Features + Evenementen
Het Berlin Festival wordt steeds meer Berliner

Het Berlin Festival wordt steeds meer Berliner

10 juni 2015

Voor het tweede jaar op rij vond het Berlin Festival plaats in het midden in Berlijn gelegen Arena Park. Voor het festival zelf was het een jubileum, de 10e editie namelijk. Dance.nl ging een kijkje nemen op de zaterdag van het festival om een goede indruk te krijgen van waar dit festival nu eigenlijk voor staat.

Als je een festival programmeert met de naam Berlin Festival verwacht je natuurlijk ook iets van de stad terug te zien in een dergelijk evenement. Dat was in het verleden vaak juist niet het geval toen het festival nog op het voormalige vliegveld Tempelhof gehouden werd. Ten eerste is het terrein van Tempelhof natuurlijk erg groot en weids en doet het daarom nogal afstandelijk aan, zeker aangezien het ook nog eens niet echt in de binnenstad van Berlijn gelegen is. Daarnaast impliceert de naam Berlin Festival dat je ook echt iets van de stad te horen krijgt, maar met rockbands als Blur en The Killers en hiphopartiesten als Public Enemy en Aloe Blacc op de flyer sloeg het festival de plank nogal mis en leek het alsof het meer een festival in de traditie van een soort Pinkpop wilde zijn en een meer complete festivalervaring wilde brengen qua muziek en traditie. Van Berlijn was maar weinig terug te vinden in de programmering van het festival.

Nieuw Berlijns karakter

Twee jaar geleden kwam daar echter verandering in toen de organisatie besloot een andere weg in te slaan. De focus kwam compleet op elektronische muziek te liggen, het festival kreeg een eigen gezicht door een nieuw lichtgekleurd logo en de festivallocatie veranderde. Het midden in de stad gelegen Arena Park werd de nieuwe plek waar het allemaal moest gebeuren. Een goede keuze, want de ligging van dit gebied aan de Spree in Kreuzberg heeft toch een wat meer Berlijns karakter.

In dat Arena Park maakt het Berlin Festival gebruik van allerlei bekende Berlijnse clubs die daar gelegen zijn. Club Der Visionäre, Arena Club, de Main Arena Hall, het Badeschiff, het Glashaus: allemaal plekken waar je normaliter in Berlijn wel eens een keertje zou gaan stappen zijn voor drie dagen met elkaar verenigd. En dat werkt.

Bij binnenkomst moet je eerst wel even je weg vinden, want het gebied is groter dan het lijkt als je aan komt lopen. Sommige stages zijn in eerste instantie even moeilijk te vinden maar als je het dan hebt gevonden is het genieten geblazen. Alles gaat elektronisch bij het Berlin Festival; met je polsbandje met ingebouwde chip betaal je overal, er komt geen cash geld aan te pas. Aan de ene kant is dat natuurlijk mooi en erg gemakkelijk, maar aan de andere kant heb je moeilijk zicht op je uitgaven, want erg goedkoop is het hier niet.

Zonnige beats

Qua muziek heeft het Berlin Festival ook weer de goede weg ingeslagen. Op alle dagen is er veel meer ruimte voor artiesten van Berlijnse bodem. Op de vrijdag is er alleen een avond- en nachtprogrammering waar afgezien van een Seth Troxler, Tiga en Ten Walls (z’n laatste optreden voordat hij flink de mist in ging met z’n homofobe uitspraken) geen internationale toppers geprogrammeerd zijn. Op de zondag zijn wereldtoppers als Underworld en Tale of Us geprogrammeerd naast Detroittoppers als Robert Hood en Carl Craig.

