Reviews + Partyreports
Phoenix: Een groot orgasme

Phoenix: Een groot orgasme

27 maart 2010 Spetterend. Fantastisch. Prachtig. Het zijn maar een paar positieve woorden die het concert van Phoenix van 26 maart in Paradiso beschrijven. De Amsterdamse poptempel stond propje vol met de gelukkige fans die een kaartje hadden weten te bemachtigen voor het uitverkochte concert. Want voor de duidelijkheid: iedere Phoenix-fan die er niet bij kon zijn, moet zich meermaals voor het hoofd stoten.

Phoenix is een Franse band die Engelstalige indiepop speelt en op hetzelfde label als Air zit. Mateloos populair, maar nog steeds niet bovengronds voor het grote publiek. Gelukkig maar, want Phoenix moet geen top40-band worden. Mooie teksten combineert de band met een leuke, vaak vrolijke melodie waar je op kunt meegalmen en meewiegen.

Helaas hadden ik en mijn partner ons vergist in de aanvangstijd en was Phoenix al begonnen toen wij in Paradiso aankwamen. Een mooi plekje was allang vergeven, wat voor kleine notyetawoman-meisjes toch zwaar kut is. Iedereen leek zich al in een roes te begeven, want wat een gejuich na het eerste liedje al! Ik baalde als een gek; iedereen zat al in de trein naar het hoogste punt, terwijl ik me nog op het station bevond. In plaats van mezelf uitschelden, deed ik mijn uiterste best mezelf te ontspannen en rustig van het concert te genieten. Ik wacht wel op de volgende trein.

De mannen hadden een prachtige lichtshow meegebracht; een vijftal verticaal opgebouwd zuilen van licht knalden het publiek in; rood, blauw, roze, geel. Het wisselde elkaar op hoog tempo af. Het felle licht had enkele keren het talent mij voor korte tijd te verblinden, maar zolang mijn oren de muziek konden horen, maakte de rest geen reet uit.
Het concert was tot in de puntjes uitgestippeld, maar even een zijpad in was geen probleem. Een van die zijwegen was het moment dat de twee gitaristen een tijdje gingen jammen. Het voelde heel speciaal en het publiek was doodstil; iedereen wilde geen noot missen.

Phoenix speelde eerst nummers van hun nieuwste album Wolfgang Amadeus. Hoewel ik dit album niet geweldig vind, werd ik direct verliefd op de nummers toen ik ze live hoorde. Wat een energie en genot straalde van het podium af! Wat is het leuk als je ziet dat de band er zelf ook ontzettend veel plezier aan beleeft! Misschien was het voor hun een groter feestje dan normaal, omdat één van de bandleden vandaag jarig was. Heel Paradiso heeft hem Happy Birthday toegezongen, wat hij zichtbaar erg leuk vond. Als bedankje gooide hij de net gekregen Gerbra's het publiek in, wat vol hebzucht door het in extase-verkerende publiek werd ontvangen. Ik was op dat moment meer bezig met de gedachte dat de zanger Thomas Mars en ik het bed deelden, maar laat ik die fantasie maar even verder voor mezelf houden.

Na weer een groots applaus, ging Thomas Mars op een speaker staan om het applaus te incasseren. Even zijn ego strelen. Normaliter is dat snel arrogant, maar Phoenix is het meer dan waard. Ze zijn zo sympathiek en leuk dat je ze het liefst wil doof-applaudiseren. En dat probeerden we!

Om 21.30 uur leek het concert voorbij te zijn; de mannen bedankten ons en liepen het podium af. Dat ze na enkele minuten weer het podium opkwamen, is niet zo zeer verrassend. Het verrassende is dat ze daarna nog ruim dertig minuten hebben gespeeld! De toegift begon met een akoestische versie van Everything is Everything, waarbij ik mijn hoogtepunt bereikte - en ik was zeker niet de enige. Dit was ontroerend mooi!

Als knaller van de avond speelden ze de hit 1901 van het nieuwe album, waar iedereen uitbundig op sprong en danste. Op een gegeven moment sprong Thomas Mars het publiek in en liep hij al zingend door de zaal. Iedereen probeerde snel een foto van dit moment te maken. Ik hoopte dat hij mijn kant op zou komen, maar soms is hopen helaas niet genoeg. Dit was echter wel de bevestiging dat er een prachtige sfeer was gecreërd waarbij Phoenix het publiek op een leuke manier bij het concert betrok.

Het concert zat perfect in elkaar. Bij het akoestische gedeelte was het ontroerend zo mooi en bij nummers als Napoleon Says ging het dak er af en sprong het publiek hevig op de melodie. Alles zat er in en dat maakte het ontzettend leuk. Ook leuk was dat na afloop van het concert maar weinig mensen de zaal direct uitrenden. De zaal stond na een kwartier nog vol met mensen die aan het napraten waren. Het was duidelijk, iedereen was onder de indruk van dit geweldige concert.

txt Kelly Leeuwis
Party Tips