Features + Interviews
Interview Mr. Jones || “Mr. Jones is geen alias van Dave Clarke”

Interview Mr. Jones
“Mr. Jones is geen alias van Dave Clarke”

06 augustus 2015

Mr. Jones, dat is toch die alias van Dave Clarke? Wie dat nog steeds denkt doet er goed aan dit interview te lezen en voorgoed afscheid te nemen van die gedachte. Want Mr. Jones is gewoon Mr. Jones en heeft zojuist een ijzersterk album uitgebracht, genaamd Sounds For The Mute. Maak daarom kennis met de echte Mr. Jones.

Mr. Jones (echte naam Jonas Uittenbosch, red.) is een bekende naam in zeker het Nederlandse technolandschap. Al jaren geleden werd zijn muziek opgepikt door technolegende Dave Clarke en ging het al snel hard. Een beetje te hard misschien, want zijn naam en faam raakten op een bepaald moment zo verweven met Clarke zelf dat er zeker in het buitenland gedacht werd dat dit het nieuwe alias was van de ‘Baron of Techno’, waaronder hij weer nieuwe tracks zou uitbrengen. Mr. Jones besefte dat het over een andere boeg moest en nu is hij daar met zijn allereerste artiestenalbum, Sounds For The Mute, dat met Dave Clarke niets van doen heeft.

Dance.nl: Waar staat Sounds For The Mute voor?
Mr. Jones: Het album gaat over wie ik ben, waar ik voor sta en wat ik kan, en dat binnen alle randjes van de techno. Er staat daarom ook van alles op het album: knallers, diepe tracks, soundscapes enzovoort. Eigenlijk alles wat je binnen het spectrum van techno kunt vinden, om zo dus te laten zien waar ik écht voor sta. Waarom ik dat heb gedaan is omdat een aantal jaren geleden Mr. Jones als een soort van pseudoniem werd gezien van Dave Clarke. Dat was voor mij wel een signaal om te laten zien wie ik echt ben, om iets te maken wat echt van mij is en zo te laten zien dat Dave hier niks mee heeft te maken. En als je goed naar het album luistert hoor je het verschil ook tussen mijn producties en de producties van Dave of _Unsubscribe_, het project dat ik natuurlijk nog wel met hem doe.

Er zit inderdaad een gevaar in dat mensen je door de jaren heen niet meer los zijn gaan zien van Dave. Ik kende je ook voornamelijk door je samenwerking met hem.
Ja dat klopt. Kijk, ook zo’n voorbeeld daarvan waren Oscar Mulero en Reeko. Reeko was een aantal jaren geleden ook moeilijk los te trekken van Oscar, want hij draaide in Nederland toen alleen maar back2back met hem. Maar ik heb ze allebei ontmoet en weet dat het heel verschillende personen zijn, nog afgezien van hun producties die compleet van elkaar verschillen. Dat wil ik met dit album ook aantonen, laten zien wie ik ben en welke sprongen ik heb gemaakt de afgelopen jaren, zowel muzikaal als technisch gezien.

Kijk, begrijp me niet verkeerd, het is natuurlijk een enorme eer om met zo’n grote naam als Dave te mogen en te kunnen werken. Hij is wel iemand die toen in mijn talent geloofde. Zonder hem had ik het misschien ook wel gered, maar door zijn hulp heb ik wel enorme sprongen kunnen maken, vooral op het gebied van kennis van de scene en publiciteit. Op die gebieden heb ik wel echt heel veel aan hem te danken.

Met dit album hoop ik wel dat mensen me als een eigen merk en individu gaan zien, los van Dave Clarke, want ik ben meer dan een sidekick van hem natuurlijk. Als ik aan hem gelinkt wil worden moet dat vanaf nu voornamelijk zijn vanwege _Unsubscribe_ en niet meer vanwege Mr. Jones.

