Features + Evenementen
Milkshake Festival viert uitbundig eerste lustrum

Milkshake Festival viert uitbundig eerste lustrum

04 augustus 2016

Wie jarig is, trakteert. En dus beloonde Milkshake Festival zichzelf ter ere van haar vijfde editie met een heuse weekender. Op 30 en 31 juli stroomde het Westergasterrein vol met LHBTQ’s en iedereen die hen een warm hart toedraagt. Vooroordelen, bekrompenheid en kleinburgerlijkheid konden in de daarvoor bestemde vuilniszakken bij de poort gedumpt worden. Welkom op wat nog steeds het meest ruimdenkende festival van Nederland is.

Shinen op je skates met op de achtergrond de ‘catchy’ deuntjes van de F*cking Pop Queers Roller Disco, glijmiddelworstelen in de Kinky Village van fetisj-grootgrutter Mister B of swingen met bebaarde en met grote kunstpenissen uitgeruste Swaffelmeer-danseresjes in de tent van het Rotterdamse Now&Wow: bij binnenkomst op de zaterdagmiddag is in één klap duidelijk dat je je op Milkshake geen seconde hoeft te vervelen. Om de hoek bij de toegangspoort heeft niemand minder dan Viola Holt zich achter een tafel breedgemaakt als ‘Bingo Bruid’. Gehuld in een transparant gewaad en gewapend met een megafoon, slingert ze de getrokken nummers met overslaande stem de ruimte in. En als dan even verderop de rij Dixies omgedoopt is tot de W.C. Hooftstraat weet je: humor alom.
Het vloerplan van deze Milkshake-editie vertoont veel gelijkenis met dat van vorig jaar. Zo prijkt in het midden van het terrein weer prominent een catwalk – of is ‘battlefield’ een betere benaming? - die vandaag in beslag wordt genomen door House of Vineyard’s bekende ‘Vogue Ball’ en morgen het domein zal zijn van Lady Galore’s ‘This Is How We Drag Galore’. Voor wie beschikt over een waanzinnige outfit, waanzinnige uitstraling, waanzinnig ego of, liever nog, alle drie, is dit het epicentrum van het festival.

Microkosmos

Maar natuurlijk gaat het op een dancefestival ook om de muziek. Een van de leukste kenmerken van Milkshake is de variatie daarin. De liefhebber van klassiekers als Deee-lite’s Groove Is In The Heart en Shirley Bassey’s This Is My Life komt net zo aan z’n trekken als de hardcore technofan die de Berlijnse Berghain als z’n thuishonk beschouwt. Zo rol je, al naar gelang je stemming, van de ene microkosmos in de andere, mét bijbehorend eigen publiek. Dat laatste is misschien nog wel Milkshake’s grootste kwaliteit: het op de been brengen van een fascinerende dwarsdoorsnede van de bevolking. Jong, oud, dik, dun, wit, zwart, trendy of een tikje braaf: het past prima naast en door elkaar en dat is een verademing in een tijdsgewricht waarin zoveel groeperingen elkaar naar het leven staan. Gevolg is een ontspannen, vriendelijke sfeer waarin niemand staat te dringen en een glimlach met een glimlach wordt beantwoord.
Dat laatste merken we als we de stage van Flikker willen betreden. Een kleine caravan fungeert als toegangspoort – het record daar zoveel mogelijk zielen in te persen, moet die dag gebroken zijn! - tot een ieniemienie-terrein waar artiesten als Mason en de androgyne Maxime Duvall vanuit een tegenoverliggende caravan de stemming erin brengen met zwoele housetracks. Het past allemaal maar nét, maar er valt geen onvertogen woord. En wat wordt er op die paar vierkante meters gedanst!

Sexy Skruff

‘Less is more’ blijft een fijn devies, maar Cirkus Klauterwerck gooit er dit jaar een schepje bovenop. Waar vorig jaar de stage van dit aan Ruigoord gelieerde collectief opviel door z’n frivole intimiteit, is in 2016 gekozen voor een tent waarin letterlijk een botsautobaan past. Weg alle intimiteit, maar daar staat wel een beter soundsystem en erg goede muziek tegenover. Denk daarbij aan Boris (ooit Paradise Garage, nu Berghain) en de platinablonde Jonty Skruff (Sisyphos). Die laatste maakt later op de avond indruk met een solide en zeer sexy in elkaar gestoken set, waarmee hij de tent 18 centimeter omhoog lijkt te tillen. En ja, aan die extase om ons heen lijkt geen einde te komen.
We besluiten een kijkje te nemen in de grote roze opblaaskerk, die vorig jaar zo’n handig meeting point bleek, en nu is omgetoverd tot een housetempel met de naam ‘Rumour Has It’. Op de tonen van I’ll House You van Toxic Twins en, ja, daar is-ie, Deee-lite’s Groove Is In The Heart is het heerlijk meespringen. Schudde elke kerk maar zo op haar grondvesten.
Via een stage aan de rand van het terrein met de naam ‘Supertoys’ (vorig jaar nog opgezet als een gigantisch poppenhuis) huppelen we op Mark Knight’s Voulez-Who? in de richting van het Transformatorhuis – omgedoopt tot Transformer - voor een diva van de buitencategorie: Joost van Bellen.

