Reviews + Partyreports
OWAP haalt door

OWAP haalt door

11 april 2012 Afgelopen vrijdag beleefde de Gashouder de nieuwste editie van het inmiddels beruchte OWAP (Original Warehouse Acid Party), wij waren erbij om de optredende dj's te analyseren.

Sfeermakende RSS
“Take me to the promised land” is wat Risk Sound System uitdraagt in de opwarmset. Lekkere warme nummers uit het verleden... Gezellig binnenkomen zo, en tegen het einde van de set is de vloer al goed gevuld.

Onregelmatige Lil' Louis
Startend met een heldere, pittige beat lijkt Lil' Louis de juiste snaar te raken. Maar al gauw verandert het lekkere begin in wat onbekendere, soms duistere platen zonder een echte lijn. Beetje chaotisch soms, soms ook wel weer goede stukken. Hij krijgt zijn set in ieder geval niet goed opgebouwd.

Knallende Todd Terry
Maar dan worden we blij! Meer vrolijkheid van wat bekende nummertjes begeleid door een pompende beat. En dat houdt-ie vast ook! En nóg een bekende plaat. En nóg een! Netjes opgebouwd trekt Todd Terry de owappers naar een hoger level. Terecht een legende die man.
<iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/KAxVDTwq80g" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

Beukende Derrick May

De ingezette koers wordt wat bijgestuurd door de platenkeuze van andere legende Derrick May. Technoman van het eerste uur is-ie en dat gaan we merken ook! Zwaardere platen worden de gashouder doorgejaagd. Retestrak gemixt beuken de ouwe acidplaten verder aan een schitterende nacht. We zijn er, dit is het beloofde land! Heerlijk!

Doorbeukende Remy
En of het allemaal nog niet genoeg is! Remy pakt het roer keihard over met een ouderwets goeie afsluitende set. Zagen, zagen, inhouden en weer doorhalen. Net breien maar dan anders. Je wordt gewoon in de muziek getrokken door de snoeiende opzwepende beat, zonder de lekker vrolijke melodietjes uit begin jaren '90 te vergeten. Je hebt geen tijd om moe te worden. Tot het einde aan toe niet...

Classics of classics?
Het lastige met een acid- dan wel classics-thema is natuurlijk wel dat er meerdere categorieën classics zijn. De ene stroming is mellow met meer vocalen en vrolijke feelgood deuntjes. De andere stroming is meer techno-geöriënteerd, zwaarder en al dan niet met acidgeluiden doordrenkt.

Dus wat kun je verwachten op zo'n avond? Achteraf bekeken leek er wel een soort van lijn in te zitten van mellow naar techno. (Even los van Lil' Louis.) En dat is goed! Al kan ik me voorstellen dat er mensen waren die meer behoefte hadden aan een aaneengeregen mellowfeest der herkenning. Maaruh... topavond!

Léon van den Haak
Powered by Bassic Groove Magazine
Party Tips