegenwoordig zijn feesten met 40.000 bezoekers in Nederland niet vreemd meer. Hardcore is een volwaardige subcultuur geworden, en er kan zelfs van een ‘mainstream’ gesproken worden. Wanneer je een willekeurige dj in de States vraagt de scene daar te omschrijven, zal hij altijd beginnen met het woord ‘underground’. “Het gebeurt niet vaak dat hardcore op grote evenementen wordt gedraaid. Het is muziek die je bijna alleen hoort bij echte raves”, aldus Lenny Dee.
Volgens DJ Delirium is de scene alive and kicking, maar klein. “Ik krijg de laatste tijd steeds meer lokale boekingen. Maar dat zijn dan wel feestjes met maximaal 750 ravers.”

Mengelmoes
Net zoals de bevolking zelf, zijn de hardere stijlen in de VS een mengelmoesje van aparte soorten. Jungle, happy hardcore, hardtechno, speedcore, er is niet één bepaalde stijl, zoals hier in Nederland. Luister eens naar A Bullet Sounds The Same In Every Language van Digit 216, My Unholy War van Forsaken Is Dead of naar het altijd vrolijke Sesame’s Treet van de Easy E’s.
Het publiek is altijd op zoek naar nieuwe, vernieuwende stijlen, zegt Lenny Dee. “You see different styles being mashed-up more often. The people want to hear a variety of styles.”
Daarnaast dragen veel ravers in de US voor het bezoeken van feesten als reden aan ‘vrienden maken, de realiteit verliezen, jezelf opgeven voor een groter en beter groepsgevoel.” Zoveel verschillen ze niet van onze Nederlandse ravers.

Getting high
Drugsgebruik is een (bijna) volledig geïntegreerd aspect in de ravescene. Het gebruik van E (xtc), MDMA en LSD is in Amerika niet iets om je voor te schamen, of wat je niet mag laten merken. Waar we in Nederland nog op onze hoede moeten zijn voor slechte drugs, of het zero-tolerance beleid van de aanwezige politie, is dit nooit zozeer van toepassing geweest in de USA.
Wellicht dat het gemak waarmee er met drugs wordt omgegaan samenhangt met het vaak illegale aspect van de party’s. Kurt Eckels omschrijft het festival ‘Furthur’ ook doeltreffend met de woorden “I couldn’t believe this thing was allowed, it was so decadent. People trippin’ everywhere, dancing naked around fires and having sex with everyone.”

Media
Veel van de ‘problemen’ en vooroordelen rondom de hardcorescene in Nederland worden de wereld in geholpen door de media. Cijfers over kale gabbers die massaal opgepakt zijn wegens het bezit van een pil of 2 doen het altijd goed in de krant. Hoe anders in Amerika. “The press doesn’t write about hardcore anymore. They have seen the start, and it’s not new to them”, denkt Lenny.

Leesvoer
Hardcore is in Amerika geen alleenstaand iets, maar onderdeel van de rave-wereld. Dit artikel doet geen recht aan deze wondere wereld vol fopspenen, illegale feestjes en psychedelische drugs. Een paar tips voor de geïnteresseerde lezer: This is not a Rave van Tara McCall en Rave America van Mireille Silcott zijn goede beschrijvingen van ‘rave’ in al z’n vormen en met al z’n bijverschijnselen.

Amerikanen weten wel hoe en waarom ze uit hun plaat willen gaan. En ondanks de grote verschillen in stijl, gedrag en organisatie, zijn we in Nederland helemaal niet zo verschillend. Wij houden er allemaal van om te dansen. En dat is de kracht van hardcore: samen staan we sterk, waar we ook vandaan komen.

txt Erin Gabriël
imgs Amber Grey en Industrial Strength Records archief
Advertentie
Party Tips