De zaterdag is echter de dag met de meest uitgebreide programmering. Het is soms erg lastig kiezen. Bij binnenkomst vallen een paar podia meteen op door hun mooie ligging of uiterlijk en daar staan dan toevallig ook nog eens de meest in het oog springende artiesten. Bij het Badeschiff, dat bekende zwembadje in de Spree, is het bij het Duitse duo Tiefschwarz in de middag al een drukte van belang. Opvallend, want bij de andere podia is het nog erg rustig. Bij de Main Area Hall, de mainstage in een grote hal, is zelfs amper iemand te vinden, zelfs als er opgetreden wordt. Misschien niet helemaal gek, aangezien het zonnetje nog volop schijnt en dan sta je toch liever niet in een donkere hal. Tiefschwarz draait in het zonnetje heerlijk lome, zomerse deephouse waarvan de KiNK remix van Daniel Avery’s Knowing We’ll Be Here de duidelijkste exponent is. Een ideale track bij deze omstandigheden.

Na Tiefschwarz neemt de als een soort G.I. Jane verklede Ellen Alien het over. Het tempo gaat ietsje omhoog, de kicks worden wat feller, maar het blijft allemaal zomers en relaxed en iedereen vermaakt zich prima, vooral Alien zelf die er duidelijk zin in heeft.

Daarna staat op het Badeschiff-podium alweer de laatste act van de dag geprogrammeerd waarna het feest zich naar de grote en kleinere hallen verplaatst. Het Berlijnse duo Pan-Pot mag het tempo nog iets meer aanzwengelen, maar houdt het nog redelijk beschaafd op dit tijdstip. Maar ook al is het erg fijn toeven aan het Badeschiff aan de oever van de Spree, er is nog meer op dit festival te zien natuurlijk.

Gemoedelijke sfeer

Naast het Badeschiff ligt de zogeheten Love Boat (Hoppetosse), waarvan het een beetje onduidelijk is wat hier nu precies de functie van is. Er staat wel muziek geprogrammeerd, maar aan de andere kant wordt de bezoeker van de boot door middel van een bord duidelijk te verstaan gegeven dat dit een VIP-area is terwijl iedereen gewoon door mag lopen. Op de boot zelf gebeurt niet erg veel en veel bezoekers kijken ook wat vertwijfeld rond wat ze hier moeten doen. Wel kun je vanaf deze boot schitterende foto’s van de Spree en de skyline van Berlijn maken.

Vervolgens is het dan tijd om de Elektronische Wiese aan te doen waar Richie Hawtin staat te draaien. Om daar te komen nemen we de shortcut door de grote Arena Hall waar de indie-danceband Howling de aanzet tot het binnenfeestje al aan het geven is. De energie komt al langzaam los in het publiek, dat in het hoofd al afscheid genomen lijkt te hebben van deze schitterende zonnige dag.

De Elektronische Wiese ligt mooi verscholen tussen allerlei bomen en ander groen en is volledig uit houten pallets opgebouwd. De pallets hebben daarbij ook nog eens de kleuren van het logo van het Berlin Festival; erg bijzonder. Het is echter wel vreemd om Richie Hawtin al zo vroeg bij daglicht te zien optreden, aangezien hij op de meeste feesten en festivals de tent diep in de nacht mag afsluiten. Alhoewel, dat mag hij bij dit podium ook, want na tienen staat er ook op de Elektronische Wiese niks meer geprogrammeerd en verplaatst het feest zich naar binnen. Hawtin laat vandaag in deze set zowaar weer eens iets meer van z’n oude Plastikmangezicht zien, want de snares en de claps vliegen je om de oren, alsof z’n grote hit Spastik in een nieuw technojasje gestopt is. Het publiek geniet ten volle, en opvallend is hoe hier, en overal eigenlijk, de sfeer op het festival zo gemoedelijk is, zeker als je beseft hoe groot het festival wel niet is.

Jammergenoeg is het dan alweer tijd om het festival te verlaten want er staat nog een heel Berlijnavontuur op het programma, maar duidelijk is wel dat dit festival zich prima heeft herpakt en meer Berlijnser dan ooit is. Volgend jaar pakken we zeker alledrie de dagen mee.

Txt & Imgs: Colin Kraan

 

Advertentie
Party Tips