In hoeverre ben je daar, afgezien van dit album, al bewust mee bezig?
Nou, een tijdje al. Kijk, op het moment dat ik meer gigs wilde krijgen werd het erg moeilijk en werd het probleem zichtbaar. Dus ben ik gaan nadenken hoe ik dat probleem het beste te lijf zou kunnen gaan. Gelukkig heb ik goede mensen als Rolf (Mulder, red.) van The Public Stand om me heen die me daar goed in sturen en me een flinke duw in de juiste richting hebben gegeven. Dave heeft dat overigens ook gedaan en me in dat opzicht veel advies gegeven, maar nooit op zo'n manier dat ie me heeft meegetrokken en aan allerlei mensen heeft voorgesteld en dergelijke. Nee, dat heb ik allemaal zelf moeten doen. Alles op dit album heb ik echt op eigen houtje gedaan en daar heeft Dave helemaal niks mee te maken.

Dat is duidelijk. Maar een hoop fans zullen waarschijnlijk niet direct het verschil horen tussen jouw muziek en die van Dave en kijken meer oppervlakkig naar wat er op bijvoorbeeld de social media langskomt. Ben je je op dat vlak ook al anders aan het manifesteren, als in ‘minder in de slipstream van Dave’?
Jazeker. Kijk, ik sta wel eens met hem op de foto en ben vaak bij hem, maar dat vind ik niet zo erg. Maar ik ben bijvoorbeeld wel veel minder dingen van hem gaan retweeten of gaan delen, dat doe ik eigenlijk bijna niet meer. Of mijn naam moet er in voorkomen natuurlijk, of als we bijvoorbeeld ergens een gig doen of als we op een flyer staan, dan is het een ander verhaal. Maar updates vanuit de studio en dergelijke, als ik met hem bijvoorbeeld aan het produceren ben, daarvan laat ik helemaal niets meer de revue passeren op de social media, waar ik dat voorheen wel deed.

Zou je in woorden kunnen omschrijven waarin jouw stijl verschilt van die van Dave?
Ja, dat is vooral een technische aangelegenheid. Dave werkt bijvoorbeeld heel ‘clean’. Bij Dave moet alles los staan, als in, ‘dit is de kick, dit is de snare’, etcetera etcetera. Mijn stijl is veel rauwer. Ik hou van dikke ruis, ik maak ook veel ruis, ik maak het ‘grunchy’. Zo erg soms zelfs dat degene die het mastert naar me toekomt om me te vertellen dat er een soort van ‘distortion’ in zit. ‘Ja, dat klopt’, zeg ik dan, ‘dat wil ik erin hebben’. Als je daarnaar luistert en dat hoort, dan hoor je echt wel een verschil.

Op zich hoor ik op dit album wel dat die ruis er hier en daar in verwerkt zit, maar als je het vergelijkt met je oudere werk zoals de Armory EP, is het wel wat ‘schoner’ zeg maar.
Ja, naja, kijk, ik wist toentertijd wel hoe ik ruis moest maken, maar ik wist nog minder goed hoe het te gebruiken in mijn tracks. Nu weet ik beter hoe ik er energie mee op kan wekken in een track. Ik gebruik het nu meer functioneel, als een instrument zeg maar, en dat was jaren geleden nog niet zo.

Nu ben jij in vergelijking met Dave een producer ten top, en minder artiest dan hij op het moment is. Hij heeft jarenlang eigenlijk niks geproduceerd en de studio gelaten voor wat die was. Heb je hem geadviseerd of geïnspireerd ook weer eens vaker in de studio te gaan zitten?
Nou, niet zozeer geadviseerd. Hij heeft natuurlijk al een heel oeuvre achter z’n naam staan en de dingen die hij met mij maakt zijn puur voor de fun. Maar er komen wel weer wat dingen aan van hem, dat zeker. Op welke termijn enzo, ja daar kan ik niks over zeggen.

Je moet je verder ook beseffen dat hij uit een ander tijdperk komt en dat hij daarom niet meer zo staat te trappelen om nieuwe dingen te maken. Je krijgt namelijk geen 30.000 euro meer voor een remix zoals toen. Kijk, hij is door mij wel meer te weten gekomen over het ‘in de box’ werken, want daar kom ik vandaan. En daarentegen leer ik van hem weer hoe je analoog moet werken, want dat is zijn specialiteit. Hoe analoge compressors werken en hoe ze gebruikt kunnen worden, dat soort dingen leer ik van hem. Zoals hij dan van mij weer heeft geleerd met Logic te werken.

