Reviews + Partyreports
Jeff Mills neemt de ADE-bezoekers mee op een reis door de tijd

Jeff Mills neemt de ADE-bezoekers mee op een reis door de tijd

17 oktober 2015

In het drukke ADE-weekend vierde het 909 festival haar vijfjarig jubileum. Grootmeester Jeff Mills kreeg zes uur lang het podium in Warehouse 22 aan de Asterweg. De timetable van de avond bestond niet uit verschillende DJ’s en producers maar genres. Mills neemt de bezoekers mee op een reis door de ontwikkeling van elektronische muziek.

De naam Warehouse 22 doet de bezoekers misschien iets meer verwachten dan het pand kan waarmaken. Een entree door de bekende ijzeren hekken brengt de menigte, al om 23 uur, bij de kluisjes. Een plek die op elk feest of festival altijd een soort lege bevrediging met zich meebrengt. Je bent binnen, maar echt sfeervol is het (nog) niet. Bij binnenkomst in de zaal valt de Time Tunnel gelijk op. Op het podium staat een trechtervormige spiraal met wit en zwarte strepen. Een verwijzing naar de gelijknamige serie uit de jaren ‘60. Er wordt muziek gedraaid door Mental Youth. De muziek varieert van trap tot jazz en zet daarmee gelijk de toon voor de avond.

Het is twaalf uur. De muziek is uit en het publiek kijkt in afwachting naar het podium. In een doktersjas betreedt The Wizard het podium. Met zijn rug naar het publiek start hij een remix van de soundtrack van de Time Tunnel serie. Na iets minder dan twee minuten loopt Mills naar de andere kant van de tafel op het podium. Aan beide kanten staan twee CDJ’s. De twee aan de voorkant zijn, zo lijkt het, voornamelijk voor de overgang bedoelt. Na de wat abstracte intro knalt Jeff de eerste echte plaat van de avond er in. Een housetrack uit het stenentijdperk van elektronische muziek. Het eerste uur, dat op het programma wordt vernoemd als '1979 Club Zanzibar', is gevuld met vrolijke disco en oude houseplaten. Het publiek ontvangt de swingende plaat vol bongo’s met luid gejuich. Achterin de zaal is het iets leger. Dit biedt het publiek wat meer ruimte, maar echt gebruik wordt er nog niet van gemaakt. Totdat er in eens “Gotta have House music, all night long” door de speakers gezongen wordt. De plaat van Marshall Jefferson brengt zelfs het wat oudere publiek in de achterste hoeken van de zaal in beweging.

Om één uur draait de gastheer het laatste houseplaatje nogal abrupt er uit. De speakers konden de bass van het laatste nummer niet verdragen. Zijn remix van de Time Tunnel-soundtrack is weer te horen. De plaat dient als tijdmachine, elke keer dat het te horen is gaan we naar een nieuwe tijd in de geschiedenis. We zijn ondertussen aangekomen in het spiraal (sterren)stelsel van 1936. De vrolijke muziek maakt plaats voor duistere en donkere techno. De overgang lijkt normaalgesproken moeilijk te verkopen aan een publiek, maar vanavond kan het. Mills probeert met de muziek een gevoel te creëren zoals hij denkt dat het in die zou hebben. In de trechter op het podium wordt ondertussen een beamer geprojecteerd die psychedelische patronen schijnt in de tunnel.

Nog geen uur later is het tijd voor het Babylonische rijk, 150 jaar voor Christus om precies te zijn. Na de soundtrack is het tijd voor trommels, veel trommels. Mills wil met trommels en blaasinstrumenten (vooral trompetten) terug naar de tijd van de eerste beschavingen. Halverwege klinkt er plotseling een bekend maar totaal onverwacht nummer in de zaal. Voodoo Child, van Jimmy Hendrix wel te verstaan. Het nummer valt bij een gedeelte van het publiek niet in goede aarde. Maar het overgrote deel van de bezoekers staat te genieten van de muzikale verrassing. Het nummer biedt gelijk begeleiding voor een buikdanseres met een boa.

Het programma van de rest van de avond bestaat uit techno, niets meer en niets minder. Ondanks de 'timetable' blijft meneer Mills in de duistere techno hangen. Wel verschijnt er rond een uur of vier nog een man in doktersjas in de tunnel. Een lookalike van Roland TR-909 ontwerper dr. Tadao Kikumoto. Hij komt langzaam met één stap per keer naar voren gelopen, onder een applaus van het publiek. Samen met meneer Mills staat hij een minuut of 5 á 10 knopjes te drukken en te draaien. In de kostbare minuten wordt de zaal gevuld met het gewelddadig minimale kabaal van 909. Daarna verdwijnt hij weer in de time vortex. Het moment voelt te kort, zeker omdat het voor een uur op het programma stond. Het laatste uur gaat weer verder waar Jeff was gebleven voordat dokter Kikumoto op het podium verscheen. Tussendoor zijn rare aritmische klanken te horen. De klanken blijken een sample te zijn uit Steven Spielbergs film Close Encounters of the Third Kind. Naarmate het uur vordert komen de klanken steeds vaker voor in de set. Tien voor zes gaat de duistere techno over in een soundscape. In de Time Tunnel verschijnen twee 'aliens'. De mannen met maskers komen Jeff halen. Zijn reis door de tijd is volbracht, hij heeft ons genoeg laten zien en horen, tijd om te gaan. Langzaam komt Mills achter zijn draaitafels vandaan. Met één alien voor zich en één achter zich zwaait hij nog een laatste keer naar het publiek en verdwijnt.

Veel mensen verwachtte een keiharde technoset van The Wizard. Maar Mills ging voor een andere aanpak. Hij nam de bezoekers mee op een reis door de tijd. Een reis door de geschiedenis van elektronische muziek. De creatieveling stelt daarmee sommige bezoekers teleur, maar zet wel een van de meest innovatieve sets van ADE 2015 neer.

909 | 5 year anniversary | Jeff Mills presents Time Tunnel
16 oktober 2015 - Warehouse 22
Stijl: Techno
Oordeel: 4,5/5

Txt: Hidde Stoker // Imgs: Niels de Vries

Party Tips