Een stukje RoXY

Buiten schijnt de zon uitbundig en niet zonder tegenzin duiken we de donkere ruimte in. We zullen er geen spijt van krijgen. Gastheer Van Bellen en partner-in-crime Zu Browka International hebben voor de gelegenheid een blik extravagant uitgedoste paradijsvogels opengetrokken, met op de achtergrond een decor dat je even het gevoel geeft weer in de RoXY te zijn. Van Bellen, gestoken in een zwart glitterhesje, trekt alle registers open om de zaal in beweging te krijgen en te houden. Dankzij zijn lange staat van dienst beslaat zijn set het hele elektronische universum, van electropunk tot techno tot house tot, ja, wat eigenlijk niet? Hij krijgt het voor elkaar om binnen een uur het rauwe Control Movement van Gesaffelstein, het stomende Sex Shooter van Apollonia 6 en het relaxte Jamming van Bob Marley op een presenteerblad aan te bieden, en het publiek hapt! Missie geslaagd.
Terwijl we nog aan het bijkomen zijn van alle vooral visuele indrukken, maakt zich achter de coulissen een podiumbeest klaar voor zijn – of is het haar – opkomst: Christeene. Deze Amerikaanse performer is de uitvinder van het fenomeen ‘drag terrorism’, waarbij hij nu eens een vileine masculiene rapper is, dan weer een vulgaire vixen, kronkelend om twee halfnaakte dansers die als sidekick fungeren. Zijn verschijningsvorm laat zich nog het beste omschrijven als Marilyn Manson meets Iggy Pop meets Anthony Kiedis. Het bizarre optreden duurt een uur en we staan volkomen overdonderd aan de grond genageld. Wauw! Als iemand de geest van een festival als Milkshake belichaamt is het deze Christeene – echte naam Paul Soileau – wel. Grenzen vervagen, clichés lossen op en voor wie het wil zien, schemert door alle vulgariteit en shockeffecten een sardonisch gevoel voor humor (zijn op Vimeo geposte video African Mayonnaise brengt het allemaal fijntjes in beeld). En voor wie het nog niet wist: “masculinity is DEAD!”.

De zondag

We zitten al over de duizend woorden, en dag twee moet nog beschreven worden. Dat zegt wat over dit festival. Op de zondag zijn de weergoden Milkshake nog gunstiger gestemd: de zon straalt zonder enig voorbehoud. Bij binnenkomst lijkt het wel of iemand het terrein een kwartslag heeft gedraaid ten opzichte van de dag ervoor. Stages hebben nieuwe namen en gastvrouwen/-heren gekregen, maar gelukkig kun je bij Mister B nog steeds cockringwerpen met Erwin Olaf (voor het goede doel!) of je (losjes) in de touwen laten hangen. En ha, ook de rodeo waarbij je je zo lang mogelijk aan een grote glimmende penis moet zien vast te klampen, staat er nog in volle glorie.
We nemen nog even een kijkje op het vrolijke Vieze Poezendek, waar het hiphop en r&b is wat de klok slaat en waar net zo gemakkelijk wordt gerapt op Queen als op Shakira.
Maar de grote magneet voor ons is, ondanks de stralende zon, toch weer het Transformatorhuis, vandaag het honk van Is Burning, het succesvolle gay clubconcept van Carlos Valdes en Sandrien. Die laatste is om gezondheidsredenen een tijdje uit de running geweest, en werkt nu aan haar comeback. We kijken reikhalzend naar haar uit. Maar eerst zijn daar achtereenvolgens Virginia en Steffi, beiden residents van de roemruchte Berghain. Waar Virginia met zachte hand de vloer voorverwarmt, kickt Steffi – velen kennen haar nog uit het Mazzotijdperk – stevig in met techno waar ze in Berlijn zo van houden: duister, schurend en tegelijkertijd ongelooflijk funky.

Sandriens comeback

Carlos Valdes en Sandrien hadden zich geen betere ‘voorverwarmer’ kunnen wensen dan hun vriendin Steffi. En dan is daar inderdaad het moment waarop Sandrien, na maanden afwezigheid, achter de decks verschijnt met een grote glimlach op haar gezicht. Zo te zien kunnen haar volgers, en dat zijn er veel, nog maar nauwelijks bevatten dat ze daar toch werkelijk staat. Het ongeloof slaat om in puur enthousiasme als het duo back-to-back begint te draaien. Het wordt een ouderwets lekkere vinylset zoals wij die in tijden niet hebben gehoord. Weinigen kunnen acid en techno zo feilloos in elkaar over laten lopen als deze twee. Hun plezier in de muziek en in het daar weer met elkaar staan is aanstekelijk, en maakt dit moment voor ons tot een hoogtepunt van het hele festival (ook Valdes draait overigens uitstekend!). Dat plezier vertaalt zich in tracks als Put That Record Back On van DJ Dan, Rise From Your Grave (Wake Da F Up-mix) van Phuture, Blue van LaTour en Fly Life van Basement Jaxx: stuk voor stuk al dan niet klassieke pareltjes. En als dan, na uren pure danspret, aan het einde Olive’s You’re Not Alone klinkt en Sandrien de zaal inkijkt, houden velen het niet droog. Wat een finale van Milkshake Festival 2016. Die weekender mag er wat ons betreft voortaan inblijven!

Txt: Bonita van Lier // Imgs: Bonita van Lier en Denis Bouman fotografie (header pic)

Advertentie
Party Tips