Om terug te gaan naar jouw eigen verhaal. Waar en hoe begon de liefde voor elektronische muziek voor jou?
Oh, al van jongs af aan. Ik had een aantal grote neven om me heen die vaak naar feesten gingen waar house werd gedraaid, wat nu eigenlijk ‘old school’ wordt genoemd. Ik vond dat allemaal fantastisch, al die videobanden en toen die gabberperiode daarna. Dat was eigenlijk allemaal in de periode dat house echt ging vertakken in mellow en hardcore en dergelijke. Je had de RoXY en de iT enzo, en wat later kreeg je nog vertakkingen naar drum ’n bass, en 2-step en jungle enzovoort. En later ging hardcore weer over in trance en kreeg ook techno steeds meer voet aan de grond.

Enfin, ik was een jaartje of vijftien toen ik naar m’n eerste housefeest ging, dat was ergens in het oosten van het land. En later ging ik geregeld naar al die hardcorefeesten in Duitsland en die feesten in Antwerpen in het Sportpaleis enzo. Maar m’n eerste kennismaking met techno was wel gelijk raak, toen dacht ik wel meteen ‘wow, dit is vet zeg’. Waar het was weet ik ook niet precies meer, ik dacht in de Melkweg of op een of ander festival ook ergens in het oosten.

Je vertoefde toentertijd vaak in het oosten zo te horen.
Ja, ik ben wel geboren Amsterdammer, maar ik heb overal in Nederland familie wonen en al die neven woonden in het oosten. Onder het mom dat ik dan zogenaamd bij m’n tante op bezoek ging en daar bleef slapen ging ik met hen stappen. In Amsterdam ging ik ook wel uit, maar toch beduidend minder vaak. Al ben ik wel in de iT en RoXY enzo geweest, waar ik dan ook wel m’n ogen uitkeek in die tijd.

Hoe ben je daarna begonnen met produceren?
Op een gegeven moment ben ik met m'n ouders verhuisd naar Haarlem. Toen ik een tijdje in Haarlem woonde ging ik daar door m’n interesse in techno geregeld platen kopen bij een lokale platenzaak, waar ik het advies kreeg dat 'als je iets wil in de muziek, je dan zelf muziek moet gaan maken'. Ik deed tot dan toe wel eens mee aan een dj-wedstrijdje ofzo, maar dat was het echte startpunt om zelf wat te gaan doen.

Je had toen alleen natuurlijk nog niet al die tutorials, YouTube en dj-klassen die je nu wel hebt. ADE stond nog in de kinderschoenen dus daar had je ook niet veel aan. Ik moest het dus zelf uitvogelen met Logic 4 of 5 en een dikke manual met instructies. Maar dat was én in het Engels én in heel technische taal dus daar kwam ik amper uit. Het heeft me als jong guppie geloof ik vijf jaar gekost voordat ik het allemaal een beetje snapte.

Eigenlijk wel vervelend dat je met produceren begon op het moment dat je uit Amsterdam was vertrokken. Haarlem is niet de andere kant van de wereld, maar veel was daar toen niet te doen op het gebied van elektronische muziek.
Ja, ik zat op een eiland daar en werd daarnaast ook wel kort gehouden door een aantal mensen om me heen waardoor ik niet echt m’n ding kon doen. Het voordeel daarvan is dan wel weer dat ik daardoor echt een eigen unieke stijl heb ontwikkeld, omdat ik het op mijn manier moest doen wegens gebrek aan mensen of een omgeving om me heen die me konden vertellen hoe je dat beter of anders kon doen.

Wat bedoel je met ‘kort gehouden’?
Nou, meer als in dat ik weinig steun had bij hetgeen ik aan het doen was. Zoals ik al zei, m’n omgeving was niet echt behulpzaam. Maar ik zat niet bij de pakken neer en ben gewoon doorgegaan, vandaar dat dat me ook vijf jaar heeft gekost. Daarnaast had ik ook nog wel sociale druk van de kant van m’n ouders die me niks zagen doen behalve pielen met Logic en draaitafels en dat vonden zij geen muziek. Zij wilden natuurlijk dat ik wat aan school deed en m’n diploma ging halen. Maar ik deed niks en was ook wel een rebel toentertijd, waardoor dat geen succes werd. Uiteindelijk werd het toen de koksopleiding die ik wel heb afgemaakt. Koken kan ik daarom ook prima, maar de passie daarvoor is wel verdwenen. Ik kook omdat ik trek heb en ben een enorme fan van Thuisbezorgd.nl geworden, hahaha.

