Features + Evenementen
The Prodigy sloopt HMH vakkundig

The Prodigy sloopt HMH vakkundig

11 april 2015

Met Out of Space brak The Prodigy alweer 23 jaar geleden door in Nederland waarna ze pas echt wereldroem vergaarden met het kort daarop uitgebrachte Music For The Jilted Generation. Wie toen had gedacht dat Liam Howlett, Keith Flint en Maxim Reality in 2015 nog relevant zouden zijn was waarschijnlijk hard uitgelachen. De zinderende massa die de compleet uitverkochte Heineken Music Hall op de beats van Howlett en consorten gisterenavond vakkundig sloopte bewees echter het tegendeel.

Het is eigenlijk een prestatie van formaat die The Prodigy al decennia levert. De groep heeft al vele muziekstromingen, hypes en artiesten zien komen en gaan, maar heeft zelf eigenlijk nooit echt aan importantie ingeleverd. Dat is voornamelijk natuurlijk te danken aan de unieke stijl van de band die niet alleen fans van elektronische muziek aanspreekt maar ook muziekliefhebbers uit de (punk)rockhoek. Eigenlijk gek ook dat er nooit echt andere artiesten of groepen zijn geweest die hebben geprobeerd de stijl van The Prodigy te kopiëren of iets in dezelfde trant hebben proberen te doen, maar misschien zegt dat ook wel genoeg over wat Howlett met zijn mc’s heeft neergezet in al die jaren.

 

Slagveld

Om ongeveer 21.15 uur gaan de lichten dan uit en met de eerste tonen van Breathe verandert de zaal in een slagveld. Een arme bierverkoper die met zijn mobiele tap toevallig in de pit staat en daar bier schenkt, sneuvelt volledig als de eerste tonen klinken. De zaal met een droog pak verlaten is vanaf dat moment ook geen optie meer want de fusten bier vliegen figuurlijk door de zaal heen. Een geweldig energiek begin.Nadat de opwinding over ‘Rokjesdag’ vandaag al weer is gaan liggen, begint de avond in de Heineken Music Hall vooralsnog rustig. De onbekende dj John van Luyn mag het publiek opwarmen, maar het publiek is er allang klaar voor. Het concert was al binnen 15 minuten uitverkocht en de verwachtingen zijn hooggespannen. Er wordt overal rustig wat bier gedronken, maar aan alles merk je dat de zaal straks in een gekkenhuis verandert als de eerste tonen van The Prodigy klinken.

Na Breathe komt meteen Nasty voorbij, van het nieuwe album The Day Is My Enemy, het album waar deze hele tour van The Prodigy van in het teken staat. Klinkt ook weer prima, zoals wel meer nummers van dat nieuwe album. Wild Frontier, dat later voorbij komt in het optreden, doet het ook goed in de zaal (Check overigens de surrealistische clip van dit nummer, die door de Nederlandse Mascha Halberstad is geregisseerd). Howlett, het brein achter The Prodigy, blijft met deze nieuwe producties na zoveel jaren toch nog steeds dicht bij het originele geluid waarmee men groot is geworden en dat is toch ook wel weer razend knap. En het publiek? Dat vindt het ook geweldig en gaat gezellig verder met het afbreken van de zaal en bier gooien. Ook niet gek, want er is zoveel goeds om van te genieten.

Hitjes blijven in de kast

The Prodigy laat deze avond overigens wel wat hitjes thuis. Tot teleurstelling van velen blijft bijvoorbeeld Out Of Space vandaag in de kast, want de nadruk ligt toch vooral op het materiaal van het nieuwe album. Van dat nieuwe album horen we wel het een en ander zoals Wall Of Death, Rok-weiler, Get Your Fight On, The Day Is My Enemy, Roadblox en de eerder genoemde nummers.

Tussendoor strooit The Prodigy met de vele hoogtepunten uit hun loopbaan; Voodoo PeopleSmack My Bitch UpFirestarterPoisonOmen, noem ze allemaal maar op, al komt er van de eerste drie (bekendste) albums (ExperienceMusic For The Jilted Generation en Fat Of The Land) van de band behalve de echt grote hits verder eigenlijk niks voorbij.

De moshpit krijgt onder de bezielende aanvoering van Maxim Reality ook telkens andere gedaanten. Dan weer in de vorm van een draaikolk, dan weer moet de hele zaal gaan zitten en op het teken van Maxim de lucht in springen en verder het traditionele gooi- en smijtwerk. Maxim is sowieso wel in vorm vandaag want hij neemt duidelijk het voortouw gedurende de show. Keith Flint houdt zich wat meer op de achtergrond en komt met zijn stem soms ook amper boven het lawaai uit, waarschijnlijk had hij een iets mindere dag.

Na ongeveer een uur en een kwartier stoppen de heren er na Smack My Bitch Up mee maar komen natuurlijk al snel onder luid gejuich weer terug. Erg lang blijven ze echter niet want twee nummers later stoppen ze er na Take Me To The Hospital echt mee. Hoewel het schema voorzag in nog wel een kwartiertje extra is het helaas dan toch echt gedaan. Toch heeft niemand het pand ontevreden verlaten want over een avond als deze waar het op alle fronten (geluid, licht, performance, energie in de zaal en zeventien bierdouches) goed zat kun je niet anders dan op z’n minst zeggen dat je het ouderwets naar je zin hebt gehad.

Beoordeling: 4,5 uit 5 sterren.

Txt: Colin Kraan // Imgs: Jelmer Gremmen

Advertentie
Party Tips