Je hebt overigens een Molukse achtergrond en ik zie dat je ‘de Molukse zaak’ ook openlijk steunt.
Ja, er is daar op dit moment gewoon een stille genocide aan de hand en niemand doet er wat aan. Mij grijpt het behoorlijk aan en ik vind dat de Molukkers in Nederland er eigenlijk amper wat aan doen of er amper mee bezig zijn. Gelukkig is er nog een organisatie als de FKMCPR die directe hulp biedt aan de mensen daar en ik steun hen dan ook. Keer op keer zie ik dat Molukse organisaties het alleen maar hebben over hun budget en allerlei andere zakelijke aangelegenheden terwijl het daar niet over zou moeten gaan. Nu is bijvoorbeeld ook het Molukse museum weer gesloten door onze eigen stommigheid. Het is jammer dat de politiek z’n ogen niet opent voor wat er daar nu gebeurt, maar enkel bezig is met het Midden-Oosten en dergelijke. Nu is de Ramadan net afgelopen en zijn er daarna hele dorpen daar weggevaagd. Niemand die het er over heeft en dat is heel triest.

Is er nog iets van die Molukse achtergrond terug te horen in je muziek?
Nou, ik ben wel behoorlijk ritmisch en dat heeft wel met m’n familie te maken. Mijn opa scheen een behoorlijk goede gitarist te zijn, maar muziek zit sowieso wel in de genen van Molukkers. Het is alleen jammer dat je ziet dat veel jongeren snel afhaken en niet doorzetten om er echt iets van te maken. En daar wil ik wel een boegbeeld voor zijn, voor die jongeren die hier in Nederland zijn en muziek maken, om ze te inspireren daarmee door te gaan en er een plan omheen te maken.

Die inspiratie voor het album en je muziek in het algemeen kwam dus niet alleen uit de elektronische hoek?
Nee, van alles en nog wat, van jazz tot aan punk en van hip-hop tot aan klassiek. Uit al die genres heb ik veel inspiratie gehaald voor Sounds For The Mute. Maar dan met name met betrekking tot het opwekken van energie, zoals men dat in klassieke muziek zo mooi doet.

Zou dat in de toekomst iets voor jou zijn, het maken van cross-overs en het verbinden van allerlei genres, vanwege al die verschillende invloeden?
Ja, op het tweede album is daar wel meer sprake van, al zal de nadruk altijd op techno blijven liggen natuurlijk. Dat tweede album is overigens ook al weer bijna af.

We leren de echte Mr. Jones nu wel een stuk beter kennen. Je hebt in een eerder interview met The Public Stand wel eens gezegd dat in de muziekwereld de muziek op de eerste plaats moet staan en daarna pas de persoon erachter. Toch speelt imagebuilding daarnaast wel degelijk een rol in de muziekwereld en kan het een succesfactor zijn. Ben je naast het neerzetten van jezelf als zelfbewuste muzikant ook bezig met het creëren van een bepaald imago?
Ja, nou ja, ik zie muziek vooral als emotie, dus een weerspiegeling van mezelf. Ik heb een aantal nummers gemaakt in een kutperiode van mijn leven en dat hoor je terug. Ik ga niet roepen dat ik een jongen van de straat was, maar ik was vroeger ook geen lieverdje. Ik ontken niet dat je een verhaal moet hebben om het helemaal te maken, maar ja, ik ben ook gewoon wie ik ben en daar doe je verder weinig aan. Verder gaat het voornamelijk om het hebben van een enorme drive, die onderscheidt je van de rest. Ga je voor het geld, om die Ferrari te kunnen rijden, of ga je voor de muziek? Ik heb de kans gehad om voor het grote geld te gaan, maar ik geloof in mijn muziek. Maar misschien nog belangrijker, ik doe wat ik leuk vind om te doen.

Sounds For The Mute is verkrijgbaar via Bandcamp.

Txt: Colin Kraan // Imgs: Krijn van Noordwijk (album cover) & Antim Photography (press shots)

Advertentie
Party Tips